Stoelen bijzetten in een kerk, we zien het niet zo snel gebeuren bij de religieuze diensten aldaar in deze tijden. De waarheid gebiedt ons natuurlijk om te zeggen dat er maar een handjevol stoelen klaarstonden in de Mechelse Begijnhofkerk, en er had best meer volk mogen zijn. Alleszins: toevallige passanten bleven, of toch even, de aanwezige Melomanen sowieso. Of zoals Udo Van Roosbroeck het stelde: “Bedankt om te komen, of beter nog: bedankt om te blijven”.
Dat nadat hij ons met zijn Granola Import had vergast op een flinke selectie songs die ons verwarmden en omarmden in een veel te koude kerk, die zondagnamiddag toen het buiten eigenlijk warmer was.
Geen muur aan versterkers, noch veel gedoe met de PA, maar minimale versterking en de prachtige Begijnhofkerk als klankkast; dat hadden de muzikanten goed bekeken. De muzikanten dat waren Van Roosbroeck en een deel van diens Granola Import-kompanen en compagnon de route Marc Cuypers die het voorprogramma mocht verzorgen.
Cuypers deed dat met sterk verhalende songs, zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar. De zang kwam er aanvankelijk niet zo goed door, maar dat beterde snel. Met vier songs was de set net ietsje te kort, maar als eerste kennismaking kon dit wel tellen.
Een troubadour met een verhaal, dat overtuigend brengend, het smaakte naar meer. Bij het laatste nummer vervoegde Van Roosbroeck zijn kameraad en samen brachten ze een nummer dat ze jaren geleden samen schreven.
Een echte pauze was er niet, en zo stond Granola Import na minder dan vijf minuten al paraat. Er werd bijzonder sterk geopend met een meeslepend gezongen Barbarian’s Lament, Udo’s accordeon in de lead, de klarinet die de euhm… tweede viool speelde en Van Roosbroeck die vol overgave zong, machtig klonk dit in de kerk. Granola Import koos er, al dan niet bewust, voor om te openen met een absoluut hoogtepunt, zo bleek. Natuurlijk waren we al fan van deze compositie, in het live-jasje en met de kerk als klankkast, gewoon subliem.
“Normaal zet ik er bij dit nummer wat galm op, maar dat zal nu wel niet nodig zijn”, grapte Van Roosbroeck en wanneer hij aan het ‘hummen’ begon, en een aantal aanwezigen, wij toch, spontaan meededen, was het geweldige Scratch the Surface ingezet. Erg mooi versie, met Van Roosroeck op zang, gitaar en mondharmonica.
“Onze violiste kon er jammer genoeg niet bij zijn, we moeten het anders doen”. En dus kregen we Wired in een iets andere jasje, nog steeds sterk, al houden we toch meer van de versie mét die vioolpartijen.
“De volgende twee songs zijn covers, maar ge gaat die waarschijnlijk niet kennen”, wist Van Roosbroeck. Daar komt vast snel verandering in want de Mechelse muzikant koos twee sublieme songs uit. En hoe Granola Import Volcano God van Geoff Berner bracht was fantastisch. “Every song is a kind of prayer, every prayer is a kind of advertising jingle, every jingle is a kind of epitaph, song prayer to the Volcano God”. Wisten we niet beter, we accrediteerden het aan Granola Import. Past helemaal in het straatje. En ook Bukowski 3.16, een nummer dat Canadese vrienden van Udo schreven, klonk geweldig.
We waren bijzonder opgetogen over de song die vermoedelijk Frozen Ground heet, met Cuypers als gast op de bluesharp. Het werd veel ‘donkerte’ toch redelijk luchtig gebracht. “Lucy, I need to forget your name”, klonk het dan in een hilarische song, die vermoedelijk de titel Lucy meekreeg.
Zot blij met de meezinger Maria en het lichtjes geweldige Sea Blue Crush, beiden van Crash The Surface (2021). Aangekondigd als: “En nu een vrolijk nummer”, besloten Udo en de zijnen met een nieuwe song. “Dit nummer schreef ik na een bezoek aan Café Het Maanlicht, er zaten daar mensen te breien”. Als we het niet mis hebben heet de song Two More Stitches, maar misschien is dat een werktitel.
Er klonken in totaal, toch als we de tel goed bijhielden, veertien Granola Import-composities door de Begijnhofkerk, we hebben ze dus niet eens allemaal benoemd, maar geloof dat het een fijn bestede anderhalf uur waren met Udo en diens muzikale vrienden. En die kerk moet gewoon méér ingezet worden voor concertjes als dit. Toch?