Home Belgisch AMENRA Deurne, OLT Rivierenhof (01/09/2019)

AMENRA Deurne, OLT Rivierenhof (01/09/2019)

by Rudi De Bleser

Amenra overdondert, bezweert, vermorzelt, verwoest, verslindt en begeestert… Naast een gevestigde waarde is Amenra ook een buitenbeentje in de Belgische metalscene” klonk het op de website van het Openluchttheater Rivierenhof.

Een absoluut buitenbeentje kan je wel zeggen, en dat al 20 jaar lang. De Kortrijkzanen hebben sinds het startschot van MASS VI in de AB op 31 oktober 2017 bepaald niet stilgezeten en nu, bijna twee jaar later, stonden ze met die performance in Antwerpen. Het was de meest volledige, stevige en overrompelende versie die we al hebben gezien. Was het verbrandingsritueel in Gent een beetje langdradig en artificieel geïmporteerd, in hun natuurlijke omgeving en met een volledig elektrische set, leverde Amenra vandaag de beste versie van hun eigen rituele kunnen.

En inderdaad, geen betere dag dan een zondag om de Church of Ra te verzamelen in de buitenlucht. Het is altijd heel prettig als je binnenwandelt als het concert nét gaat beginnen. De afgeladen volle OLT arena was een zwarte zee van devote kerkgangers en afgezien van de inleidende drone was het er muisstil.

Een voor een zag je de muzikanten verschijnen in de witte mist en het zou bepaald niet lang duren voor de storm openbarstte: het trio Children Of The Eye, Razoreater en Boden gaf nieuwkomers meteen een snelcursus RA. Zacht, mysterieus, intrigerend, verrassend in zijn uitbarstingen en overdonderend met de massieve riffs. Daarbij dan ook nog eens een perfecte belichting met verblindend white light en natuurlijk de grandioze visuals. Zoals altijd perfect passend en voor het live evenement ook nog eens herwerkt. Heel veel natuurbeelden, zee, wolken, bomen en de kust. Het leek alsof een verloren gewaande Tarkovsky-film een nieuwe soundtrack kreeg. Die natuur mystiek komt ook door de omgeving natuurlijk: in het heerlijke Rivierenhof, onder het bladerdak in de open lucht.

Vervolgens verkasten we naar boven, achteraan om het overzicht te behouden. Daar hoorde je meteen dat het geluid helemaal goed zat; alle instrumenten, stem en effecten in topklasse. Belichting en visuals kwamen ook meer tot hun recht met een beetje afstand. Vandaag waren er ook weer enkele andere nummers dan gewoonlijk aan de setlist toegevoegd, waardoor de performance meer vaart en dynamiek kreeg.

A Solitary Reign is voor ons telkens weer een hoogtepunt dat, na de heerlijke intro door Mathieu Vandekerckhove en Lennert Bossu, onverbiddelijk en meedogenloos losbarst. Telkens kan opnieuw kunnen Vandekerckhove en Bossu verrassen met lichte variaties in dat thema, terwijl Colin van Eeckhout zijn vocale kunde kan etaleren. Een onweerstaanbare melodie die minstens een week in je hoofd blijft spoken. Reken daar dan nog de diepe grunts van bassist Levy Seynaeve bij en we waren vertrokken voor een donderende finale met onder meer nog Aorte, Am Kreuz en Diaken. Dat laatste werkelijk een elektrische storm waarbij de vogels dood uit de bomen vielen, de temperatuur tien graden zakte en de maan verduisterde. En dan plots gedaan: alles uit. Niemand die zo gedisciplineerd, scherp en verbijsterend goed een nummer kan stoppen als Amenra.

Geen bis, een verbijsterd publiek en een heerlijk Belgisch gevoel. Jawel, donderdag had Melanie De Biasio ons nog helemaal betoverd met haar Italo-Waalse sensuele finesse en subtiliteit, vandaag mokerden de West-Vlamingen hun verpletterende mystiek er meedogenloos in. Beiden slaagden er ook in, als zeldzame prestatie, om het publiek muisstil te krijgen én hartstochtelijk enthousiast.

Ah la bellegiquegique.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More