Home Live MACY GRAY Brussel, Le Madeleine (02/11/2018)

MACY GRAY Brussel, Le Madeleine (02/11/2018)

by Luminous Dash

Macy Gray. Ze is zo één van die sterren uit de jaren 90 waarvan men wel eens vergeet dat ze nog platen uitbrengt, laat staan dat ze nog op een podium staat. Een zeer turbulente artieste met haar ups en downs, maar gelukkig voor haar gezegend met een stem die bij momenten reikt aan wijlen Aretha Franklin. Een gevoel die ons overviel toen we La Madeleine verlieten: we hadden anderhalf uur naar een fantastische stem geluisterd waar je veel meer mee kan doen.

De opkomst voor de diva was best nog aardig, het applaus bleef zeer beleefd net zoals Natalie Renée McIntyre zelf (zo heet de R’nB-zangeres) die bij aanvang alsmaar bleef herhalen dat ze speciaal uit de United States Of America was overgevlogen om de glimlach van de Belgen te kunnen bewonderen. Het zal ook wel iets met verplicht patriotisme te maken hebben, want toen ze in 2001 bij een optreden op een footballwedstrijd vergat om de Amerikaanse hymne te zingen werd ze door het publiek uitgejoeld. Er wordt wel eens beweerd dat dit debacle de reden is waarom haar tweede album (The Id) zo slecht verkocht. De echte oorzaak zal eerder zijn dat ze haar fantastisch debuut On How Life Is die net voor het millenium verscheen nooit heeft kunnen evenaren.

Net als een donderslag bij heldere hemel verscheen haar tiende studioplaat Rubywaarop Gray ons de povere platen van weleer wat deed vergeten, want het met gospel besprenkelte Ruby oversteeg alle verwachtingen. Misschien waren die net iets te hoog, want naast een knappe nieuwe plaat staat de zangeres ook bekend voor haar vaak matige optredens.

Onmiddellijk na Relating To A Psychopath begon Macy bij Caligula aan het afhaspelen van de bandleden waardoor de schwung onmiddellijk stil viel en eigenlijk, op I Try na, nooit meer werd gevonden. Het geluid stond veel te stil, en de knappe stem van la Gray werd veel te veel in de mix weggemoffeld. Wel hoorden we veel te vaak een band die net iets te veel van zichzelf gaf. Saaie gitaarsolo’s, nog erger gevreesde drumsolo’s, en twee achtergrondzangeressen die probeerden wat Gray te weinig deed: het publiek opzwepen.

Gray niet vies van een cover meer of minder koos er in Brussel voor om het compleet afgezaagde Creep van Radiohead door de R’nB-mangel te draaien, of Brass In Pocketvan The Pretenders. Een van de beste nummers van de avond, tja. Voor de rest hoorden we brave soul zonder sex. Middenin de set verdween Gray zelfs net geen tien minuten van het podium om een nieuw kleedje aan te trekken, een rode glitterjurk zorgt niet noodzakelijk voor een groots concert.

Een gemiste kans. Het siert de dame weliswaar dat ze geen jukebox (op de covers na) wil zijn, maar met een album als Ruby onder de arm zou het veel beter moeten.

Copyright foto : Greenhouse Talent/Macy Gray

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More