Home Live LIFE OF AGONY, DOYLE, HURACAN Leuven, Het Depot (15/11/2019)

LIFE OF AGONY, DOYLE, HURACAN Leuven, Het Depot (15/11/2019)

by SANDRA REGENT

Life Of Agony, onze jeugdidolen uit de nineties. In 1999 zet de band er een punt achter om in 2003 en 2011 twee mislukte reünies te houden. In 2017 wordt het middelmatige album A Place Where There’s No More Pain lauw onthaald. De laatste jaren wordt er veel over geschreven, vooral over frontvrouw Mina Caputo. Dat gaan wij dus niet doen, we gaan het hebben over de muziek.

Muzikaal weerhouden de Amerikanen het beste uit de grunge, rock, hardcore en metal. Eerder dit jaar brachten ze hun nieuwe album The Sound Of Scars uit dat verdergaat waar River Runs Red eindigde. Een waardig vervolg als je het ons vraagt. De plaat werd mee-geproducet door Joey Z maar het is toch vooral met producer Sylvia Massy achter de knoppen dat we ook wat Tool en System Of A Down horen in het nieuwe album.

(c) Napalm Records – Life Of Agony

De Sound Of Scars-tournee slaat een brug tussen hun debuutalbum River Runs Red en de nieuwe plaat en pakt het groots aan. De band heeft dan ook niet één maar twéé support acts meegebracht. De Amerikaanse hardrock/ sludgemetalband Doyle en ook het Belgische viertal Huracán dat een stevige portie stonermetal belooft.

HURACAN
Eerlijkheid gebied ons om te zeggen dat we slechts de laatste drie nummers van het Gents-Antwerpse Huracán gehoord hebben. Wat we hoorden beviel ons in elk geval heel goed. Razende gitaren, beukende drums, interessante tempowisselingen afwisselend aangevuld met geschreeuw en cleane vocals door drie van de bandleden. Stonermetal van de bovenste plank waar we bij wijlen zelfs een vleugje postrock in horen. Dark Numbers is even donker en veelbelovend als z’n titel en een heuse aanrader. Wij zwieren hem zonder aarzelen in onze Luminous Belge-playlist. Huracán is Spaans voor orkaan en beter kunnen wij niet omschrijven wat we hier zonet gehoord hebben. Eentje om in het oog en oor te houden.

(c) Luminous Dash – Huracan

DOYLE
Het Depot zit ondertussen iets meer dan halfvol. Tijd voor support act nummer twee. Wie Doyle zegt, zegt Alex “Wolfman” Story achter de microfoon en Doyle Wolfgang Von Frankenstein (The Misfits) op gitaar. Liefhebbers van Black Sabbath, Zombie, Slipknot en Pantera zullen hier zeker aan hun trekken komen. Doyle zelf lijkt een kruising tussen Kiss en een Mad Max Beyond Thunderdome-personage. Indrukwekkend is een understatement. Hij ramt en mept op zijn gitaren alsof hij ze een welverdiend pak slag geeft. De drummer lijkt bij elke slag te kunnen ontploffen samen met zijn drumstel en de bassist headbangt alsof zijn leven ervan afhangt. De Wolfman bevindt zich duidelijk in zijn eigen wereldje met dezelfde hilarische bindtekst tussen elk nummer: “This song is a love song, you can do wathever the fuck you want, you can dance if you want to…”

(c) Luminous Dash – Doyle

Met het dreigende Abominator wordt er zwaar ingezet. Onophoudelijke tempowisselingen à la Ramones met slepende, lijzige sludgeritmes volgen elkaar op. Tijdens het fulminerende Head Hunter kruipt zanger Alex de mast in en bezorgt de veiligheidsmensen extra werk terwijl een wanhopige technieker hem probeert te voorzien van genoeg kabel. Een op en top Amerikaanse rock-’n-roll-show. Cemeterysexx klinkt groots en overweldigend. Dreamingdeadgirls brengt ons in de sludge- en doomsfeer. Er bekruipt ons een ongemakkelijk gevoel alsof we op een verlaten kerkhof naar een Stephen King-thriller aan het kijken zijn. Met albumafsluiter Hope Hell Is Warm sluit de groep ook hun set af. Going out with a bang. Achteraf horen we verschillende meningen van geweldig tot niet mijn ding. Ach ja, beenharde sludgemetal, je bent helemaal voor of het zegt je helemaal niks. Wij konden het wel smaken.

LIFE OF AGONY
Met een minimale verlichting en een druppelend, mysterieus geluid komen de bandleden op het podium. Originele bandleden Joey Z op gitaar en bassist Alan Robert vergezeld van nieuwkomer Veronica Bellino achter de drums. Aangekondigd door een politiesirene dartelt ze onder luid gejoel het podium op: Mina Caputo. In een gele legging en zwart franjejurkje zwiert ze weelderig in het rond met haar lange haren. Het mag duidelijk wezen dat de frontvrouw populair is aan de reactie van het publiek te horen.  

