Bijna twee jaar geleden zagen we Ise voor het eerst, in de clubzaal van de Ancienne Belgique. Zoveel concertjes later kwamen we haar daar weer tegen, zij het deze keer al in de boxversie van de grote zaal. Het kan rap gaan! Ise Smeets kwam daar haar debuutplaat Suitcase Child officieel voorstellen en het werd ook een allereerste keer Ise mét band als begeleiding. Pukkelpop en een reeks try-out-concertjes vergeten we even. De opwinding viel van de gezichten van de fans te lezen. Opwarmer van dienst was Lightspeed, maar zanger/gitarist en boegbeeld Rik Bontinck maakte voor de gelegenheid de omgekeerde beweging als Ise, want hij liet zijn drie bandleden thuis en kwam solo een lichte versnelling inzetten. Het mag geen toeval heten dat hij dit stekje wist te verzilveren na zijn passage in De Nieuwe Lichting want net als Ise vond Lightspeed onderdak bij Hardt Management.
Rik maakte zichzelf bekend als een kwart van Lightspeed en uitte gevoelens van verlegenheid. Compenseerde hij die door met een extra korrel te zingen? Of komt zijn stem helderder door de geluidsmuur als hij door band omringd is? Thunder From The Sirens Call was een snelle akoestische rocker in solo-formaat. Zijn gitaar is vanmorgen in bad gevallen en hij leende dan maar die van Ise. Al grappend voegde hij toe dat ze dat alleen nog niet wist. Death Of The Party was nieuw en een Blur-song was het niet maar de late sixties-Bowie feel werkte wonderwel op dat grote podium. “The privilege of the lifeline ended as my birthright” was een zinsnede waar we ons toch even voor moesten zetten maar we kregen de tijd niet want daar was The Guesthouse al.
Bontinck bewees in ieder geval dat zijn songs akoestisch ook bestaansrecht hebben en zijn uiteraard eerder korte set verveelde geen moment. Nils Tijtgat aan het licht zette het publiek wel eens in de spots en daar wist Rik wel garen van te spinnen. Met What’s The Latest maakte Rik het bijna te ‘bontinck’ (sic). “His reality was spinning with his feet on the line”. Een erg goed rocknummer als je het persé wil weten. Hij had genoeg t-shirts mee voor de hele zaal en was een snel lichtpunt in de wereld der singer-songwriter-support acts. Een ‘Lightpoint’ dat de fans van Ise konden smaken. In het ultieme slot raasde hij met Lightspeed over zijn podium. Heel knappe set!
Ise mét band! Toen de zaallichten doofden en de backdrop oranje kleurde zagen we onder een aanzwellend dreigende backingtrack de ’band Ise’ rustig het podium innemen. Ise Smeets zelf droeg een jeans met een trainingsvestje. Geen tierlantijntjes zoals een minuut na de rest opkomen. We hadden meteen schrik voor een krachtmeting en een schurende gitaar-invasie die niet met de solo-Ise die we kennen kan worden gerijmd. Spierballenpop is er al genoeg. Toen Ise de zaal inkeek met een ‘let’s fucking roll bitches’-blik werd de vrees alleen groter. Stond op de setlist immers niet dit opschrift getekend: ‘reverb fucking rules’? Later bleek gewoon dat ze nog even door zenuwen een gespannen indruk wekte.
Maar kijk eens wat een indrukwekkende band ze rond zich heeft verzameld. Links op gitaar en toetsen stond een duo dat we allemaal kennen van The Haunted Youth, met name Tom Stokx (ook Salvia) en Hanne Smets. Voorts Niels Meukens van Crackups op drums en Klaas Leyssen van Tje op bas. De daarnet benoemde vrees bleek echter volledig uit de regenlucht gegrepen. Openers Powerless en Just A Lie lieten meteen horen dat Ise in bandmodus gewoon haar sound een upgrade bezorgde. Geen noot klonk te hard, elke pianotoets werd door de gitaren voor een heerlijke dans uitgenodigd. En vooral, Ise klonk niet als ‘Pommelise’ of ‘Avril Lavrise’ maar greep verrassend terug naar klanken die 40 jaar geleden het mooie weer maakten. We dachten vaak terug aan de melancholische composities die de jaren ‘80 in hun greep kregen.
