Home Live ANNA CALVI, Antwerpen, Trix (20/01/2019)

ANNA CALVI, Antwerpen, Trix (20/01/2019)

by Jonas Van Laere

In 2018 bracht Anna Calvi Hunter uit, een plaat waarbij ze los wou komen van elk genderstramien. “The intent of this record is to be primal and beautiful, vulnerable and strong, to be the hunter and the hunted.” Met deze omschrijving zette ze haar muzikale nalatenschap hieromtrent kracht bij. In Trix vertaalde ze deze ene zin in een ervaring die bij velen allicht nog even zal nazinderen. 

Traag, bijna sluimerend, doemde Calvi van tussen haar kenmerkende rode belichting op. Haar ravissante look, wild gekrulde haren en verbeten blik gaven haar een aura van onverzettelijkheid mee. Nochtans koos ze met Hunter en Swimming Pool voor een relatief zachte start. Pas wanneer ze tijdens Indies or Paradise haar slide bovenhaalt en vooraan het podium aan het soleren gaat, staan al onze zintuigen op scherp. De furie zal niet voor het eerst losbarsten. Meer nog dan op plaat laat ze zich graag, maar zonder overdrijven, verleiden tot enkele forse uithalen op gitaar.

Donderende drums gaven Wish een dwingend karakter mee. Waarna Calvi haar eigen duit in het zakje deed door op indringende wijze zowel te schreeuwen als te fluisteren. Gitaar in de ene hand, microfoon in de andere schreed ze al jagend over het podium. En haar prooi? Die durfde geen weerstand bieden. Haar minieme maar gelukzalige glimlach wanneer de laatste noot was gespeeld sprak daarbij boekdelen. De beklijving die volgde met het ingetogen en melancholische Away was al even indrukwekkend. Dat we daarbij in gedachten afdwaalden naar Distant Sky van Nick Cave en zijn Bad Seeds, zien we enkel als compliment.

De keuze voor een kleine bezetting, met enkel een drummer en een mulit-instrumentaliste, werkte de doeltreffendheid in de hand. Elke drumslag was van belang, iedere synth toets essentieel. Op die manier werd er ruimte gecreëerd voor solo’s zonder dat overdaad om de hoek ging loeren. Hierdoor kwamen oudgedienden Suzanne and I en vooral I’ll Be Your Man krachtiger over dan we gewend waren. De toon werd mede door het inzetten van het frisse Don’t Beat the Girl out of My Boy en de bleke belichting iets luchtiger. Al was het maar voor even. Tot Calvi krijsend neerdaalde op het podium en daarbij elk woord met de nodige bezetenheid slaakte.

“I divide and conquer” zong Calvi  tijdens Alpha. In Trix had ze als alfavrouw geen moeite om dat laatste te bewerkstelligen. Waarna ze een kleine apocalyps in wit licht op gang bracht met de existentiële vraag “I wanna know if I still satisfy?” als vertrekpunt. Anna Calvi is als salsa dansen met de duivel. Je zit gevangen in een sensueel spel waarbij de dreiging op elk moment uit zijn voegen kan barsten.

Na de obligatoire stop in de coulissen kon het in iets hogere versnelling gespeelde Desire minder bekoren. Het van Suicide geleende Ghost Rider gaf Calvi een laatste kans om zowel gitaar als stem rauw en ruig te laten uithalen. Gevaarlijk, want don’t kill your darlings. Maar hey het is Calvi en die bezit diezelfde manier om ook dit varkentje te wassen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More