Tekst: Hans Vermeulen
Foto’s: Hannelore Dieleman
Rood is de kleur van passie, moed, liefde, energie en kracht. Rood is mooi en warm en het is bovendien een familienaam. Maar je mag die enkel gebruiken als we het hebben over de Limburgse Fabienne Demal. Ze heeft rode haren en zingt in het Frans en Engels en zodoende kent de hele wereld haar als Axelle Red. Soms worden artiesten een parodie van zichzelf, en soms worden ze iconen. Axelle Red is een icoon. Wie daar nog aan twijfelt herinneren we graag aan het feit dat superster Dua Lipa vorig jaar Sensualité coverde in wat toen nog het Sportpaleis heette. Klapje op de vuurpijl? Op woensdag 4 februari wordt haar carrière bekroond met de lifetime achievement award op de MIA’s.
In september brengt ze haar eerste album in 8 jaar uit. Nu speelt ze een clubtour met een 8-koppige band achter zich. Hier valt veel over te zeggen. Laten we Fabienne nu vooral voor het gemak verder Axelle noemen. Ze had de voorbije jaren geen boodschap meer aan het muziekcircus hoewel ze wel nog optrad. Plezier schepte ze enkel nog in optredens maar voor de leeuwen gegooid worden – we blijven even in circustermen denken – was er niet meer bij. De nieuwe plaat was eigenlijk een jaar geleden al bijna afgewerkt maar Axelle voelde zich niet echt zichzelf en stelde het eindproces uit. In De Casino was het om auteursrechtelijke regeltjes wachten tot de bisronde vooraleer het nieuwe werk de revue passeerde.
Axelle Red zou een concert van bijna twee uur spelen met zomaar eventjes 25 nummers op de teller. Ze begon er aan met een strijdkreet: “Anti AI”! De 30-jaar oude plaat A Tâtons mocht de spits afbijten met Légère en Ma Prière. Het veelkoppige ensemble moest nog wat op dreef komen en we waren vooral nog de outfit van Axelle aan het keuren. Een cowboyhoed in zwart-wit en gouden pumps waarvan het goud in haar jasje en haren in oranje overging en voor de rest was het eigenlijk enkel “red alert”. Axelle nam af en toe de tijd om op cynische wijze te verklaren waarover sommige nummers verhaalden. Zo hekelde ze mensen die in een kuddegeest handelen. Ben je idealist of realist? In ieder geval vertelde ze hoe ze de aanval op de Twin Towers beleefde en daarover gaat Venez vers moi.
Vole was pure jazzy soul waarin ze op het einde “fly away” zong. Vaak zijn teksten grotendeels Frans met een paar kernwoorden in het Engels. Deze vlucht leidde ons naar heerlijke oorden genaamd Sade of Meshell Ndegeocello. Beide nummers plukte ze uit Face A/Face B, met toch ook al bijna een kwarteeuw op de teller. Ze heeft al twee volwassen dochters maar zonder veel woorden kaartte ze toch aan dat kinderen niet met een instructiehandboek ter wereld komen. Daarover ging Si Tu Savais van het 20 jaar oude Jardin Secret en we hoorde sfeervolle Franse pop die door de blazers extra cachette kreeg.
Geen problematiek ging ze uit de weg. Martin Luther King was dan aan de beurt met I Had A Dream. Hierin declameerde ze in een opgenaaide parlando stijl en de band leek een onbekende Jacksons hit te spelen ten tijde van Triumph.
Het zou lang niet de laatste keer zijn dat we ons in de seventies waanden. Ondertussen had ze met haar gouden stiletto’s de setlist al aan flarden gescheurd. Terug de tijd in voor haar debuutplaat Sans Plus Attendre uit 1993. Le Monde Tourne Mal. In de absolute Bowie maand zong ze hierin herhaaldelijk “let’s dance” en laten we wel zijn, het was bijna een ode aan de onweerstaanbaarheid van een Groove Is In The Heart, de briljante Deee-Lite-klassieker uit hetzelfde tijdperk. Het funkte en het werd wit bloedheet!
