Home LiveLive Review KEVIN MORBY Brussel, Ancienne Belgique (14/06/2019)

KEVIN MORBY Brussel, Ancienne Belgique (14/06/2019)

by SANDRA REGENT

Er heerst heel wat heisa rond de 31-jarige Amerikaan Kevin Morby. De gedoodverfde next Bob Dylan, vergelijkingen met Leonard Cohen, Lou Reed en Nick Cave. Eén van de prominente americana- en folkrock singer-songwriters in het goede gezelschap van Kurt Vile, Courtney Barnett en Mac DeMarco. We besloten dus aan den lijven ten gaan ondervinden of al die heisa terecht is met, eerlijk toegegeven, slechts een handvol gekende nummers in ons arsenaal. De avond staat in het teken van het nieuwe conceptalbum van de Texaan: Oh My God. Die titel zal later op de avond de lading blijken te dekken.

(c) David LaMason – Kevin Morby

Voorafgaand aan het concert is er een screening van de kortfilm Oh My God die Morby samen met goede vriend en regisseur Christopher Good ineenknutselde. Een visuele queeste doorheen het album vanuit ‘Airline Oh My God’ dat hoog boven de wolken vliegt. Een halfuur durende bizarre Lynch-achtige trip in de droomwereld van Kevin Morby. Een aaneenschakeling van videoclips vol humor, zinspelingen naar het spirituele, de natuur en het planten van zaadjes, familiekiekjes van zijn eigen jeugd, verwijzingen naar muzikale invloeden zoals Patti Smith en Nick Cave en een heuse psychedelische animatiescène.

Er is duidelijk een lichte hoek af van Morby, de man neemt zichzelf niet te serieus en zo hebben we het graag. We hebben dan ook genoten van elke minuut, inclusief de oneliner “Kevin turns the radio from FM to AM(en)” die ons met een grinnikende glimlach het AB Salon uitstuurt.

Met een krakende intro met wat spirituele geluiden, een podium met micro’s vol rozen en orgel/piano, drums en saxofoon gehuld in lichtjes amateuristische namaakwolken checken we in. Met Kevin Morby als de kapitein die ons boven de wolken, beneath the weather, loodst. Gehuld in een strak pak met kruisen op de mouwen, brandende kaarsen op de broekspijpen en Oh My God vergezeld van twee vleugels op de rug. Bakken charisma met een jongensachtige, no-nonsense rockattitude à la Springsteen. De Amerikaan haalde z’n inspiratie voor dit conceptalbum uit zijn ervaringen in verschillende steden tijdens het reizen en vooral zijn fascinatie met het spirituele. Met de nadruk op spiritueel, dus niet de georganiseerde religie, zoals hij regelmatig benadrukt.

Met Congratulations en Hail Mary zit de good old fashioned rock ’n roll-sfeer er onmiddellijk in. Savannah voelt dan weer aan als een intense preek in een kerkdienst met gospelzangers op de achtergrond terwijl Piss River als een hemelse droom aanvoelt waarin de gitaren dwingend uithalen. Voeg daar nog het ontwapenende Seven Devils bij dat de ganse zaal stilkrijgt en de eerste hoogtepunten van de avond zijn een feit.

De zanger switcht vocaal moeiteloos van energiek rockbeest naar zachte troubadour. Als we het dan over de vocale prestaties hebben, kunnen we niet anders dan de backing vocals van Lauren Balthrop vernoemen. De in Nashville residerende zangeres beschikt over een veelzijdig stemgeluid, Linda Ronstadt waardig: delicaat en krachtig waar nodig. Een perfecte aanvulling van Morby’s warm timbre.

OMG Rock n Roll wordt een wervelende rockanthem terwijl No Halo met een latin-tintje in gang geklapt wordt door het dolenthousiaste publiek. De spaarzame productie van Sam Cohen doet ook op het podium zijn werk. Cohen, die trouwens het voorprogramma leverde, en als gastgitarist meetourt met Morby, tovert machtige klanken uit z’n gitaar die door merg en been gaan. Het ontroerende Beautiful Strangers, met die onmiskenbare Proud Mary-achtige intro, schreef de singer-songwriter naar aanleiding van de aanslagen in Le Bataclan. Hij zingt het met zoveel gevoel en geloofwaardigheid dat we in vervoering aan zijn lippen hangen. “Pray for Paris they cannot scare us or stop the music…” Een traantje in onze ooghoek en kippenvel.

Met het schitterende gitaargedreven City Music, tearjerker Dry Your Eyes en ravissante afsluiter Dorothy krijgen we ook enkele songs uit het vroegere werk en belanden we in een onvergetelijk bluesrock-feestje. Slechts één bisnummer, maar wat voor één. Het smekende, epische Harlem River bezorgt ons koude rillingen en ontaard in een, voor muggezifters misschien lichtjes over the top, jamsessie die uitmondt in een allesverzwelgende climax.

Dat laatste was zo’n beetje de rode draad doorheen de avond: van zacht schouderwiegend opbouwend naar all bets are off tot alle remmen los. Van tedere streling van de conga’s en hartstochtelijke klanken van de saxofoon tot verscheurende gitaarsolo’s. En niet te vergeten natuurlijk: de verhalende, donkere soulvolle stem van Kevin Morby. Was het de heisa waard? Oh my God, hell yeah meer dan de moeite waard! Vergeet alle vergelijkingen en onthou gewoon de naam Kevin Morby! Je gaat hem nog veel horen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More