Home Live GREGORY PORTER Brussel, Ancienne Belgique (27/02/2020)

GREGORY PORTER Brussel, Ancienne Belgique (27/02/2020)

by Bart Verlent

Sinds 1998 maakt Gregory Porter met zijn sublieme flexibele stem een mix van jazz, blues, soul en gospel. Hij heeft één van de mooiste stemmen van dit moment en brak in 2015 door bij het grote publiek met de dance remix van Liquid Spirit en Disclosure pakte in datzelfde jaar Holding On aan en dat hoewel Porter eigenlijk totaal geen affiniteit heeft met dance muziek.

(c) Luminous Dash

Op zijn vorig album bracht hij een ode aan Nat King Cole en bewees Gregory dat hij even goed kon croonen als zijn held. Het nieuwe album, All Rise, van Porter verschijnt pas in april maar als we de vooruitgeschoven singles If Love Is Overrated en Revival beluisteren, dan gaat de man weer aan de slag met soul en gospel. Vorig jaar stond hij nog op het GentJazz Festival, die dag was onmiddellijk uitverkocht net zoals het concert in de AB. Porter koos ervoor om te starten met zijn nieuwe Europese tournee in Brussel. We waren benieuwd wat hij voor ons in petto had twee maanden voor de release van zijn nieuwe plaat.

(c) Luminous Dash

De band betrad eerst het podium en zette de ingetogen single If Love Is Overated in, een pareltje dat op Valentijn verscheen, op de zalige, warme Hammond klanken verscheen Porter op het podium. Goedgemutst (letterlijk en figuurlijk) zoals altijd vulde hij de zaal met zijn machtige stem. Toen al wisten we dat de avond niet meer kapot kon. Zeker toen saxofonist Tivon Pennicott het nummer mooi opvulde met de betoverende klanken die hij op subtiele wijze uit zijn sax haalde.

Na deze ballad kregen we het uptempo On My Way To Harlem waarop Porter toonde dat hij fantastisch kan scatten. Don’t Lose Your Steam klonk aanstekelijk dankzij het groovy pianospel van Chip Crawford. In het prachtige Take Me To The Alley bewees Gregory dat hij kan croonen als de beste. Liquid Spirit kreeg een gospel achtig begin en werd daarna lekker meeslepend dankzij het geweldig baswerk van Jahamal Nichols die na deze geweldige song een solomoment kreeg en Stevie Wonders Masterblaster inzette gevolgd door Smoke On The Water van Deep Purple waarop hij heel smooth overging naar Papa Was A Rolling Stone van The Temptation waarop de hele band meespeelde, inclusief Porter natuurlijk.

(c) Luminous Dash

Na deze medley kregen we een funky reggaeversie van Musical Genocide en het ingetogen pareltje In Fashion. Natuurlijk kon de nieuwe single Revival niet ontbreken. Zonder backings klonk het nummer iets kaler maar werd toch vurig door bassist Nichols die er wat funk in bracht. You Can Join My Band sloot de set af.

We kregen nog een fijne bisronde met het zalige No Love Dying, dat Porter eerst in duo bracht met zijn pianist, naar het einde toe vielen de andere muzikanten in. Daarna kregen we stevige funk met Free dat overging naar de klassieker van Sly Stone Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin) waarop Porter afscheid nam van het publiek en het podium verliet. Eén voor één volgden zijn muzikanten hem tot drummer Emanuel Harrold alleen overbleef en ons trakteerde op een drumsolo van 5 minuten.

Niks dan lof voor Gregory Porter en zijn muzikanten. Ze brachten samen een perfect optreden waar ze elkaar mooi aanvulden en iets unieks neerzetten. De band had geen vooraf uitgeschreven playlist, Porter besliste na elk nummer welke song volgde. Zo bleef alles fris en teerden de muzikanten niet op routine. Gewoon een top optreden van klasse muzikanten dat lang zal nazinderen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More