De band speelde strak maar bedaard, volledig in het teken van de nummers die verrassend leuke versies kregen. Ise bleef de ster en ook de spots waren op haar en haar buitenaards mooie stem gericht. Als die hard fan van The Cure willen we haar sound vanavond zelfs vergelijken met de de vibe van How Beautiful You Are van Kiss Me Kiss Me in een hierdoor bloedmooi Empty House en wat dan gezegd van de droomzoete Disintegration-benadering die Goodbye Letter kreeg. Het nummer schreed traag voorbij alsof het een cover was uit het new wave tijdperk. Iemand naast ons miste dé hartstochtelijke zang maar wij waren smoorverliefd op de onderkoelde versie.
Gitaarbouwer Ludo stond vooraan in de zaal en zijn kwaliteiten en groene gitaar – die hij speciaal voor Ise maakte – kregen een verdiend zaalapplaus. Driveway, dat ze daarna aan hem opdroeg, speelde ze nochtans niet op die gitaar. De enige pianosong bracht ze net als vroeger solo en dat was uiteraard Held You Longer, over iemand die ze langer had moeten vastpakken toen die nog in haar leven was. Haar concerten kabbelden in het verleden meestal op een zelfde gezapig tempo verder maar nu was de setlist zo knap opgebouwd dat we voortdurend de knop crescendo ingedrukt hielden als we spreken over spanningsbogen en emotionele impact op de zaal.
When You Are Around bleek gewoon haar versie van Smells Like Teen Spirit. Het nummer was een heerlijke rockende versie van wat op plaat al de aandacht trok. Weet dat de gitaren niet nodeloos jengelden of door de geluidsmuur dienden te breken, maar in een perfecte dosering het nummer stuwden. En zag je hoe Ise genoot? Neen hé, daarom ook dat we het hier vermeldden. Het contrast met het door synthstrijkers gedragen Homesick kon onmogelijk groter zijn. Suitcase Child verscheen in koeien van letters op de backdrop en dat nummer werd rauw en passioneel gezongen en de melancholie droop van het podium. Tijd voor een verrassend emotioneel moment vooraleer de bisronde werd ingezet, toen het podium leeg was, en er plots boodschappen op het scherm verschenen.
Een tijd geleden konden fans boodschappen insturen via haar website en die werden nu geprojecteerd en of die beklijvend waren. Kinderen die een ‘suitcase child’ werden omdat hun ouders gescheiden zijn, verwoordden hun emoties op pakkende wijze. Onthou één ding, het is niet jouw fout! Het werd extra stil in de zaal die aanvankelijk een typische ‘before the encore’-roes beleefde. In een fabelachtige storm lichtbundels zette Ise een kakelvers nummer in dat ze pas voor de derde keer speelde ‘voor mensen’. Lonely Days was prachtig en liet Ise vocaal schitteren als de mooiste zangvogel die ooit in het bos is neergestreken. Afsluiten deed ze met full band in een uitgelaten Remember? waarin ze finaal de kroon op het werk zette.
Wat we kunnen onthouden van deze release show? De overgang van solo naar groep is niet alleen geslaagd maar een overdonderend succes en werkelijk elk nummer klonk live subliem. De nummers werden rijk aangekleed maar wel op een manier dat haar allergrootste troef, haar stem, bleef schitteren tot hoog in het gebinte van de AB. We hoorden vooral ook originele benaderingen van haar nummers en het is een interessante denkoefening of die versies spontaan gegroeid zijn na de repetities met de band of de band net geselecteerd werd om deze sound tot leven te wekken. Ise zei dat ze een jaar naar dit optreden heeft toegewerkt. Laten we haar alvast selecteren voor de volgende Olympische winterspelen want dan zijn we toch al zeker van één gouden medaille.
INSTAGRAM: Ise / Lightspeed