Soms ontdek je ze per toeval: artiesten die het verschil maken omdat ze je ontroeren, raken of bij de hand nemen om mooier door het leven te gaan. We, Who Live is er zo één van. Joke Herremy vertelt alles over haar project.
Wat opvalt: je hebt nog maar twee nummers de wereld ingestuurd, maar die zijn wel af en tonen aan dat je daar hard aan hebt gewerkt. Ben je een perfectionist?
Ben ik een perfectionist? Zeker en vast. Mijn nummers voelen voor mij nooit aan als volledig afgewerkt. Maar ik ben heel blij dat ik de moed heb gevonden om ondanks de imperfecties die ik nog zie in mijn nummers, ze toch nog los te laten in de wereld. Een doorslaggevende factor hierin was toen een vriend die reeds enkele nummers had gehoord me vertelde dat er wel een samenhang was in de nummers en dat ik een eigen unieke sound had.
Het is duidelijk dat jij muziek maakt om iets te vertellen. Werkt muziek als een catharsis?
Zeker en vast. In mijn kinder- en tienerjaren leed ik aan een depressie. Ik heb me nergens echt thuis gevoeld. Ik had heel veel moeite om aan de buitenwereld te laten zien wie ik was en hoe ik me voelde. Muziek gaf me daar een uitlaatklep, een moment waarin ik gewoon mezelf kon zijn en alles wat ik dacht en voelde kon uiten. Tot op vandaag heb ik nog momenten waar ik soms overweldigd ben door emoties en de enige manier waarop ik al die emoties kan loslaten is om er gewoon een nummer over schrijven.
Wat is eigenlijk het plan of is er geen plan?
De zes nummers – wat een ep wordt – die ik nu klaar heb, zijn allemaal zelf in mijn eigen homestudio opgenomen. Dat past ook perfect bij het verhaal dat ze brengen. De laatste twee jaar zijn voor mij een seizoen geweest waar ik heel veel dingen zelf, alleen heb moeten uitzoeken. Ik heb enorm geworsteld met eenzaamheid en connectie met mensen. Niet enkel het nummer zelf maar de productie errond, het gevoel dat de verschillende geluiden meegeven zijn heel belangrijk voor mij.
Je liet verstaan dat je een band aan het samenstellen bent, maar We, Who Live blijft het wereldje van Joke Heremmy?
Ik ben nu inderdaad een band aan het samenstellen zodat ik dit volledige verhaal ook live op een podium kan brengen. De ervaring van het gevoel dat ik wil meegeven heeft nood aan alle elementen samen.
Opmerkelijk aan jouw muziek. Enerzijds zalvend mooi, enerzijds soms macaber. Je zoekt de twee werelden op?Twee werelden? Ik denk het wel. Mijn nummers gaan over al mijn ervaringen/gedachten/gevoelens en in het leven horen nu eenmaal zowel positieve als negatieve momenten. Waar ik het vaak nog moeilijk mee heb, maar waar ik meer en meer ook de schoonheid van inzie, is dat beide tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan. En die complexiteit vind ik juist heel fascinerend.
Wat is het mooiste aan muziek?
Het gevoel dat ik ervan krijg. Het verwondert me nog altijd dat het juiste nummer me kan doen lachen juist wanneer ik me minder goed voel, of me doet laten wenen van verdriet wanneer ik me juist heel gelukkig voel. Wanneer het je raakt, dat is echt fantastisch.
Wat is jouw favoriete plaat aller tijden en waarom?
Mijn favoriete plaat aller tijden vind ik een heel moeilijke. Maar wat me wel elke keer raakt is Memory van Kina Grannis. Ze neemt je mee in een soort melancholische droomwereld waar je samen verloren loopt. Wat het exact allemaal betekent, daar ben ik nog altijd niet uit. Maar het komt wel elke keer binnen.