Om de hitte te temperen, trok de vierkoppige, Gentse band Ches naar Geraardsbergen om er hun verkoelende summervibes op het prachtige ronde podium van The Preacher te prediken. De gelovigen kwamen jammer genoeg maar in kleine getale op, barbecues en poolparties blijken op sommige dagen heiliger dan goede muziek te zijn…
Chesney (zang, gitaar), Tijmen (bas, backings), Yari (gitaar) en Valentin ‘Vally (drum, backings) lieten het in elk geval niet aan hun hart komen en staken sterk van wal met Anything, gevolgd door de meest gepaste opener Welcome To The Show, met dat catchy gitaarlijntje en het refrein dat je zo meteen zit mee te zingen alsof je zelf op het podium zou staan.
We zagen Ches al meerdere keren op een podium en wat meteen opvalt is hoe dit viertal evolueerde als band. De manier waarop ze op mekaar inspeelden, liet alles als een mooi, samenhangend geheel klinken. De grootste evolutie zit ‘m echter op vocaal vlak, want de samenzang van frontman Chess, met Tijmen en Valentijn die daar met de backings op aanvullen, klinkt knap sterk en voegt een seventies-sausje toe aan de nummers. In hun debuutsingle You Slip Away From My Mind kwam dat alvast erg sterk naar voor.
Hun oudste werd meteen opgevolgd door hun jongste: de nieuwste single In Shambles startten ze deze keer met een traag en breekbare intro. “I’ve given up on everything I have loved.” Prachtig. Maar wat ontdaan leek van het overbodige hiermee, brak al snel sterk los in een energieke, dynamische sfeer.
Een fijn nummer dat we nog niet eerder hoorden, was All The Conventions, waarin de hoge noten maar nipt gehaald werden, maar qua opbouw wel helemaal goed zat. Bij gebrek aan een live-toetsenist, werd er in de intro van Vaguely Remember een lekker retrosynthgeluid uit die gitaar getoverd, dat zich verder zette in een groovy – ja, bijna funky – nummer. Een heel mooi, zachter intermezzo bouwde verder op naar een krachtig slot. En dan volgde Straws Of Love. Een lange track, die voor ons nog langer mocht duren, want dit is – zowel muzikaal als inhoudelijk – een erg knap nummer. In een rustige break – waarvan we dachten dat ie diende om dit nummer te laten uitfaden – werden de bandleden voorgesteld, waarna ze opnieuw opbouwden naar wat wellicht het krachtigste punt van de avond werd. Uitbundige laatste strootjes liefde…
Hoewel ze met The Mirror als afsluiter ook wel sterk uit de hoek van dat ronde podium kwamen, want hun allerlaatste energie staken ze in dat knappe refrein. “Its holding me back now!” Niéts hield Ches tegen om die avond in The Preacher een ‘vree wijs’ – jawel, ze zijn van Gent – optreden te spelen. En korte set, want wij konden gerust nog wat meer Ches hebben.
Ches in The Preacher gemis? Geen grote zonde, je kan het goedmaken op:
19/8 De Gust, Deinze
23/8 Cabane Banane, Gent