Vijventwintig jaar geleden verscheen de debuutplaat I Love van Das Pop. Het uitgelezen moment om de Vlaamse concertzalen rond te toeren voor een trip down memory lane. Sinds het winnen van Humo’s Rock Rally in 1998 weet de band rond Bent Van Looy en Niek Meul zich met catchy poprefreinen te nestelen in het collectieve geheugen van de Belpop-liefhebbers.
Voor deze nieuwe reeks liveoptredens koos Das Pop ervoor zich te versterken met een lichting nieuwe muzikanten, terwijl gitarist Reinhard Vanbergen zich momenteel toelegt op eigen muzikale projecten en academisch onderzoek. Daardoor kreeg het concert niet alleen het karakter van een terugkeer, maar ook van een heruitvinding van het vertrouwde Das Pop-geluid.
De Casino was niet uitverkocht, maar zat wel stevig gevuld met een publiek dat duidelijk niet toevallig was komen binnenwaaien. Vooral gezichten van mensen die de hoogdagen van de jaren ’90 en vroege 2000s nog van dichtbij hadden meegemaakt, gaven de zaal een licht nostalgische gloed. De sfeer zat meteen goed: verwachtingsvol, maar nog net ingehouden, alsof niemand het eerste duwtje richting podium durfde te geven. Dat veranderde zodra Das Pop het podium op stormde. Met Bent Van Looy als flamboyante blikvanger — volledig in het wit, opgespannen als een springveer — schoot de energie meteen door de zaal. Wat eerst nog aarzelend meedeinen was, sloeg al snel om in openlijke beweging vooraan. De band stond er duidelijk niet om “even terug te zijn”, maar om alles meteen weer te claimen.
Het gros van de set werd stevig gevoed door I Love, de plaat waarmee Das Pop eind jaren ’90/2000 definitief doorbrak. Die nummers kwamen niet als vrijblijvende nostalgie, maar als strak geoliede popmachines die nog altijd hun effect niet verloren hebben. Het publiek liet zich steeds meer gaan: dansend, meezingend, zichtbaar meegezogen in die mix van glitter en melancholie die de band zo eigen is.
Een hoogtepunt volgde met de titeltrack van The Human Thing, die live verrassend warm en gecontroleerd binnenkwam. Tegelijk blijft Das Pop niet hangen in het verleden: met nieuwe single Different Class werd duidelijk dat er nog altijd een zekere drang tot vernieuwing in het dna zit, al blijft de band trouw aan hun herkenbare poptaal.
A Kiss Is Not A Crime bleek intussen een persoonlijke favoriet van Van Looy, die het nummer zichtbaar met extra goesting bracht. Daarna volgde de onvermijdelijke ontlading met The Game, een finale die niet zozeer het einde voelde, maar eerder als een collectieve terugblik die plots voorbij was voor je het doorhad.
Het eerste bisnummer, You, werd ingetogen maar trefzeker gebracht, als een korte adempauze na de uitbarsting ervoor. En finaal sloot de avond af met Slow Motion Soul, een recentere single waarin Roos Rebergen (beter gekend als Roosbeef) de backing vocals verzorgde. Haar aanwezigheid gaf het slot nog een extra laag warmte en subtiliteit.
Wat overbleef was geen klassieke comebackshow, maar een compacte, intensieve trip door een band die zijn eigen verleden niet alleen herhaalt, maar opnieuw laat knetteren.
