Baby Please Come Back. Zo heet de nieuwe (perfecte) single van de garagerockers The Spanks, zeg maar één van de bands die in dit land het genre (al decennia) alle eer aandoet. We spraken met oprichter en gitarist Jan Van den Bergh.
We zijn ondertussen de tel kwijt van hoeveel jaar jullie bestaan, maar toch ziet het er naar uit dat jullie door zullen gaan tot op het bittere einde!
The Spanks zijn letterlijk ontstaan in de nacht van 20 op 21 september 1984. Rik, onze toenmalige zanger en ikzelf waren die avond naar een optreden van de Zweedse Nomads gaan kijken in ’t Beest in Goes in Nederland. Op de terugweg hebben wij het plan gesmeed om ook met een band te beginnen. Onze redenering was als volgt: als nota bene Zweedse postbodes dit kunnen, dan moeten wij dat als eenvoudige jongens uit het Pajottenland ook kunnen. Een tweetal weken later hebben we onze eerste repetitie gehouden en de rest is geschiedenis. Zolang het kan, zijn we uiteraard niet van plan om te stoppen.
Grappig, maar eigenlijk hoor je maar weinig verschil in jullie sound tussen toen en nu. Het duidt op de tijdloosheid van jullie sound, maar ook dat jullie er geen nood aan hebben om iets te veranderen.
Dat onze sound tijdloos klinkt neem ik graag aan als compliment, waarvoor dank! Het is eerder een bewuste keuze van de band om te doen waar ze echt goed in zijn. De sterktes uitspelen en tegelijkertijd de limieten onder ogen zien. Dit gezegd zijnde heeft ieder van ons een brede muzikale smaak die ver buiten de oevers gaat van basic rock-‘n-roll en een aantal van ons zijn bovendien ook actief bezig met andere projecten.
Met Baby Please Come Back hebben jullie een nieuwe single uit, maar iets zegt me dat jullie wellicht nog tientallen andere nummers hebben die niet zijn uitgebracht?
Klopt. We hebben nog een paar dingen klaar die binnenkort zullen uitkomen. Zo hebben we een snedige cover van It’s All Over Now Baby Blue van Bob Dylan en Down On The Ground, een nieuw eigen nummer. Beide nummers zullen deze maand nog gereleased worden op de streamingdiensten zoals Spotify. In het najaar komt er via Pang Pang Records een gelimiteerde vinylplaat uit als tribute waar verschillende Belgische bands een nummer coveren van onze Antwerpse trots The Kids die nota bene al 50 jaar bestaan! Onze bijdrage tot dit fantastische project is een cover van hun Do You Wanna Know. Wij kijken al uit naar de reacties want onze versie is best wel verrassend.
Het is cliché om te zeggen dat Baby Please Come Back rock-‘n-roll is, maar toch klinkt het niet cliché! Hoe vermijd je in rock-‘n-roll de clichés?
Dat is de vraag van één miljoen (lach). Om als luisteraar de clichés te vergeten (of beter gezegd naar de achtergrond te laten verdwijnen) moet de song naar mijn bescheiden mening aan een aantal criteria beantwoorden. Ten eerste moet het een catchy melodie hebben, je begint bij wijze van spreken spontaan mee te neuriën of te zingen. Ten tweede een swingend ritme, zonder na te denken begin je te heupwiegen of te dansen. En, last but not least, een tekst met een eenvoudig verhaal uit het leven gegrepen dat bij de luisteraar weerklank vindt. Al de rest is bijzaak maar in de realiteit is het natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan! Wij maken met The Spanks veel nieuwe nummers maar het is maar heel af en toe dat er zo’n goudklompje tussen zit.
The Spanks staat ook los van alle trends. Het is een puurheid die je amper nog aantreft. Vanwaar die attitude?
Ik denk dat dit perfect aansluit bij de manier waarop wij in het leven staan. Het was al zo in onze begindagen en vandaag is het niet anders.
Stomme vraag, maar ik ben toch benieuwd naar het antwoord. Wat betekent rock-‘n-roll voor jullie?
Dat is een interessante vraag hoor (lach). Hierbij een poging tot antwoord. In het leven is er geen ontkomen aan enige vorm van burgerlijkheid en conformisme. Zelfs niet voor de kunstenaars en zogenaamde bohemiens. Aan het einde van de rit moeten ook zij eten op tafel zetten en de rekeningen betalen. Bovendien krijgt niemand van ons een duidelijk antwoord op de grote, existentiële vragen. Waarom zijn wij hier op aarde? Wat is uiteindelijk de zin van het leven? In 2004 was ik in Parijs naar een reünie optreden van The Stooges gaan kijken. Iggy Pop kwam als eerste het podium opgestormd en riep “Life is short, grab it while you can motherfuckers!” Dat vatte het mooi samen.
Ook al klinkt het lekker, lijkt het wel alsof jullie alles zo puur mogelijk willen opnemen. Een beetje zoals The Sonics.
Klopt. Zo min mogelijk franjes en geen productionele hoogstandjes. Goed ingeoefend alvorens aan een opnamesessie te beginnen. Zoveel als mogelijk live opnemen met een beperkt aantal overdubs. Less is more!
Jullie kozen voor een ouderwets 45-toerenplaatje. Je ziet dat tegenwoordig niet veel meer. Missen jullie dat?
Inderdaad, ik ben als kind in het begin van de jaren zestig opgegroeid met de klassieke single. De 33 toeren lp was toen helemaal nog niet zo populair. En tot op vandaag bevat een elpee per definitie altijd één of meerdere middelmatige nummers. Bij een single daarentegen kan je je dat niet veroorloven. Het moet er zowel voor de b- als b-kant boenk op zijn!
Loont het om Baby Please Come Back te spelen als je lief is gaan lopen?
Hangt er natuurlijk vanaf waarom ze is gaan lopen is… maar ik zou zeggen: het is zeker het proberen waard!