Op 20 maart speelden de stilaan legendarische De Dolfijntjes een maanden op voorhand uitverkocht concert in Cactus Club, georganiseerd door Yeke Yeke Concerts.
De verwachtingen lagen hoog, maar wat zich die avond ontvouwde, overtrof ze moeiteloos.
Nog voor de hoofdact het podium betrad, liep de zaal al goed vol voor bvba Vandamme. De vijf okselfrisse knapen uit Roeselare brachten een eigenzinnige mix van traditionele folk en spitsvondige, licht koldereske teksten in een sappig dialect. Met nummers uit hun nieuwste plaat Waterlanders maakten ze duidelijk dat kleinkunst en folk springlevend zijn en nog altijd een publiek weten te raken.
Klokslag 21 uur ging de vlam in de pijp en anderhalf uur later stond de zaal nog steeds in lichterlaaie. De Dolfijntjes, bezig aan hun voorlaatste afscheidstournee, bewezen dat ze na 35 jaar nog lang niet uitgeblust zijn. Integendeel: ze klonken scherper, energieker en hongeriger dan ooit en sleurden het publiek mee in een uitzinnige trip.
Met Monique werd meteen de toon gezet. Wat volgde was een onstuitbare stroom klassiekers. Frontman Wim Opbrouck leidde zijn band met aanstekelijk enthousiasme en laveerde moeiteloos tussen zingen, scatten, rappen en croonen in nummers als Geofrey (met één F), Verre Rien en Kom Toch Were. De spelvreugde spatte van het podium en werkte als een vonk die het publiek deed ontvlammen.
Zoals steeds ging de zaal collectief uit de bol. Van voor tot achter werd er gedanst, meegezongen en uitbundig genoten. De energie was tastbaar en onstuitbaar, alsof band en publiek samensmolten tot één deinende massa.
Met Mie en Gie volgde een verrassend rustpunt: een eigenzinnige knipoog naar ABBA, compleet met een indrukwekkende trompetsolo die even ademruimte bood. Maar lang duurde die niet. Tijdens de finale ging het helemaal los. Opbrouck bouwde een eigen wall of death, sprong vervolgens zelf de kolkende menigte in en sleurde zijn blazerssectie mee in zijn spoor. Wat volgde was pure euforie: een wervelwind van geluid, beweging en collectieve extase die niemand onberoerd liet.
De dolfijntjes bevestigden nog maar eens hun unieke plaats in het Belgische muzieklandschap: doldwaas, caleidoscopisch, eclectisch en volledig zichzelf. Een band die je niet alleen hoort, maar vooral beleeft. Leve de dolfijntjes!
