Het was de voorbije dagen nog niet voldoende zomers om de was buiten te hangen maar gelukkig had de AB een eigen droogkuis georganiseerd. De populariteit van een band kan je vrij eenvoudig aflezen door Ticketswap te raadplegen. De Ancienne Belgique had de Zuid-Londense postpunkers van Dry Cleaning geïnviteerd om in de boxversie van de grote zaal een uitverkocht concert te spelen. Aantal beschikbare tickets op die app was al een hele poos 0, en van zodra er ééntje te koop werd aangeboden, was die binnen de kortste keren de deur uit. De verwachtingen waren dus hooggespannen want de band kwam haar derde plaat voorstellen, Secret Love. Naar goede gewoonte eentje met een artwork waar je geen 5 seconden kan naar blijven kijken. Probeer het maar.
Ze brachten als voorprogramma The Tubs uit Wales mee. De indierockers uit Cardiff zijn met Cotton Crown toch ook al aan worp twee toe. Owen Williams en George Nicholls richtten in 2010 Joanna Gruesome op. Die band werd in 2017 op non-actief gezet maar het duo viste bassist Max Warren op en vulde aan tot een viertal met Taylor Stewart op drums.
The Tubs were in! Ze combineren de typerende Brits klinkende folkrock met boeiende jaren ’80 college rock. Desondanks waren ze al aan een paar personeelswissels onderhevig en twee jaar geleden stapte medeoprichter Nicholls uit de band. Gitarist Dan Lucas verving hem. We waren erg benieuwd of de te verwachten mix van R.E.M. en The Chills ook daadwerkelijk van het podium zou druipen.
Drummer Stewart wilde al vóór de eerste noot weten wat we van de band vonden. Lucas droeg een Fairport Convention-shirt. Ken jouw folklegendes. Maar het eerste nummer klonk effectief als mid-eighties R.E.M. Stewart bleef de hoofdrol opeisen en hij nam na elk nummer het woord. Hij wilde weten of hij “quite good” was want “I am shredding the drums”. Voor de rest erg vlot gespeelde snelle melodieuze rocknummers die niemand ooit slecht kan vinden. Het klonk wat als een alternatieve broer van de hitparadekant van Therapy? The Tubs hadden geen reden om te tobben want bleven plankgas killer melodieën rondstrooien.
Zanger en oprichter Williams wilde de drummer dan maar spreekverbod geven toen die alweer vroeg of de band “good or bad” was. “Think of him as feedback from an amp”. Narcissist werd dan als een nummer van Taylor Swift aangekondigd. Het was ook het meest popgetinte nummer in de set en daar vonden we hen minder uitblinken. Taylor was rond de klok van acht al de onbetwistbare held van de avond. Hij vertelde dat hij Schots is, al 3 jaar bij de band zit en van iedereen in de zaal hield. The Tubs zijn gewoon aaibaar en rocken lekker, doch op zich niet onvergetelijk. Het is nochtans wel een concert gebleken dat we nooit zullen vergeten, met dank aan Taylor. Geef de man een zot drum-altaar in de vorm van de pitbull op zijn shirt.
Dry Cleaning verraste meteen door niet als kwartet maar als vijftal het podium op te stappen. Gitarist Tom Dowse en bassist Lewis Maynard flankeerden zangeres en boegbeeld Florence Shaw. Drummer/saxofonist Nick Buxton kreeg extra versterking op synths, gitaar en drumpad. Hierover meteen meer.
De band schreef het vervolg op New Long Leg (2021) en Stumpwork (2022) gewoon in de repetitieruimte, waar alle vier de bandleden samen schreven, speelden en direct op elkaar reageerden. Alan Duggan en Daniel Fox van Gilla Band namen de plaat vervolgens op in Dublin en die opnames werden afgerond met Cate Le Bon in de Black Box studio in Frankrijk. Haar stempel drukt dus fel op het eindresultaat dat anders klinkt dan de door John Parish ingeblikte vorige platen. Adelbrieven verdorie!
Live is Dry Cleaning een hypnotische mix van spoken worden intense postpunk die met een strak energetisch ritme gebracht wordt. Onnodig te zeggen dat de verveelde indruk die zangeres Florence Shaw steevast maakt, in zowel gedrag als houding voor veel verwarring zorgt. En toch verkoopt de band zalen uit als zoete broodjes. We proberen dit toe te lichten.
