Foto’s: Bart Marescaux
1 april is bij ons een ietwat speciale dag. De jongste is dan jarig. Sinds hij twaalf was is het een jaarlijks terugkerend fenomeen: een concertje meepikken in de Pit’s in Kortrijk. Zijn allereerste show was Colère, een concert dat hij nooit meer zal vergeten en waarbij hij volledig uit zijn dak ging.
Inmiddels zijn we drie jaar en veel shows verder. Harsh noise en hardcorepunk blijven zijn voorkeur wegdragen maar inmiddels is zijn muzikale smaak heel wat breder geworden. Het houdt eigenlijk vooral in dat hij vertrouwt op de smaak van den ouden en die kan alle kanten op stuiteren.
Deze keer hadden we niet eens de moeite genomen om de artiesten die zouden aantreden vooraf op te zoeken en eens te beluisteren. Als de programmator van dienst zegt dat het iets voor ons is, dan geloven we hem blindelings, gezien hij het bij de shows die hij boekt steevast bij het rechte eind heeft.
En The Mon, tja, dat is er eentje van Ufomammut en we hebben altijd al een boontje gehad voor die band, op plaat en live. Op de fiets dus richting Pit’s.
Jammer maar helaas waren er weinig tweebenigen die deze avond de weg hadden gevonden naar de Italianen (soit, eentje is ook Russisch) die de avond vol zouden spelen. Een beetje te veel buiten de comfort zone van veel vaste bezoekers waarschijnlijk, gezien het deze keer niets met punk, garage of wat ook maar naar rock riekt, te maken zou hebben.
Kariti (карити) betrad als eerste het podium. Alleen op zichzelf begon ze nummers te brengen van haar meest recente worp Still Life. Ingetogen muziek, met een klinkende stem, haar gitaar en later ook andere instrumenten, waaronder een soort orgeltje, maar dan was Urlo, de zanger en bassist van Ufomammut, ook al op het podium geklommen om extra instrumentatie toe te voegen aan het alsmaar breder en ruimer wordende muzikale universum van de jongedame die als Kariti platen maakt.
Kariti betekent, in het kerkelijke Slavisch, rouwen om de doden, iets wat Ekaterine, die in Rusland is geboren maar inmiddels in Italië verblijvend, en die bezorgdheid en desillusie in de mensheid doordrenkt elke noot van haar spel. Niet elk nummer wist ons helemaal te overtuigen, maar ze volhardde en hoe verder ze in de set kwam, hoe beter we in haar muziek konden komen. De jongste was helemaal mee in haar planeet en dat was best leuk om te zien. We gingen na haar show dan ook naar haar toe om haar nieuwste album aan te schaffen. Ze dacht dat we met de kleinste van de hoop bezoekers een jonge kleinere kerel vooraan bedoelden, tot we haar aanwezen voor wie de plaat was. De blik op haar gezicht was goddelijk. Die vermaledijde pa neemt zo’n jonge gast mee naar mijn concert en die vindt het nog goed ook.
Op naar The Mon en dat was toch wel een ander paar mouwen. Urlo zong en speelde gitaar, een beetje heftiger dan de modale singer-songwriter maar het scheelde niet veel. Na een nummer of drie hadden we het wel gehad en voegden we ons bij enkele tweebenigen die het ook maar niks vonden. De jongste bleef gewoon zitten en genieten en kon zo meteen van bij het begin van de koerswijziging in de set mee genieten. Want dat deed Urlo wel, van invalshoek veranderen. Weg gitaar, weg zang, soundscapes zouden het worden en die waren heerlijk om te horen waardoor we ons al snel weer tussen de aanwezigen begaven om toch maar niet te veel te missen van dat deel van de set dat ons wel heel goed kon bekoren. Soms moet een mens even doorbijten om tot de essentie te komen. The Mon had ons geduld op de proef gesteld maar dat werd uiteindelijk beloond.
Instagram kariti – Instagram The Mon
