De prachtige zaal De Roma in Antwerpen was vrijdagavond het decor voor het uitverkochte concert van grootmeester singer-songwriter Bill Callahan. Al meer dan dertig jaar weet hij met zijn eigenzinnige muziek menig luisteraar te beroeren.
Neergezeten op het mooie balkon hoorden we, begeleid door zowel de ironische woorden van James Brown als Bills zelfrelativerende mijmeringen, het openingsnummer Why Do Men Sing inzetten. De set stond grotendeels in het teken van zijn laatste plaat My Days of 58, waaruit het wondermooie Lonely City ons meteen bij de keel greep. Met sax, mondharmonica en slidegitaar als leidraad genoten we van pittige rock-‘n-roll, wiegende meezingers en pure country.
Toch kwamen er doorheen de set af en toe herkenbare pareltjes uit het verleden bovendrijven, zoals Sycamore en Riding for That Feeling. Vroeger trad hij op onder de naam Smog, waaruit het memorabele The Well en Running the Loping voortvloeiden, telkens met die ietwat valse sound die wij net zo heerlijk vinden. Op zijn achtenvijftigste lijkt Bill steeds meer zijn leven te beschrijven, zoals op Highway Born, soms twijfelend, dan weer opvallend zelfzeker.
Afsluiter Drover bracht het publiek naar een emotioneel hoogtepunt waarbij ongetwijfeld heel wat tranen werden weggepinkt. Hopelijk mogen we nog vele jaren genieten van zijn inspirerende en zalvende woorden.