Tekst: Petra Van Alsenoy
Foto’s: Dirk Wouters
Mamas Gun! Dat belooft een avond vol vintage soul en seventies funk te worden. Op zondagavond verzamelden liefhebbers van het genre zich in de concertzaal van de Kempen voor de exclusieve Belgische show van de Britse band. Er wordt gefluisterd dat de mannen van Mamas Gun wat vermoeid zijn. Het is tenslotte hun vijfde optreden op rij en gisteren stonden ze nog in Parijs. Eerst was het de beurt aan Amaea Rae, het project van de Belgisch-Ghanese zangeres Rahmat Emonds. Met haar eigenzinnige mix van alternatieve soul en afrobeat vulde ze moeiteloos de zaal. Haar krachtige, rauwe stem doet vermoeden dat we ongetwijfeld nog veel van haar zullen horen.
Als de bandleden van Mamas Gun het podium betreden, hangt er meteen een ontspannen sfee rond. Het zijn vrienden die zichtbaar plezier hebben in wat ze doen. Terwijl de gitaren nog even worden gestemd, start de band met Hardest Yards: meteen soulvol, strak en uiterst professioneel. Frontman Andy Platts wint al snel de sympathie van het publiek wanneer hij in het Nederlands “dankjewel” zegt. Lachend voegt hij eraan toe dat de band ondertussen al een Stella Artois heeft gedronken en kroketten heeft gegeten, waardoor ze eigenlijk net zo goed weer naar huis kunnen vertrekken.
Platts heeft doorheen de jaren een indrukwekkende, vooral Aziatische, carrière uitgebouwd. Zijn zuivere, honingzoete stem en gelaagde harmonieën passen perfect bij de authentieke sound van de groep. De muzikanten zijn uitzonderlijk goed op elkaar ingespeeld en creëren in geen tijd een aanstekelijke feelgood-sfeer.
Na de obligate aandacht voor hun zesde studioalbum Dig, opgenomen in samenwerking met Bryan Jackson, wordt het titelnummer enthousiast ingezet. De Hammond-speler kan na zijn solo niet anders dan ook zijn karakteristieke seventies-vestje uitspelen. Zijn expressieve blik wanneer Andy het publiek probeert mee te krijgen, is een plezier om te aanschouwen. Na London Girls richttede drummer een warme shout-out aan Amaea Rae, die zichtbaar genoot van het optreden vanuit het midden van de zaal. De sympathieke Britse buurjongensmentaliteit straalt van het podium. Wanneer Andy het publiek toevertrouwt dat de muziek “lovingly crafted for you” is, klinkt alles nog net iets warmer en oprechter dan voordien.
Afsluiten doet de band met Joy, een toepasselijke keuze, want vreugde is overvloedig aanwezig in de zaal. Het publiek in Lux gaat misschien niet massaal uit de bol, maar genieten en meezingen doen ze des te meer. En zoals het een historische concertzaal betaamt, zijn er nog drie bisnummers voorzien. Vooral de cover van Lady Day van Gil Scott-Heron maakt indruk en klinkt bijna nog beter dan het origineel. Met This Is the Day als slotnummer blijft het gevoel nazinderen dat dit inderdaad de avond was. Herenthout blijft achter met een warme groove van positiviteit, soul en hoop.
Amaea Rae: Facebook – Instagram
Mamas Gun: Facebook – Instagram