Shame in de Handelsbeurs tijdens Boomtown, de aankondiging klonk te cool om waar te zijn. Niets was echter minder waar. Zeven jaar geleden kwamen ze hun pas uitgebrachte debuut Songs Of Praise voorstellen op Sonic City en dat was tot nader orde één van de zotste postpunkfeestjes die ooit het podiumlicht hebben gezien. Een sterformatie en reputatie waren geboren! Shame vormde met Black Midi en Squid toendertijd de zogeheten Windmill Scene uit Brixton. Gitaristen Eddie Green en Sean Coyle-Smith zijn met drummer Charlie Forbes eerder stille doch strakke podiumkrachten, want het zijn vooral de knettergekke Josh Finerty op bas en boegbeeld Charlie Steen op zang die de meeste aandacht naar zich toe zuigen.
Tijdens de covidwinter van 2021 kwam de donkere maar bijzonder straffe opvolger Drunk Tank Pink uit en eerlijk is eerlijk, bij Food For Worms waren we al minder onder de indruk. Bij de keel gegrepen bij nummer 4, het vorig jaar uitgekomen Cutthroat, waren we evenmin. Live blijft de band echter een bloeddorstige jager en de fans zijn haar prooi. Best opmerkelijk toch dat Boomtown hen in de zaal dropte tijdens de afsluitende techno-avond met legende Luke Slater drie kwartier later in de kiosk op de Kouter. Eigenlijk pasten ze veel beter als headliner in de kiosk tijdens de harde gitaren-avond met Ronker. Dat Shame beter rendeert in een zaal? Als je er vanuit gaat dat Steen het publiek in duikt zouden we op de Kouter wel met een redelijk onoverkomelijk probleem gezeten hebben, maar dat viel dus weg.
Shame serveerde als vanouds voedsel voor de wormen, en de manier waarop zanger Charlie Steen een optreden naar zijn hand zet is werkelijk fenomenaal. En dat is dan nog zonder de fratsen en letterlijk te nemen capriolen gerekend van Josh Finerty die na al die jaren slecht vallen blijkbaar nog steeds over twee benen beschikt. Wie Shame ooit zag weet dat de brave man het podium van links naar rechts en uiteraard omgekeerd af spurt. Ooit leggen we hem de vraag voor hoeveel basgitaren hij op deze manier al naar het bashiernamaals heeft gekatapulteerd.
Shame klonk weer rommelig hoewel het recentere werk daar op zich minder aanleiding toe geeft. Maar Shame heeft live de intentie een pletwals te zijn, een feest voor crowdsurfers en moshers. Het betere ‘vuist in de lucht’-werk voor ogen houdende, was Steen vanaf het begin al bij de les en hij vormde de Handelsbeurs om in een plakkerige stoomcabine. De set opende met op de achtergrond een eenvoudige backdrop met de naam van de band en spanning opbouwende nummers. Concreet was een nummer als Concrete het tegenovergestelde van Tasteless. Postpunk met een extra ster, want het nummer leek ook deze keer gewoon heerlijk te versnellen.
Tijd voor een passage langs Cutthroat en ondertussen was Steens shirt ook al ergens op het podium beland. Axis Of Evil met de zinsnede “Whatever you do. Nobody knows better than you” en Cowards Around over de hypocrieten en lafaards in Londen lieten nog steeds zien waarom de band live een concertticket méér dan waard is. En toch missen deze songs een portie urgentie van hun eerste jaren. Fingers Of Steel werd opgedragen aan het mooie Gent. Ook Six Pack, omschreven als “iced inspired jazz, smooth and tranquille”, kwam van Food For Worms en al dan niet toevallig de aankondiging van een mindere passage in het concert.
“Now I lose myself where I was born and raised” klonk het in Alphabet, erg ‘early nineties’ maar wel verre van toonvast. Het was wel tekenend dat zelfs een nummer uit hun misschien wel beste plaat mee wegzakte in een brij van bijna inspiratieloze postpunk. Quiet Life was een vrolijk klinkend liedje van de recente plaat maar ‘shit really matters’. Desondanks was Spartak een ballad die het tempo er nu echt wel uithield hoewel het nummer wel heerlijk openscheurt in het slot. Er kondigde zich gelukkig toch wel een hoogtepunt aan in het slotkwartier van het te korte concert met een duo van Drunk Tank Pink. Water In The Well overtuigde over de ganse lijn en was één van onze favorieten, Snow Day, was Shame op zijn best. Een golf van crowdsurfers, circle pits en zelfs stagedivers rolde aan en af. One Rizla loste de greep niet meer van de naar britpop hengelende sound en de beklijvende zanglijnen van Steen.
We werpen Charlie geen Steen met zijn woordgrapje “Where is that Belgian enthusiasm? I said there is that Belgian enthusiasm”. “I wanna see you in my dreams Ghent. One last song before I close my eyes”. Cutthroat was het signaal voor Steen om zich met de gekende doodsverachting in de massa te gooien. Shame lijkt over de hele lijn een band die haar beste kruit heeft verschoten in de periode 2017-2020 maar de torenhoge verwachtingen hadden ze wel zelf afgedwongen met zinderende live-shows. Ook vandaag blijven die erg onderhoudend maar de hoera-stemming maakt plaats voor een bewondering voor de band die eerlijk blijft met haar idee om een koers te varen die hen in de underground houdt en dus geen ruimte laat voor compromissen. And that is not a Shame.
