In Snuffel Hostel hing woensdagavond die typische voor-de-storm-spanning. Geen glitter, geen omwegen, gewoon een podium, versterkers en vier muzikanten die kwamen doen waar ze goed in zijn: stevige, rechttoe-rechtaan bluesrock spelen.
Pink On Red draait niet rond laptops of perfect uitgekiende studioformats. Hun songs ontstaan in het repetitiekot, vanuit een riff van gitaristen Jari of Ruben, of een baslijn van Brent. Wat volgt is geen klinisch schaafwerk, maar collectief kneden tot het nummer klopt, of net een beetje wringt, zolang het maar leeft. Die rauwheid voel je ook live.
Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat de band geen haast had. Ze bouwden hun set geduldig op. De groove zat strak, de gitaren sneden diep en de songs kregen ademruimte. Frontman Jari liet zijn stem schuren waar nodig en verleiden waar het kon. Zijn teksten, geboren uit klank, ritme en nachtelijke hersenspinsels, klonken als flarden uit een muzikaal dagboek vol drank, vriendschap, verloren liefdes en licht absurde observaties.
Halverwege de set sloeg de vonk echt over. Wat begon als aandachtig luisteren, evolueerde naar voelbare betrokkenheid. Solo’s van Jari en Ruben trokken lange, gloeiende lijnen door de ruimte. De temperatuur steeg, letterlijk en figuurlijk.
Voor bassist Brent kreeg de avond een bijzondere lading. Snuffel is een plek waar hij jarenlang aan de andere kant van het podium stond. Die verbondenheid was tastbaar en gaf het optreden een extra emotionele ondertoon. Je merkte het in de glimlach, in de kleine blikken tussen band en zaal.
De songs uit het universum van het fictieve Negligee Café, de rode draad door hun repertoire, brachten kleur en karakter. Personages als Levvy passeerden alsof ze vaste stamgasten waren. De bluesrockfundamenten uit de seventies bleven stevig overeind, maar Pink On Red durft ook vertragen. In de meer ingetogen momenten kreeg melancholie ruimte en werd het even stil in de hoofden.
Tegen het einde was de zaal volledig mee. Waar de band in Gent vaak speelt voor een vertrouwd publiek, moesten ze hier nieuw terrein veroveren. Dat deden ze stap voor stap, riff na riff. Toen het publiek rechtstond en luid een bisnummer eiste, was het duidelijk: Brugge was overtuigd.
De afsluiter, luid en zweterig zonder franjes, maakte de cirkel rond.
Pink On Red bewees in Snuffel dat hun bluesrock ook buiten het Gentse nest standhoudt. Meer nog, ze klonk hongerig, oprecht en klaar voor die volgende stap met hun eerste ep Negligee Café.