Iedereen weet waar ie naartoe moet voor het coolste festival, het belevingsfestival, zwaarste festival, het duurste festival… Maar wie het warmste festival zocht, kon dit weekend terecht op Rockkaba in Knesselare. Het benefietfestival ten voordele van Think Pink (Stichting Tegen Kanker), dat plaatsvond in de gloednieuwe zaal Karmin’a en de bijhorende halfopen – prachtige – kapel in de tuin. Twee podia werden er gevuld met artiesten van diverse pluimage, die zorgden voor een razendsnelle uitverkoop van de kaartjes. De organisatoren zorgden samen met een geëngageerde crew voor een betoverende ‘pinky’ inkleding, cocktailtjes, een toog vol frisse drankjes, een vlekkeloos verloop en een warm onthaal!
Van in de vroege namiddag kon je er al terecht voor de optredens van Nel & JP, Iloa, Dicyder, Hermitage, Iskander Moon, Emmy D’arc, Dhont & The Hitmen en Flavour Drop en tussendoor zorgden dj 4Play en stand-up-comedy-presentator Tim Loobuyck voor muziek en sfeer.
Wij waren er vooral voor Eden. Groots eind jaren negentig en nu – na enkele jaren podiumstilte – weer helemaal terug en live nog even groots op Rockkaba!
Een scooter en een paar nieuwe schoenen? Met die gedachte alleen al voelen we ons meteen weer 16. En die stemmen van Roos Van Acker en Sofie Buyck klinken ook nog steeds even fris, fruitig en krachtig als toen. “Ik ben dankbaar voor de leegte die je achterliet.” Openingsnummer Scooter zorgde er meteen voor dat er in de zaal geen plekje leeg bleef!
Voor een perfect geluid, was het even het beste plekje in die zaal uitzoeken, maar dat het podium gevuld was met sterke artiesten en muzikanten klonk de hele set door, want Sofie en Roos lieten zich warm pittig omringen door trouwe bandleden Maarten Flammand (gitaar), Pieter Goeminne (gitaar), Karel Verjans (keys), Lieven Van Hyfte (bas) en inheemse Knesselaar Philip Madou (drums).
Met gevoel voor ironie liet Van Acker weten dat hun teksten zeker nooit dubbelzinnig zijn, want dat ze geschreven zijn toen ze 17 waren. Wij waren toen een jaartje jonger, dus waren helemaal mee waarover Seafood eigenlijk draait. Lekker toch? En zo klonk het ook, met die twee dames wiens stemmen nog steeds knap samen klinken. Ook Your Car, Ocean Child en Morning Bear – de tweede single die ze schreven – klonken straf, waarna de dames hun gitarist en drummer van het podium stuurden om het iets rustiger aan te doen in de lovesong I’ll Keep U Warm. Een liefdesliedje zonder in muzikale meligheid te vervallen. De tekst daarentegen, knuffelde je warm met woorden als “With you I’m walking in perfume”…
De gitarist die nadien terug op het podium mocht, haalde zijn schade ruimschoots in door de volgende track – Speed – langdurig met vol vuile distortion te laten eindigen. Heerlijk, die eigenzinnige muzikanten, die even opgaan in het moment!
Met Schaduw In De Schemering bewees Eden dat ook voor hen het Nederlands zo goed werkt. Een mooie Gorky-cover, hun hulde aan Luc De Vos. Na het easy-listening Pure Petroleum Jelly volgde My Boat, deze keer uitgevoerd als My Note, dankzij een typfoutje van de setlist-typist van dienst. Geen probleem voor Sofie en Roos, want ‘Note’ bekte even goed als ‘Boat’!
Goodbye klonk bitter pittig, met een erg toffe ritmesectie die snelheid en vertraging met mekaar in duet liet gaan.
Twee van hun grootste hits Party Girl en Star (van op hun doorbraakalbum Seafood in 1999), kregen we naar het einde toe. Eén en al nostalgie, energie en meezingerij van in het publiek! Maar daartussenin kregen we het nummer waarvan wij het meest genoten: Walking. Rijkelijk rockend, met een folky tintje door “We keep on dreaming”, dat bijna als mantra door de zaal klonk.
Enorm blij dat we deze zevenkoppige band opnieuw live mochten meemaken. Wij hopen alvast op nog meer van deze podia waarop ze ons mee kunnen nemen in een stukje Eden van de Belgische muziek.