Home Live KHRUANGBIN + GINGER ROOT Brussel , Botanique 28/10/18

KHRUANGBIN + GINGER ROOT Brussel , Botanique 28/10/18

by JAKOB VANHEE

Toen we de Botanique binnenwandelden, was Ginger Root ongeveer halverwege hun set. Ze oogden ‘olijk’, alsof drie stripfiguurtjes tot leven waren gekomen en een band startten. But Gorillaz it ain’t! De bassist deed iets teveel zijn best om het geheel vol te stoppen, maar het geluid was hem ook niet goed gezind.

Frontman Cameron Lew was tussen de nummers in ontwapenend (zelfs grappig). Helaas kunnen we over de muziek niet zo heel enthousiast zijn. Hun dreampoppy nummers waren onderling zeer inwisselbaar. Ook het stemgeluid van de zanger, leidden ons teveel af van de muziek. Dat ze qua geluidsmix het lot van een voorprogramma moesten ondergaan, hielp hen ook niet vooruit. Ze klinken beter op YouTube, nuff said. We prevelden dan ook stiekem dat het geluid voor de hoofdbrok wel goed afgestemd zou staan.

Lights Out, here’s Khruangbin.

Bij Khruangbin (spreek uit: euh “Khruangbin”), ligt hun kracht bij het feit dat ze als trio opereren. En wat voor één.

Drummer Donald Ray “DJ” Johnson Jr. is het ganse concert metronomisch strak, koel en warm tegelijk. Je zou de mens ervan verdenken een verdomd goeie drummer te zijn mocht hij eens ‘loss gehen’. Hij was de ruggengraat die gitarist Mark Speer in de teugels moest zien te houden. Want laat er geen twijfel over bestaan, Khruangbin is een 100% guitar-band. Tja, wat wil je als je een gitarist als Speer in je rangen hebt. Hij speelde met een achteloosheid waarop menig jaloers zal zijn. De muziek staat volledig in het teken van zijn kunnen.

De eerste twee nummers verraadden nog niet teveel. De geluidsman was helaas ook (nog) niet bij de pinken. In opener Bin Bin loerde disco wat makjes om de hoek en Infamous Bill heupwiegde nog wat ongevaarlijk heen en weer. Plots stond het geluid wel à point en kon het plezier echt beginnen. De bomvolle Botanique veranderde in een zweterige club en langzaam ging het publiek overstag in deze mondiale muzikale trip…..

Hun grotendeels instrumentale muziek is een sexy mix van allerlei stijlen. Surf, disco, asian, slow funk, damn zelfs enkele metaluitspattingen….niets was te gek, laat staan te moeilijk. Ze putten rijkelijk uit hun twee platen ‘The Universe Smiles Upon Us’ en ‘Con Todo El Mundo’. Live mag het allemaal wat wilder en ruwer waardoor je echt meegesleurd wordt in de nummers. Het concert in de Botanique was al maandenlang uitverkocht. Een hype die ze zelf creërden door op alle festivals deze zomer, o.a. Best Kept Secret, te gelden als dé revelatie.

We vermoeden dat hun songs, in een gebalde set van driekwartier op een zomerse weide, het publiek met verstomming slaat. In letterlijk alle songs zitten uiteenlopende invloeden waardoor de songs blijven boeien, maar toch is een set van anderhalf uur een kleine beproeving. De beperktheid van hun opstelling zou de kans op een déjà-vu gevoel kunnen vergroten, maar Khruangbin vermijdt die val door een slimme set te spelen. De trage lome funk van Two Fish And An Elephant, wordt vakkundig afgewisseld met het Très disco-gevoel van Evan Finds The Third Room. Het laatste werd her en der meegezongen en wijst dus op de stijgende populariteit van Khruangbin. Volledig terecht vinden we want ze hebben iets unieks.

En o ja, we hebben het nog niet gehad over de ravissante bassiste Laura Lee. Ze zuchtte, wiegde en krulde, met haar simpele maar o zo efficiënte riffs, vervaarlijk om de songs heen. Het deed menig man in het publiek wel wat… Alsof hun eigen nummers nog geen afdoende bewijs leverden van hun muzikale kunnen, dropten ze op het einde van de reguliere set, hun so-called West-Coast Medley (check op youtube!). Losjes uit de pols, blenderden ze o.a. Sade, Warren G, Kool & The Gang en Ol’ Dirty Bastard godbetert, in een zwoele mix. We stelden ons de vraag hoe cool een optreden, met enkel covers, zou klinken door de mangel van Khruangbin. We stonden er bij en keken er wat perplex naar.

De start van de bisronde zette de drummer in achter een piano om ons, ouverture-gewijs, binnen te leiden in het prachtige White Gloves. Een verrassing en het eerste nummer dat ze ooit schreven waarin wordt gezongen. Geen lappen tekst maar genoeg om als luisteraar de tristesse van het nummer te vatten. Missie geslaagd. Nog enkele precisie-bombardementjes als toegift en met een heerlijk uitgesponnen People Are Everywhere, werden we surfend naar huis gestuurd. Gezien de reacties van het publiek, denken we niet dat dit het laatste wapenfeit van de band in België was.

Achteraf was er een discussie over hoe je de muziek van Khruangbin nu moet (bwèrk!) catalogeren. Rockabilly ? Surf ? Wereldrock ?… Bij de ‘K’ van Khruangbin me dunkt.

Copyright foto : Khruangbin

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More