Home LiveFoto's MAC DEMARCO Brussel, AB (13/11/2019)

MAC DEMARCO Brussel, AB (13/11/2019)

by Bjorge Meulemeester

Het Canadese indie-icoon en recent bekeerd cowboy heeft tijdens zijn wereldtournee een warm ontvangen tussenstop gemaakt in de Ancienne Belgique van Brussel. Naast zijn capaciteiten om de indiescene om te toveren met één album en die vervolgens alle wenkbrauwen te doen fronsen met het volgende waren we uiteraard ook nieuwsgierig hoe hij de atmosfeer van kalmte en pure nonchalance van zijn muziek zou brengen op een live podium. Dit bleek niet zo schokkend met evenveel kalmte en nonchalance te zijn als zijn vissershoedje al deed vermoeden.

Mac lijkt ons de soort persoon die zijn cv nog snel op de achterkant van de krant zou neerpennen in de wachtrij voor een jobinterview. Stress heeft geen vat op de sjarel van een kerel en niemand lijkt hem onaanspreekbaar. Hij begroette het publiek alsof het zijn kotgenoot was en stelde even alle bandleden bij voornaam voor, om ons vervolgens te melden dat ze wat muziek gingen spelen. En dat op een concert. Onvoorstelbaar. Bij het eerste akkoord dat door de speakers galmde werd al duidelijk dat de sound die ze krijgen in de studio vlekkeloos kunnen nabootsen op een podium en de sfeer die hun muziek brengt inademen met lijf en ziel.

De set werd gevuld met nieuwe en oude nummers en vergezeld met een sobere, maar charmante podiumopstelling. Naast rustieke verlichting waren er ook twee schermen te zien waarop een montage getoond werd van verscheidene fragmenten uit de oude kuifje, maar ook een reeks beelden van één of andere bodybuilder en Mac en zijn bandleden moesten er toch tot tweemaal toe bij stilstaan hoe “fucking nice” zijn lichaam was. Even stilstaan deden ze wel vaker, kwestie dat de luisteraars niet volledig in die indiewolkjes zouden wegdromen. De gitarist deed even een kort gebedje doordrenkt van sarcasme tijdens een technisch probleempje en Mac schold een medefan uit die aan het meegluren was via FaceTime omdat ze geen ticket gekocht had. Hij heeft namelijk een kat en “that just ain’t cheap.” Gelieve hem allen massaal een potje Whiskas door te mailen om het arm zieltje te steunen in tijden van financiële nood.

Dergelijke interactie met het publiek was er constant en voelde zeer vertrouwd en natuurlijk aan. Een babbeltje en anekdote hier en daar vonden moeiteloos hun weg tijdens het concert en het voelde eerder alsof er een goeie maat op het podium stond dan een onaanraakbare muzikant. Van die laatste verwacht je althans veel minder snel verhalen van hoe hij in een pintglas moest overgeven de laatste keer dat hij in Brussel was. Een aantal publieksleden mikten zelfs sigaretten naar zijn mond tijdens Ode to Viceroy. Meezingen tijdens Salad Days en My Kind of Woman gebeurde spontaan en luidkeels en My Old Man werd op verzoek misschien iets minder spontaan, maar nog veel luider meegezongen. DeMarco wandelt en danst nonchalant, hij spreekt het publiek nonchalant aan, hij rochelt halverwege een nummer eens de hoest uit zijn keel en tegelijk zit het in de natuur van al deze elementen om enkel maar toe te voegen aan de authenticiteit van Mac zijn sjarelgehalte. Het plaatje klopt en het zaaltje zat terecht volgepropt. Moge de Canadese zeveraar nog vele grapjes en nummers verkondigen op een Belgisch podium.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More