Home Live AURORA + ASKJELL Antwerpen, Trix (20/10/18)

AURORA + ASKJELL Antwerpen, Trix (20/10/18)

by SANDRA REGENT

We hadden er al lang naar uitgekeken: Aurora in Trix en we waren er klaar voor! Waar we (jammer genoeg) geen rekening mee hadden gehouden was het feit dat Bazart op hetzelfde moment ook zou optreden… in het Sportpaleis enkele kilometers verder. Met andere woorden, lange files op de baan.

Dit resulteerde in het missen van de eerste helft van het voorprogramma Askjell; Gelukkig konden we toch nog enkele nummers meepikken, in elk geval genoeg om onder de indruk te zijn. Amper vierentwintig jaar is hij, maar allesbehalve een onbekende in de Scandinavische muziekwereld. Integendeel, hij is één van de bekendste popproducers ginder én songschrijver/producer voor oa. Aurora en Sigrid. De eigen muziekstijl van de Noorse pianist zweeft ergens tussen eigentijds klassiek en elektronische pop en urban. Zijn muziek prikkelt als het ware je visuele vermogens. Elk nummer roept iets op en dat kan gaan van gigantische gletsjers, adembenemende fjorden tot duistere wouden of een glimps van de Aurora Borealis! De nummers starten meestal vrij klassiek met piano maar bouwen stilaan op naar een epische finale door toevoeging van drums, gitaar en een soort elektronisch blaasinstrument. Wij zouden hem kunnen omschrijven als een soort kruisbestuiving van Jean-Michel Jarre en onze eigenste STUFF! Zeker de moeite om eens verder te gaan beluisteren.

In afwachting van het hoofdprogramma krijgen we ruim de tijd om het podium te verkennen. Het valt direct op dat dit zeer sober aangekleed is met slechts enkele doeken achteraan, belichting en verder enkel de instrumenten, verdeeld over verschillende niveau’s. Het publiek is ongeduldig en hier en daar wordt Aurora’s naam gescandeerd. Met enkele minuten vertraging komt ze, onder luid applaus, het podium op: een frêle, bleke figuur met een niet-alledaags kapsel dat perfect bij haar lijkt te passen. Ze begint zacht, haast magisch fluisterend a capella te zingen en het wordt muisstil in de zaal. Deze intieme opener Nature Boy, is een cover van Nat King Cole en mist zijn effect niet.

Het publiek ontvangt het met een overweldigend applaus. Met haar zachte, haast onverstaanbare praatstem richt Aurora zich voor de eerste keer tot het publiek (achteraf zal blijken dat het niet bij deze eene keer zal blijven). Ze is heel gelukkig om voor een uitverkochte zaal te staan aan de start van haar Europese toer en bedankt uitgebreid zowel de vaste fans als de nieuwe: ‘hello my old friends and hello new friends’ vooraleer ze het sprookjesachtige Churchyard inzet. Een nummer doorspekt met exotische tribal vibes en een aanstekelijk ritme. De jonge zangeres ontpopt zich op het podium als een kruising tussen Kate Bush, Björk en Sia terwijl ze ronddanst, soms lichtjes spastisch, soms heel theatraal de armen in de lucht stekend maar altijd met volle overgave.

Na enkele nummers zwiert ze ook haar schoenen uit omdat ze zich zo vrijer voelt en beter kan dansen, zegt ze. Met een aanvullend grapje dat als ze nu geëlektrocuteerd wordt ze tenminste zonder schoenen heeft kunnen dansen voor ze sterft. Liever niet wat ons betreft, want het belooft een interessante avond te worden. Aurora neemt uitgebreid de tijd om zich met haar fans bezig te houden. Soms iets teveel naar onze zin, maar we kunnen het haar niet kwalijk nemen. Ze is immers zo kinderlijk lief en oprecht enthousiast (met een kleine hoek af). En dat beseft ze zelf maar al te goed. Met Winter Bird en Soft Universe krijgen we twee totaal contrasterende nummers.

Het eerste een betoverend, lieflijk liedje dat vooral in de samenzang met de backing vocaliste indruk maakt. Rondom ons zien we meewiegende hoofden en schouders alsof in trance verzonken. Het tweede is eerder bombastisch met Afrikaans getinte beats en kreten dat naar een hoogtepunt toewerkt om explosief te eindigen. Aurora’s kristalheldere stem gaat moeiteloos van hoog naar laag, van melancholisch en rauw naar zacht en warm. Met momenten doet ze ons denken aan Susanne Sundfor, die andere talentvolle Scandinavische singer-songwriter. Er zit volgens ons toch iets bijzonder in het water daar in het Noorden! Contrast (of is het net evenwicht?) is eigenlijk zowat de constante doorheen de ganse show. De eclectische songs die Aurora samen met Askjell schreef, zijn een verzameling van tegenstellingen.Tegenstellingen in het arrangement, in tempo, in ritme, in toonhoogte maar ook inhoudelijk en qua gevoel en sfeer: de ene keer hoopvol, de andere keer wanhopend.