(c) Luminous Dash – Life of Agony

Met titelsong Scars wordt de set ingezet onder het goedkeurend oog van een inmiddels nokvolle zaal. Caputo is goed bij stem en rent heen en weer over het podium als een dartele hinde. Ze is duidelijk in haar sas en met bommetje River Runs Red ontstaat er een instant, allesverzwelgende moshpit. Het onheilspellende, donker Bad Seed roept onvermijdelijk Type O Negative-vibes op terwijl Black Heart in onze gevoelige ziel kerft en de dramatische, kwetsbare zanglijn van Mina als een messteek in onze borstkas voelt.

Ze is extreem goed bij stem en barst van de energie. Ze weet het publiek zo goed te bespelen en op te zwepen, getuige Lost At 22. Het publiek wordt uitzinnig en de voorste rijen monden, alweer, uit in een ziedende moshpit. Eliminate drijft het tempo en de ophitsende sfeer nog op. De moshpitters zijn onverbiddelijk terwijl de gitaren razen en Mina de overige toeschouwers mee op sleeptouw neemt in haar emotionele rollercoaster. “Are you bitches in the back feeling alright?” Het zal nog niet! Ook het publiek in de zetels achteraan wordt meegesleurd in de lijdensweg van het leven.   

(c) Luminous Dash – Life Of Agony

Met My Mind Is Dangerous zijn we in de grungesfeer belandt en biedt een broodnodig rustpuntje. Caputo beroert elke ziel in de zaal met haar hartstochtelijk smekende zanglijn. “Lord take away my sorrow, Lord take away my pain. Erasing life tomorrow, ain’t the motive to the game.” Het komt binnen… slik. De band geeft alles wat ze hebben met My Eyes en Empty Hole en steken het lont in de moshpit nog maar eens aan. De rest van het publiek springt en headbangt onbeteugeld mee. De manier waarop de frontvrouw een band opbouwt met haar publiek is machtig. Wat er ook nog volgt na dit en wie ook het tegendeel durft beweren: dit is het megafeest van het jaar! En wat zijn wij verrukt dat we er bij zijn.

Net als we denken dat het hoogtepunt niet hoger reiken kan, doen Mina en de haren er nog een schepje bovenop met een waanzinnig indrukwekkende versie van het woeste Method Of Groove dat ons in hogere Sepeltura en Rage-sferen brengt. Het epistel over haar dood en dat ze weet hoe en waar ze gaat sterven is een (gelukkig korte) pretbederver en de sfeer wordt al gauw terug opgepikt met de boodschap “We’re here for you. This is your time. Time for music, love and passion.” Het publiek is zichtbaar ontroerd.  En de muziek die leidt ons terug naar Lay Down, één van onze favorieten van de nieuwe plaat. Ingeleid door Caputo met de mededeling dat ze niet financieel rijd is maar wel van geest. De wanhoop in het refrein, “I won’t lay down and die”, werkt aangrijpend en wordt vurig en uit volle borst meegebruld.

De apotheose van deze fenomenale set is terecht voor This Time dat het publiek in complete extase brengt. We zijn tijdens deze setafsluiter achteraan in de zaal gaan staan. Het zicht dat we daar krijgen, daar waren we niet op voorbereid. De sfeervolle blauwrode belichting toont een golvende zee van mensen met hoofden die allemaal in sync op en neer gaan, luidkeels meezingend en de handen boven de hoofden klappend. Er heerst een ongeziene éénheid hier in het Depot. Magisch! De ganse zaal gaat op in frontvrouw Mina die het publiek nog een laatste keer uit haar handen laat eten om dan nederig van het podium te verdwijnen.

(c) Luminous Dash – Life Of Agony

Natuurlijk blijft het publiek schreeuwen om hun terugkeer, wat had je gedacht? Tijdens Other Side Of The River vergezelt Von Frankenstein de band op het podium en mept op zijn eigenzinnige manier de pannen van het dak op zijn gitaar. De symbiose tussen de tengere Mina en de imposante Doyle is subliem. Underground en Through And Through bevestigen alleen maar alles wat we al eerder geschreven hebben. Er zijn te weinig superlatieven om de lading te dekken.

Een afgeladen vol Depot met springende en massaal meeschreeuwende fans, een strak spelende band en een frontvrouw in bloedvorm. De New Yorkers eindigde even rauw, scherp en indrukwekkend als ze begonnen. Wij vertrekken blij als een kind in een snoepwinkel met een t-shirt onder de arm en een gelukzalige glimlach huiswaarts en hopen dat ze ons niet vergeten in hun agenda voor volgende festivalzomer te zetten.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More