Nog een heerlijke versie kregen we te horen van Ce Coeur En Or van haar voorlaatste echte plaat Rouge Ardent. Hiervoor omgordde ze de gitaar en zong over Hyde park. Snelle soulpop vulde de zaal en het nummer denderde voort als Girls Alouds Black Jacks, in een orkestraal maatpak gehesen. We waren nog niet eens halfweg en er was al veel gebeurd. De gitaar zou ze tijdens het tweede deel van de set nog vaker bespelen. La Claque van Un Coeur Comme Le Mien uit 2011 luidde ze grappig in met een verhaal over een furie met rode naaldhakken en een zatte partner die ze snerend als loser bestempelde. Het nummer zelf was easy listening maar had een heerlijke melodielijn in petto.
En Dessous De Zéro werd logischerwijze zonder een lach ingeleid. Een nummer over het prostitutienetwerk en een verhaal er bovenop over een gezin dat een vijfde kind verkocht om de eerste vier voldoende studiekansen te bieden… Met hese stem kreeg het nummer Arno-allures. Wij hoorden zelfs jaren ’90 dEUS met heuse Worst Case Scenario-vibes waarbij we vermoedden dat het nummer zou ontaarden in een razernij. Maar dat gebeurde niet.
Het bleef sterke songs regenen. La Réponse van Toujours Moi uit 1999 is haar King Of Pain. Springerige blazers contrasteerden hevig maar op sublieme wijze met de naar The Velvet Underground glurende gitaren. En we hadden het al over de jaren ’70 maar het kan nog straffer. In 1967 schreef Jim Morrison Five To One. Wij vonden dat de synth in Who’s Gonna Help You, een eenzame greep uit haar laatste album Exil, felle Doors-neigingen vertoonde en was een gegarandeerd hoogtepunt. De titel is overigens de enige Franse zin uit de hele tekst.
Terug naar een flinke 10 jaar terug voor Sur La Route Sablée waarin ze vocaal hoog en toonvast klom boven de nochtans felle orkestratie uit. Morphine-achtige blazers ondersteunden een knappe popparel.
Poprocker pur sang, Amour Profond, was een nieuw hoogtepunt en een uitbundige levensgenieter van een song waarin Fabienne opnieuw sterk uithaalde. Hoe langer het concert duurde hoe sterker ze zong. Rouge Ardent, het complexe nummer zelf, kwam dus op een perfect moment. We denderden maar voort, het laatste half uur was ingezet. Be With You is een Funkadelicaans oorlogshymne met een terechte tirade tegen de verkrachtingen die hiervan het gevolg zijn. Best straf hoe ze telkens op hoog niveau de jaren ‘70 actualiseerde en haar optreden naar hogere sferen bracht. Hits passeerden ook nog de revue. We hadden al Elle Danse Seul en de gsm’s gingen massaal de lucht in bij het slotnummer van de reguliere set, Sensualité, of wat had je gedacht?
Tekenend voor het niveau dat werd gehaald was een minutenlang aanhoudend geroep om bisnummers en Axelle kwam terug met hoed langs met een onverwachte vraag. Ze wilde nieuwe nummers spelen van de plaat die in het najaar verschijnt maar ze vroeg vriendelijk om geen opnames te maken want dat zou haar in de problemen kunnen brengen. Tabou was de eerste nieuwe song en het is meteen een hit in spe. Onweerstaanbare funk met dromerige blazers en een subliem meezingrefrein. Gentils Anarchistes kondigde ze aan als een ode aan Miley Cyrus en in de strofe etaleerde ze een Brigitte Bardot-manier van zingen met een heerlijke twist in het refrein. Het deed muzikaal denken aan de beginjaren van INXS. Gebald en aanstekelijk zijn passende adjectieven.
Obsession trok opnieuw de jazzy troefkaart maar werd overtroefd door een dartele synth. “Dans mon coeur, dans mon âme, obsession”. Het absolute slotakkoord was weggelegd voor L’Amour Est En Toi dat bulkte van de Stromae-poriën en de warmbloedige epiloog vormde die dit indrukwekkende optreden best wel verdiende. “L’amour est partout entre nous, dans les yeux de mon chien”. Niet dat we de lente en de zomer willen overslaan, maar laat die nieuwe plaat toch maar komen!
