Home Live KATE TEMPEST Brussel, Botanique (03/05/2019)

KATE TEMPEST Brussel, Botanique (03/05/2019)

by JAKOB VANHEE

Vorige keer dat we Kate Tempest aan het werk zagen, stond het concert volledig in het teken van Let Them Eat Chaos. Een plaat die zich laat lezen als een novelle. Ze zoemde in op een appartementsgebouw in Lundun en bekeek het leven van zeven bewoners door een vergrootglas. Armoede, vervreemding en eenzaamheid stonden centraal. Haar nieuwste worp The Book of Traps And Lessons komt ergens in juni uit, dus had iedereen het raden naar wat, wie en hoe er zou verteld worden. In Brussel kregen we ook nog eens de absolute première van haar nieuwe toer. Het zou een bij momenten memorabele trip worden.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, buiten en close-up
(Foto: facebook.com/katetempest)

Kate kwam op samen met haar vaste producer Dan Carey en vroeg iedereen om mee te gaan ‘in the moment’, met andere woorden luister naar mij en laat je niet afleiden door schermpjes. Het publiek luisterde gedwee en hing een vol uur aan haar lippen.

Ze startte met, laat ons zeggen kant A, van haar nieuwe plaat en het werd meteen duidelijk. Het vergrootglas was van richting veranderd en ze keek naar zichzelf! Dit wordt een wel heel persoonlijke plaat. Heelder lappen tekst werden de zaal ingestuurd waardoor je als publiek ook aan zelfreflectie begon te doen. Kate dwong je daartoe. Het moet ook want “We are 7.2 billion. We are 7.3 billion. We are 7.4 billion……… humans!”. Geen taboes vanavond, geen schaamte. “The future is bright but my past kills me.” We zijn allemaal mens, we moeten allemaal durven kijken. Fascinerend om te horen dat ze nooit veroordeelde, nooit met de vinger wees. Observeren, vaststellen en feitelijk benoemen. Zelden zoveel moeten nadenken tijdens het luisteren. Muzikaal was het heel minimaal (soms té) maar ach, wat geeft het als je dergelijke stem kunt beluisteren. Opvallend was ook dat er geen woede aanwezig was.

De weinige woede-uithalen die er waren, kwamen uit haar vroegere werk die ze perfect inwerkte in de set. Maar niet zomaar. Op de setlist die we achteraf te pakken kregen stond bvb. bij Marschall Law, (FIRST VERSE) vermeld. Bij Europe Is Lost, dat enkele herkenningskreetjes losweekte bij het publiek, stond (NEW BEAT) gepend. Ook hier maar een stevige flard uit de song. Een flard die tekstueel aansloot bij de meer introverte opening van het concert. Sterk. Naar de tekst van We Die stonden we opnieuw met open mond te luisteren.

Hold Your Own zette kant B in gang en wat een song. Oorspronkelijk een vlammend en muziekloos gedicht, hier voorzien van een schitterende bass-loop. Ze schopt je een geweten, stelt materialisme in vraag en ze smeekt ‘please, hold your own’. Het hart klopte zelden zo hard, de ziel lag zelden zo bloot.

De vooruitgestuurde single Firesmoke was een nieuw hoogtepunt. Een ode aan het vrouwelijk lichaam en de liefde tussen twee lichamen. Helemaal stil werden we op het einde. Tijdens People’s Faces zendt ze haar universele liefde voor mensen de zaal in. We stonden erbij en luisterden ernaar. Diep onder de indruk. “I love people”. Een betere eindzin hadden we niet kunnen verzinnen.

Achteraf bleven we maar denken aan de spiegel die Kate Tempest zichzelf en ons had voorgehouden. Geen oordeel, maar denk voor jezelf.

De hoes van haar nieuwe plaat toont de contouren van Engeland. We hadden ons verwacht aan een vlammende tirade tegen Brexit. Boy, we were wrong. Dit was een ode aan de mens, met zijn krachten en zijn zwaktes, zijn vallen en opstaan; zijn verschillen en gelijkenissen.

Het was alleszins goedkoper dan een bezoek aan de therapeut. Kate, we zullen luisteren in juni.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More