Home LiveLive Review ALGIERS Leuven, Het Depot (13/01/2019)

ALGIERS Leuven, Het Depot (13/01/2019)

by SANDRA REGENT

Een heuse primeur kregen we vanavond alvast mee: Algiers is volop nieuwe nummers aan het schrijven en in april verschijnt hun nieuwe album. De indrukwekkende soulstem van frontman Franklin James Fischer en de grooves van Matt Tong, voormalig Bloc Party-lid zijn ongeëvenaard. Met hun experimentele mix van razende postpunk, noise, soul, gospel en afrobeat is Algiers een buitenbeentje in de huidige muziekscene.

Krachtige protestsongs waarmee de bandleden hun aversie en woede uiten tegenover de huidige donkere politieke en maatschappelijke toestanden. Thema’s als onderdrukking van het zwarte ras, racisme, ongelijkheid, fascisme, machtsmisbruik door Trump en konsoorten en de corruptie in onze huidige samenleving vormen de kern van hun nummers. Hun teksten zijn rauw, recht voor de raap en confronterend. Fischer schreeuwt hun pijn, frustraties en woede uit in de hoop dat er iets verandert in deze dystopische wereld. Algiers blijft één van de meest ondergewaardeerde bands van de laatste jaren, ondanks de laaiende kritieken op hun live-acts en het sublieme album The Underside Of Power.

Dit verklaart waarschijnlijk de bescheiden opkomst en waarom we de avond in de foyer doorbrengen in plaats van de verdiende concertzaal. Rond kwart voor negen krijgen we onheilspellende kerkmuziek te horen die pertinent luider en luider weerklinkt totdat uiteindelijk de lichten doven en het blauwe dimlicht op het podium aan gaat. Onder enthousiast applaus komt de band op inclusief bandana’s. De frontman herinnert ons zowel qua uiterlijk als spirit aan een rebelse Jimi Hendrickx. Geen gezever, gewoon er direct stevig invliegen met Martyrs en Walk Like A Panther. Loeiharde gitaren, opruiende ritmes, bombastisch galmende synths, strakke drums en een bas. Voeg daarbij nog die verpletterende stem van Franklin die uithaalt. We worden van onze sokken geblazen. Met Cleveland, een aanklacht tegen de ‘triggerhappy’ Amerikaanse politie tegenover de zwarte bevolking doet Algiers er nog een schepje bovenop. Die overdonderende, grootse sound en etherische gospelinvloeden imponeren en zullen we niet gauw vergeten. De dag des oordeels voelt nabij. De wanhoop, machteloosheid en furie in Fischers’ stem laat ons verdwaasd achter als de laatste klanken wegebben. Hallucinant!

Wij krijgen vanavond ook een voorproefje van wat nieuw werk met Nine, Grey Pumpkin(voorlopige titels met dank aan de setlist) en een tot nog toe titelloos nummer. De nieuwe nummers zijn zo mogelijk nog harder en rauwer. Punkrock met hier en daar wat dubvibes. Ophitsende, schreeuwende zang vergezeld van verschroeiende gitaren zwelgend in reverb en koortsachtige beats van Tong. We missen hier wel een beetje het contrast tussen de gospel- en soulinvloeden en de meer machinale, industriële sound die de band net zo uniek maakt. Maar zoals Fischer laat weten zijn de nummers nog ‘under construction’.

Uit het debuutalbum krijgen we het voetstampende, handengeklapte, scanderende Remains en het industriële synthgedreven Irony Utility Pretext. Bij Remains worden we meegesleept in de pijnlijke slavernij geschiedenis. Het bezorgt ons een brok in de keel. Het krassende gitaarwerk, de industriële drumloop en geprogrammeerd mannenkoor van die laatste voelt beklemmend en koortsig en schreeuwt Nine Inch Nails. Hetzelfde geldt voor het bezwerende Plague Years een grotendeels instrumentaal nummer dat live extra uitgesponnen wordt naar een zinderende climax. Een orkaan van geluid en een rollercoaster van emoties overvalt ons. Gevolgd door het ziedende Animals en het palpiterende lijflied The Underside Of Power dat voor een onvergetelijk moment zorgt. ‘I’ve been ripped from the inside out. And then delivered in the hands of the devil. I’ve been convicted of ancient crimes and made to drift from Hell to treason. In division is stripped away is made the same on the underside. Because I’ve seen the underside of power.’ We worden genadeloos wakker geschud en geeft ons stof tot nadenken, wat ook de intentie is van de uitgelaten Amerikanen. Death March met z’n heuse postrockachtige opbouw voelt als een wervelende tornado en zorgt voor een epische apotheose.

Liedjes van Algiers vergen inspanning, luisterbereidheid en engagement. Hier geen vluchtige, inhoudsloze feelgoodnummers die je na eenmaal horen lustig meezingt en ook even snel weer vergeten bent. Wat een intense trip: een rollercoaster van emoties en gedachten waarbij we met onze neus op de feiten worden gedrukt. Een gevoel van schaamte, van onrecht, opborrelende woede bekruipt ons. Een goed uur geven de Amerikanen het beste van zichzelf. De kracht en overtuiging waarmee frontman Fischer en de rest van de band alles geven tijdens een live-optreden is ronduit indrukwekkend.

Toch ook enkele minpuntjes want we bleven vanavond een klein beetje onbevredigd achter. Amper een uur duurde het concert, slechts twee nummers van het debuutalbum en geen bisnummers. We hadden nog zo veel nummers op ons wenslijstje staan, jammer. Soms iets teveel gepruts met stemvervormers en een te klein podium waarop de frontman weinig bewegingsruimte had, dus geen extravagante pasjes en expressieve moves om zijn woorden kracht bij te zetten. Er zal ongetwijfeld overal wel een goeie reden voor zijn, maar daar zijn wij natuurlijk niks mee. Laten we hopen dat dat nieuwe album snel onze richting uitkomt. En ze dit, om één en ander goed te maken, deze zomer uitgebreid komen voorstellen. Wij kijken er in elk geval naar uit!

You may also like

Leave a Comment

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More