Tijdens Warrior zien en horen we in de zangeres een vrouwelijke Peter Gabriel. Een tikkeltje excentriek maar een meester in het schrijven van melodische songs met inhoud voorzien van rijke arrangementen. Ook hier weer dat contrast: ‘I cry for the world, for everyone. And I build a boat to float in, I’m floating away. I can’t recall last time I opened my eyes to see the world as beautiful and I built a cage to hide in…’ De zangeres die op het ene moment weemoedig weent om de lelijkheid van deze wereld en zich wil verstoppen om dan weer een opstandige krijger te worden het andere moment met haar vuist in de lucht: ‘Let love conquer your mind… Warrior, warrior. Just reach out for the light. Warrior, warrior. I am a-yeah-yeah-yeah-yeah Warrior, warrior of love.’ Bombastisch eindigt de spring-in-t-veld met een soort van haka. Ja dit maakt toch wel enige indruk op ons, als we al geen fan waren, zijn we het nu. We zijn duidelijk niet alleen, er weerklinkt luid applaus en gefluit van alle kanten uit de zaal. Enkele trouwe fans blijken daarnaast ook nog eens ‘Life On Mars’ te roepen. ‘Maybe later together with Askjell, if we have time’ antwoordt ze lieflijk.

Een bezielend moment en één van de hoogtepunten is onder andere het breekbare Murder Song (5,4,3,2,1). Enkel begeleid door basgitaar en backing vocals wordt het nogmaals bewezen: soms is less more! Ook Through The Eyes Of A Child raakt een gevoelige snaar. Aurora vertelt eerlijk en oprecht hoe moeilijk het is om een emotioneel mens te zijn in deze tijden. Ze draagt het nummer op aan iedereen die door een moeilijke periode gaat. Wondermooi, puur en allesbehalve fake. ‘Darker times will come and go. Times you need to see her smile. And mothers hearts are warm and mild. I would rather feel this world through the skin of a child’. De rillingen lopen over onze rug bij het beluisteren van de ontroerende tekst en de live zo breekbare, hoge stem van de zangeres. De samenzang met de iets zwaardere, warme stemmen van de overige bandleden is in perfecte harmonie. Met een wanhopige smeekbede eindigt ze haar pleidooi: ‘Please don’t leave me here…’. We geven het zonder schaamte toe, er rollen enkele tranen over onze wangen. We zijn niet alleen. Wat staat er ook alweer op die melige spreuktegeltjes: ‘Music is what feelings sound like’? Tja dan zijn wij maar melig.

Aurora zelf die is alweer toe aan wat bizarre bindteksten, de eene al wat vreemder dan de andere. Nu laat ze ons weten dat ze zo lekker gegeten heeft en ontsteekt een hele discours over eieren. Wij zijn niet echt meer mee, maar dat hoeft ook niet. Het overgrote deel van het publiek lijkt het wel te kunnen appreciëren en gaat erin mee. Gelukkig wordt er ook nog muziek gespeeld. Deze keer eentje met afwisselende ritmes: nu eens opzwepend en exploderend dan weer rustig opbouwend opgefrist met enkele catchy tribal geluiden. Deze formule maken van Gentle Earthquakes live een echt bommetje en één van de hoogtepunten van de avond! De Noorse staat als een dartele hinde rond te springen en brengt het publiek helemaal in vervoering. De sfeer zit er zonder meer in. We hadden het bij aanvang over de sobere aankleding van het podium.

Het is overduidelijk dat de muziek en zang de focus van het optreden zijn en het decor enkel ter aanvulling dient en niet omgekeerd. Doorheen de show wordt het kleurenpallet van de lichten aangepast aan elk nummer en geprojecteerd op de doeken hetgeen voor een perfecte, minimalistische sfeer zorgt. Vooral in Under The Water waarbij de blauwgroene belichting de intensiteit van het nummer benadrukt. In deze track uit een vorig album is de invloed van Björk heel sterk aanwezig. Aurora klinkt en ziet eruit als een zonderlinge maar betoverende sirene, intens wanhopend en verlangend. ‘Under the water we can’t breathe, we can’t breathe. Under the water we die. Under the water there is no one watching. Under the water we are alone. Then why do we jump in? Wash away the sin.’ Het voelt dan ook aan als het lied van de sirenes, nimfen op de oever die betoverend zingen voor de reizigers die hun eiland passeren en de verlokking niet kunnen weerstaan om dan met hun schip te pletter te slaan tegen de rotsen. Waarna ze gedood worden zodat de sirenen al hun levenskracht kunnen wegzuigen en verdwijnen in de zee. Een jammer genoeg actueel thema in onze prestatiemaatschappij. De tekst voelt voor ons too close to home aan en kruipt venijnig onder onze huid.

