Op zondagavond werd in de trendy Cirque Royal Club veel liefde gegeven. Maar het kan nooit Too Much Love To Give zijn, of wacht eens? Dat was het wel. Gisèle stelde daar immers voor een uitverkochte club haar debuutep met die naam voor. Het werd een heerlijke avond, opgesmukt met mooie Gisèle-sjaals en een leuke animositeit aan de merchtafel waar constant deeg moest worden aangevuld om de vinylplaten als zoete broodjes te kunnen blijven verkopen. Maar wat misschien nog relevanter was, Gisèle en haar band speelden een dijk van een optreden en twaalf eigen nummers die tegelijk extreem radiovriendelijk en festivalwaardig bleken te zijn.
Maar er was ook Bad News. Haar band vatte dit nummer aan maar van de zangeres voorlopig geen spoor. Wie is die band? Pianist Martijn Van Sas en gitarist Tijl De Vis stonden uiterst rechts en links opgesteld. Drummer Robbe Van Ael flankeerde basgitarist Mathieu Janssens maar er was nog akoestische versterking op gitaar en zang dankzij Jolien Gebreurs. Maar kijk, daar kwam Gisèle vrolijk blootvoets aangehuppeld en ze zag er beeldig uit. Er was ook ‘good news’ want ze had er zin in en was fantastisch bij stem en laat dat net één van haar vele troeven zijn, naast het schrijven van opgewekte catchy songs doordrenkt in maatschappijkritische teksten. De funky indierock in Melbourne maakte duidelijk dat het een feestelijk avondje diende te worden.
De nummers leken Gisèle en haar band op het lijf geschreven, alles kwam heel natuurlijk en op de juiste manier gerodeerd over en het dient gezegd te worden dat de band strak stond te musiceren. De harmonieën pasten wonderwel op een perfect gedoseerde wijze bij de gevarieerde setlist. Het werd dus op geen enkel moment een Hit Or Miss. Veel betere nummers zijn er de afgelopen drie jaar in ons land toch niet meer geschreven!
Salvador opent de ep maar gaat ook al een tijdje mee en de singalong aan het einde met een emotionele schare fans was hartverwarmend. Tijd dan om de band voor te stellen tijdens onze favoriet Might As Well Go Mad. Het is en blijft een groovy parel waarin de band loos kan gaan en Gisèle dartelde en genoot.
Het finale luik werd met luister ingezet door de gestripte versie van Distant Rain dat op de ep twee gedaantes aanneemt. Gisèle verdween even met microstatief in de coulissen om dan met een hoogtepunt terug te keren. In Screen Faces liet ze hiphop doorschemeren en dat is een voltreffer. De half parlando stem en het voluit gezongen zomerse refrein lieten Gisèle op volle sterkte uitblinken. Het nummer gaat over haar haat/liefde-verhouding met social media. De afsluiter van de ep Dear Ghosters was de poppy verderzetting van de sprankelende finale en het laatste nummer klonk bijna als een wijze les die Gisèle zichzelf wilde geven: Take Your Time. Wij hopen vooral dat ze die tijd niet nodig heeft en snel wordt opgepikt om uit te blinken op de zomerfestivals en een waaier aan leuke concertzalen doorheen ons land want Gisèle has so much love to give!