Secret Love klinkt op plaat dwingender en spannender dan de vorige platen die al goed raak waren. Het volledige optreden lang blonk de band uit door erg strak te spelen en plezier te scheppen. Het was zelfs Florence die het hardst opviel omdat ze ontspannen en vrolijk oogde. Had zij aan zelfvertrouwen gewonnen door de hoogconjunctuur waarin de band zich bevindt of heeft de band haar naar een hoger niveau getild? Feit was dat ze absoluut niet van desinteresse kon worden beschuldigd, wel van passie en toewijding.
Openen deed de band met de gloednieuwe single Sliced By A Fingernail, meteen gevolgd door Blood van de nieuwe plaat. Complexe structuren met splijtende gitaren en de toon was meteen gezet. Dowse liet weten dat ze de nieuwe plaat zelf geweldig vinden en ze zo goed als integraal zouden spelen. The Cute Things komt op de plaat pas in de finale voorbij maar hier vormde het al een vroeg hoogtepunt. Het typische lyrische sarcasme van Florence kwam hier haarfijn aan bod in een voor de rest erg Sheryl Crow-achtige melodie. “ I’m sorry that you got attacked by a dog. Sha la la.”
Buxton haalde tijdens Anna Calls From The Arctic voor het eerst de saxofoon boven. Dit nummer is weergaloos en werd na de laatste noot op een furieus applaus onthaald. “I like it when you can see inside houses, from a car, it’s cozy”.
De band tourt met een Belgische crew en niemand minder dan Joris Casier stond aan de geluidstafel. Tijdens My Soul/Half Pint stapte Shaw wel erg zelfverzekerd weg van het microstatief. Niet ons favoriete nummer van de nieuwe plaat maar de live versie was redelijk onvergetelijk. “I don’t give a fuck” klonk nooit zo intens. Het was typerend voor het ongemeen hoge niveau dat Dry Cleaning haalde. Elk nummer klonk bevlogen en was nekvelgrijpend. De identiteit van het extra bandlid konden we niet achterhalen wat jammer is vermits zijn inbreng erg verrijkend was voor het geluid. De nummers klonken vrijer en tegelijk gelaagder dan voordien. De extra synth- en gitaartoetsen waren bijwijlen op het randje van magisch.
Maynard en Dowse verzorgden de backings tijdens Cruise Ship Designer, wat mede hierdoor in een ronduit ziedende versie met heerlijk ontsporende gitaren ontaardde. Dat moet wel als je geen averij wil oplopen. Maar wat dan gezegd van de “all-in” verbetenheid en dadendrang van het kwintet bij Evil Evil Idiot? Kwam I Need You er het tempo nadien niet uithalen? Jawel maar dat was op zich nodig om de spanning te blijven garanderen. Bovendien is het gewoon een subliem nummer in alle dreiging en desolatie die de synthesizer op zijn Boards Of Canada’s snerpend op de zaal losliet.
Dubbele bovendien omdat een dubbeldekker van potige rockers werd aangehaakt. Don’t Press Me en Rocks luidden prinsheerlijk de finale in. Absolute krakers die dit optreden met gemak ver boven de middelmaat deden uitstijgen. Hoogtijd dan voor een verzoekje eerder op de avond met Magic Of Meghan. De aan Jane’s Addiction verwante break met suizende gitaren was ronduit geniaal. De duo-gitaar tijdens Let Me Grow And You’ll See The Fruit flirtte met Calexico maar dat pakte geweldig uit. De “Thank you” invasie van deze songtekst was de perfecte Conversation bindtekst voor een oudje dat net als ‘magische Meghan’ van een ep werd geplukt uit lang vervlogen tijden, Sweet Princess uit 2018. Grappig hoe Florence een oude rinkelende telefoon nadeed. Prrrt prrrrt….
De whammy bar van Dowse werd gretig alle richtingen uitgedraaid en de set werd met een flinke overdosis feedback afgerond. Die was nog niet bedwongen toen het vijftal opnieuw haar opwachting maakte en Florence zich met een gemeende glimlach liet ontvallen “You make us feel very special”. De set is tijdens deze tour altijd dezelfde dus we wisten dat er zou gebist worden met de opener van de nieuwe plaat, Hit My Head All Day. De “lalalala” die erop volgt is vintage Florence Shaw. In dit nummer zingt ze dat ze als kind een paard wilde zijn dat alle dagen ajuinen met selder en wortelen at. De Dry Cleaning draaide op volle toeren en met het resultaat konden we naar het mooiste feest. Prachtconcert!
