Home Belgisch LA MUERTE + DOOL Brussel, Ancienne Belgique (12/01/2019)

LA MUERTE + DOOL Brussel, Ancienne Belgique (12/01/2019)

by Wout Meganck

Brussel Is a Hell Hole zei een Amerikaan een tijdje terug. Wellicht had die Amerikaan een visioen gehad over de release show van de nieuwe plaat van La Muerte. De AB was het oord van verderf voor dat evenement. La Muerte is altijd een buitenbeentje geweest. Dat was ook te merken aan het publiek dat bestond uit metalheads allerhande maar ook goths en zélfs mensen in avondkledij. Iedereen was daar voor de heropstanding van de duivelaanbidders uit Brussel.

De opwarmer van dienst waren Hang Man’s Chair en Dool. Twee bands die de mannen van La Muerte als de beste metalbands van het moment beschouwen. Hang Man’s Chair was voor ons wat te vroeg maar we zagen wel Dool aan het werk. Dool komt uit Amsterdam en stond vorig jaar nog op Graspop. De band moet het vooral hebben van hun charismatische zangeres die wat doet denken aan Patti Smith. Ze zong en prevelde als een satanische priesteres. Naast haar stond een bassist met lange haren die hij telkens met water overgoot zodat het headbangen er nog indrukwekkender uitzag. Hun songs starten vaak traag  maar barsten dan even later uit in melodische powermetal. Leuk als opwarmer, in het publiek waren er duidelijk heel wat mensen die de band al eerder aan het werk zagen want veel nummers werden integraal meegebruld. Ze speelden onder andere ook Love Like Blood van Kiling Joke.

Stipt om 21u15 startte een filmpje over de man met het masker. Hij komt thuis en wast het bloed en het vuil van zijn handen en zijn bijl. Het filmpje maakte plaats voor La Muerte in gouden letters. Op het podium prijkten eveneens borden met het embleem en daartussenin de drummer. Indrukwekkende setting. Niet veel later begonnen er omgekeerde kruisbeelden in wit of rood licht op te flitsen. Dee-J nam de rechtse helft van het podium in en aan de andere kant stonden nog een extra gitarist en een bassist. Centraal in het midden stond Marc Du Marais als altijd getooid met een beulskap.  Uit de luidsprekers schalde Crash Baby Crash het eerste nummer ook van die nieuwe plaat.

We kregen nog een aantal nummers uit die nieuwe plaat: She Did It For Lust, Lost, LSD For The Holy Man, Darkened Dreamsen Gun In My Hand. Daarnaast kwam er ook ouder werk voorbij met ondermeer een verschroeiend Black God, White Devil. Bij het spelen van dat nummer ging iedereen los. Een aantal mensen in avondkledij en maatpak waarvan we eerst dachten dat ze zich van feestje hadden vergist, sprongen in het rond en boksten zich een weg doorheen het publiek tot aan de moshpit. De luchtgitaren werden bovengehaald en de lippen werden getuit. Jawel hier stond heerlijk ruige muziek op het programma. Op het scherm achter de drummer zagen we afwisselend schimmige satanische beelden, duiveluitdrijvers, boksringen en telkens weer de La Muerte letters.

la muerte

Verrassing van de avond, (nu ja “verrassing”, de echte fans waren al maanden op de hoogte), was dat Richard 23 en Patrick Condenys van Front 242 mee op het podium  zouden staan. Na LSD For The Holy Man was het zover. Er werd een Apple computer en een keyboard op het podium gerold. Op het scherm kwam deze keer afwisselend het symbool van Front 242 en dat van La Muerte . Even waren de symbolen van de twee Brusselse bands helemaal verstrengeld. Daar was Headhunter (what else) in een La Muerte versie, dit  keer met Marc Du Marais in plaats van Jean-Luc. Op het scherm verschenen de helikopters die we kennen van de commando mix. De reactie van het publiek was indrukwekkend in het meebrullen van dat iconische jacht-rijm. Vervolgens was er ook nog KKK, een nummer van La Muerte waarop R23 liet horen dat hij ook de teksten van La Muerte machtig is. Beide nummers staan trouwens op een split-maxi van Front en La Muerte die vorig jaar al verscheen op Record Store Day.

Er is geen twijfel mogelijk: La Muerte is terug van nooit weggeweest. De eerste wapenfeiten van La Muerte dateren al van in 1984. In 1994 was er een split maar in 2001 verscheen wat nieuw werk. Dan was het weer even stil tot de wedergeboorte in 2015. Vorig jaar was er opnieuw een plaat. Die plaat was zo fris dat je zou kunnen denken dat ze gemaakt is door jonge veulens. Niets is minder waar. De grijze haren van Dee-J verraden dat hij wat meer jaren op de teller heeft. Maar leeftijd belette deze oude rossen niet om de hele AB op z’n kop te zetten.

De moshpit deinde uit tot halverwege de zaal. Er werd duchtig gestagedived en gecrowdsurft. Het publiek van het eerste uur en de nieuwe generatie fans gingen helemaal uit de bol. Aandoenlijk om te zien dat er zoveel liefde uitgaat van het publiek terwijl de teksten gruwelijk en het geluid agressief is. Dit is hopelijk voor (veel) herhaling vatbaar.

Foto’s: (c) Creeping Mac Kroki

You may also like

Leave a Comment

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More