Andere hoogtepunten voor ons zijn de aanstekelijke, dansbare singles Queendom en Forgotten Love waarop de Noorse in vervoering danst met een intensiteit alsof de schaduw van Kate Bush herself haar achterna zit. Op geen enkel moment komt de toonvastheid van haar stem in het gedrang, hoe zo ook rondhuppelt of wild rond zich heen slaat. Aan deze vocale live-vaardigheden kunnen vele zangers en zangeressen een voorbeeld nemen! Al moet gezegd dat de afregeling van het geluid bij deze nummers net iets minder is. De drums overheersen teveel en zijn te scherp in plaats van dof en dreigend op de achtergrond, zoals het zou moeten. Het publiek laat het niet aan z’n hart komen en zingt luidkeels mee, de handen boven het hoofd klappend. Ondertussen wordt de sympathieke artieste bedolven onder de kadootjes: brieven, knuffels, t-shirts, gedichten, enz. Ze neemt ze, zichtbaar ontroerd, dankbaar in ontvangst: ‘it feels like it’s Christmas and my birthday at the same time’. Ze belooft ze straks na de show allemaal te lezen… als ze alleen is, want zo voelt ze zich het meest op haar gemak, alleen.

Met Animal verhitten de gemoederen opnieuw. Een dansbaar, opzwepend nummer waarin de zangeres één brok energie is en alles geeft wat er in haar tengere lijf zit. Bij de afsluiter, het pulserende, poppy Running With The Wolves merken we dat haar stem wat vermoeid klinkt. Je zou voor minder. Ze bedankt voor het verlaten van het podium het publiek nogmaals uitvoerig en geeft nog snel mee dat ze volgende week gaat trouwen met haar muzikanten maar dat deze het nog niet weten. Schattig.

Natuurlijk verwachten we een encore. En die komt er, door de Scandinavische zangeres alleen, zonder band of backing. Ze installeert zich achter haar keyboard voor Infections Of A Different Kind, de titeltrack van haar nieuwe album. Het is een mooi, rustig nummer maar zorgt jammer genoeg voor een anti-climax. Met alle goeie liedjes die de Noorse op haar palmares heeft staan, hadden wij toch voor iets anders, iets met wat meer pit gekozen. En dan, we hadden het niet meer verwacht, maar ze waagt zich er dan toch aan. Samen met Askjell op piano zet Aurora de tonen in van Bowies’ Life On Mars. Deze klassieker coveren houdt toch altijd een zeker risico in. Velen hebben zich er al aan gewaagd, weinigen zijn erin geslaagd. Aurora slaagt er wat ons betreft toch gedeeltelijk in. Een slechte versie vinden wij het zeker niet want we luisteren aandachtig naar elke noot, die ze ook moeiteloos en overtuigend brengt. Ze zingt het nummer trager dan het origineel en maakt er meer haar eigen, beetje sprookjesachtige versie van in plaats van het origineel klakkeloos te coveren. Het zorgt alvast voor ontroering in de zaal waar het lijkt alsof iedereen zijn adem inhoudt om aan het einde uit te barsten in applaus. Maar zoals eerder gezegd hadden we dit optreden liever wat pittiger afgesloten en dit nummer meer vooraan in de show gezet.

Wil dit daarom zeggen dat het geen geslaagde avond was? Absoluut niet! Het iets mindere einde doet geen afbreuk aan de rest van het concert dat voor ons zeker een aanrader is. We zagen hier een getalenteerde singersongwriter aan het werk met een geweldige, zuivere en veelzijdige stem die het ook live kan waarmaken. Ze maakt muziek vol overgave, recht uit het hart en in uiteenlopende stijlen met invloeden uit en voor heel de wereld. Wij hopen alvast om deze lichtjes zonderlinge doch heel sympathieke jonge Noorse in de hitlijsten terug te zien (en vooral horen!). Het is haar van harte gegund en de luisteraars ook! Bij het buitengaan horen we achter ons een man tegen zijn vrouw (of vriendin) zeggen: ‘wat ben ik blij dat we gekomen zijn.’ Wij ook! Dankjewel voor deze mooie avond Aurora. De Borealis was er niet bij in Antwerpen, maar maakte het daarom niet minder magisch!

Copyright foto Trix: Nadia Denys

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More