Home LiveLive Review NEIL & LIAM FINN + PABLO VASQUEZ Leuven, Het Depot (26/01/2019)

NEIL & LIAM FINN + PABLO VASQUEZ Leuven, Het Depot (26/01/2019)

by Bart Verlent

Het Depot in Leuven was de voorlaatste stopplaats van de familie Finn om het vorig jaar verschenen album Lightsleeper te promoten. Neil Finn doet deze zomer terug België aan tijdens de wereldtour van Fleedwood Mac. Maar dus eerst deze familie-uitstap, want Lightsleeper werd geschreven door Neil en zijn oudste zoon Liam met behulp van de jongste zoon Elroy en Neil’s vrouw Sharon. Daarom werd ook heel de familie opgetrommeld op mee op deze tour te gaan. De avond werd opgedragen aan hun zopas overleden oom Rolfe.

Het voorprogramma werd verzorgd door Pablo Vasquez. Wie dacht dat dit een of andere obscure Spanjaard was zit er volledig naast. Het is gewoon de naam van het duo Elroy Finn en Jolyon Mulholland die vorig jaar hun titelloos debuut uitbrachten. Jolyon werkte in het verleden regelmatig met Liam Finn samen en is een veelzijdig muzikant. Elroy maakte samen met zijn vader de The Hobbit-soundtrack en zit ook al een tijdje in de begeleidingsband van Neil.

Met Pablo Vasquez maakt het duo klassiek instrumentale kamermuziek met akoestische gitaren. Volgens Elroy en Jolyon is het de perfecte muziek voor een diner maar in Het Depot, en dat zonder eten, klonk dit zeker ook geweldig goed. Het is natuurlijk iets heel anders dan wat we van de Finn familie gewoon zijn maar het was echt magisch mooi. De reeds vroeg volgelopen zaal was tijdens de nummers muisstil. Het duo kon maar niet geloven dat iedereen zo aandachtig luisterde en was er zelfs van onder de indruk. Tussen de songs maakte het duo grapjes in de droge Finn- humor, waarop Neil af en toe reageerde want hij keek vanuit de coulissen mee naar dit unieke tweetal.

Na deze perfecte opener van de avond kregen we een ander duo te zien. Neil en Liam openden hun set met de Split Enz song Sweet Dreams, kwestie van met een onverwachte song te openen kan dat wel tellen. De parel Back To Life van de Lightsleeper plaat volgde met een gastrol voor de Pablo Vasquez gitaristen. Daarna brachten vader en zoon een pakkende versie van de Crowded House klassieker Four Seasons In One Day. Hier viel nogmaals op hoe mooi hun stemmen samen klinken, we kregen een déjà-vu want Neil klonk met zijn broer Tim ook zo ontroerend mooi.

Na Anger Plays A Part werd het duo bijgestaan door de rest van de familie, met Elroy op de drums en mama Sharon op de bas voor een stevige versie van nog een Crowded House klassieker Pineapple Head. Waarna het terug de rustigere toer op ging met dromerige songs Meet Me In The Air en We Know What It Means uit Lightsleeper.

Verder kregen we songs te horen uit het solo repertoire van Liam Finn. Liam heeft ook al drie albums bij elkaar geschreven waarin de beïnvloeding van vader Neil goed hoorbaar is. Liam kan perfecte pure popsongs schrijven net zoals Neil, alleen voegt hij er zijn drang naar experimenteren aan toe, wat perfect werkt. Zo gebruikt hij bijvoorbeeld bij Any Other Way een theremin, een muziekinstrument dat reageert door de afstand tussen de handen en de antenne en dat klinkt als een analoge synthesizer.

Het Nieuw-Zeelandse kwartet kan onuitputtelijk kiezen uit hun rijke familiale muziekcarrière om een setlist op te stellen. Geen wonder dus dat er ook een song van Pajama Club werd gespeeld, dat is de band die het echtpaar Neil en Sharon vormde in 2011 en waarmee ze slechts één album opnamen. Uit deze plaat speelden ze het nummer Golden Child, een song over hun kinderen waar ze zo trots op zijn. Van Split Enz kregen we nog Message To My Girl en I Got You te horen. Uit het oeuvre van Crowded House kozen ze voor Fall At Your Feet en het fantastische Distant Sun.

Voor de bisronde werd het viertal vergezeld van Jolyon Mulholland op bas en Sharon nam dan enkel de backings voor haar rekening. We kregen nog meer Crowded House met een stevige versie van Black and White Boy en het Liam Finn nummer Cold Feet. Voor Where’s My Room ging Liam achter de drums zitten en nam Elroy de gitaar voor zijn rekening, zodat Liam zich volledig liet gaan op de drums en het geheel iets funky experimenteel kreeg zonder dat het er over ging. Voor de afsluiter Don’t Dream It’s Overwisselden de broers terug van instrument en kregen we een meesterlijke uitvoering van deze prachtsong.

Het was een mooie avond met de Finn familie waarvan de leden zoveel talent hebben om pure tijdloze popsongs te schrijven, en die zelf enorm genieten om samen deze knappe songs te kunnen spelen. We waren enorm blij dat we dit tafereel mochten aanschouwen en ons konden laten ontroeren door wat deze familie samen teweeg kan brengen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More