Home Festival CRAMMEROCK DAG 1, Stekene, (31/08/2018)

CRAMMEROCK DAG 1, Stekene, (31/08/2018)

by Bart Verlent
© Bart Verlent

In de gedachte voor iedereen wat wils, zorgde de organisatie van de 28ste editie van Crammerock weer voor een diverse line-up. Op de eerste festivaldag stonden een paar gevestigde namen van bij ons afgewisseld met Engelse kleppers. In de clubtent nam eerst nieuw talent het podium in, later op de avond nam het dansgeweld de boel daar over.

Portland gaf in de Club een perfect visitekaartje af. Hun dreampop klonk live heel overtuigend. Zanger Jente Pironet heeft een fantastische stem die af en toe perfect wordt aangevuld door de engelen klanken van Sarah Pepels. Deze groep blinkt uit in originaliteit en talent, wij kijken reikhalzend uit naar de evolutie van deze band.

Door het jeugdige enthousiaste publiek van Kraantje Pappie baanden we ons een weg naar de andere zijde van de tent om bij het hoofdpodium te geraken voor The Van Jets. De vorig jaar verschenen vijfde plaat Future Primitives van de Oostendenaren is wederom een straffe plaat, toch brengt deze niet zoveel teweeg hun voorgangers. The Van Jets laten dit niet aan hun hart komen en in Stekene brachten ze een overtuigende stevige set met de aloude Van Jets-ingrediënten: pure rock ’n roll met een gezonde dosis glamrock. Zanger Johannes Verschaeve weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. De frontman geeft zich volledig geeft en smijt zich, letterlijk, een beetje routineus een paar keer in het publiek. Maar geen kritiek, het klonk allemaal zeer overtuigend zoals we gewoon zijn van hen.

Na deze Belgische act liep de festivaltent voor de helft leeg. Miles Kane is niet zo gekend als zijn The Last Shadow Puppets-kompaan Alex Turner. Misschien heeft het optreden van Thecolorgrey op hetzelfde tijdsstip in the Club er ook iets mee te maken dat de Engelsman voor een halfvolle tent stond te spelen. Miles bracht samen met zijn straffe strakke band een verbluffend optreden. We weten al lang dat Kane een voorliefde heeft voor glamrock en dat kwam genoeg naar voren in zijn songs, gelukkig liet hij het Garry Glitter-gehalte in zijn show wel achterwege. De Donna Summer-cover Hot Stuff hoefde niet echt, maar blijkbaar was dat de opbouw naar een uitgerekte versie van Coup De Grace,