“Net iets meer dan een half uur non-conformistische postpunktracks die gaan van rauwe roots punk. Vuil en aaibaar tegelijk.” Het zijn onze woorden om Boxing Days, het debuut van The Rats te omschrijven. Tijd voor een babbel over dit fenomenaal debuut met frontman Emile Dekeyser.
Hij is er, als ik jullie ep niet mag meerekenen, jullie debuut. Hoe voelt het om die uit te brengen?
Het voelt echt heel goed. Hoewel we alles vrij snel hebben kunnen afwerken – de opnamen waren van begin november en de release nu midden maart – leek het hele proces toch een eeuwigheid te duren. Zoals altijd wogen de laatste loodjes het zwaarst, maar we zijn blij dat we onze plaat nu eindelijk kunnen delen met de buitenwereld!
Vanwaar de titel Boxing Days?
De titel was er vrij snel. Het eerste nummer dat we voor dit album geschreven hadden was Rolling With The Punches en toen er ook een nummer kwam met de titel Boxing Day, wist ik dat ik de plaat Boxing Days wilde noemen. Ondanks de titel, gaat Boxing Days wel niet over vechten in de letterlijke zin, er zit ook geen cliché-narratief in over winnen en verliezen. Nee, de plaat gaat over overleven, over leren hoe rechtop te blijven, zelfs wanneer je de punches nauwelijks kan bijhouden. Ik begon tijdens het schrijven wel interesse in de sport te krijgen (in de klassieke vorm, niet die MMA- en UFC-toestanden), maar het bleef toch vooral een goed vehikel om het te hebben over de struggles van zowel de band als in mijn persoonlijk leven.
Vertel eens iets over de hoes, want die bokser staat er niet toevallig…
We waren eigenlijk al lang op zoek naar een beeld tot Stan Tijtgat, de graphic designer van het album, kwam aandraven met een foto van zijn overgrootvader Albert die nog gebokst heeft. Stan vertelde dat Albert niet per se een goede bokser was, maar wel altijd terug recht krabbelde na een tegenslag. Dat is dus eigenlijk ook waar de plaat grotendeels over gaat.
Het heeft een tijdje geduurd vooraleer jullie een eerste plaat uit hebben gebracht. Was dit een doelbewuste keuze?
Zeker niet doelbewust. Hoewel het ons eerste album is, voelt het niet aan als een debuut. De hele cyclus is eigenlijk best wel moeilijk te balanceren. De eerste release is op zich ‘eenvoudig’: je neemt de nummers op die je al vanaf het begin live speelt, en vervolgens ga je opnieuw gaan spelen met diezelfde nummers. Tussen die shows moet je dan bewust tijd maken om aan nieuw materiaal te werken. Bij ons is dat pas gelukt eens de Disco To Disco-tour een paar maanden stil lag, de nummers rolden er toen heel snel uit.
Natuurlijk ga je zeggen dat dit normaal is, toch klinken The Rats veel volwassener dan The Rats van vroeger. Is dit een logisch rijpingsproces en had je deze plaat vroeger kunnen maken?
Boxing Days is een gitaarplaat geworden, dat was geen bewuste keuze maar gebeurde gewoon organisch. Ergens denk ik dat we onze ‘synth-periode’ nodig hadden om terug te ontdekken hoe je een gitaarplaat maakt dat ook interessant is.
Nieuw aan The Rats is de komst van Eno Meulenbergs, heeft die mee de nieuwe sound bepaald?
Het is zeker niet zo dat alle nummers nu door Eno gemaakt werden of dat we besloten om te breken met de sound van het vroegere materiaal. Een nieuw bandlid geeft wel een nieuwe dynamiek en brengt ook andere invloeden mee, maar het is dus wel gewoon allemaal heel organisch ontstaan.
Ook nieuw is dat jullie sinds kort alles zelf doen. Een tijdelijke of definitieve keuze, want ook dat is punk!
Op zich is dat niet heel nieuw voor ons, we deden het in de eerste 2 jaar van The Rats ook al, en hiervoor 9 jaar lang met London Bullet. Er kruipt enorm veel werk in, maar eens de plaat er is, is de voldoening wel heel groot. Dat is ook zo als een optreden waarvoor je hard gelobbyd hebt een succes blijkt te zijn. Maar als de match juist is, staan we zeker open voor nieuwe omkadering.
Dat Jasper De Petter komt meebrullen is al lang geen verrassing meer bij The Rats, maar hoe kwam de samenwerking met Lewis Duffin van Hotel Lux tot stand?
Hotel Lux speelde in 2018 in de Handelsbeurs als voorprogramma van Slaves (nu Soft Play). Na die set ben ik met zanger Lewis aan de praat geraakt en ik had hem ook enkele cafés aangeraden voor na de show. Sindsdien zijn we altijd contact blijven houden en zien we elkaar jaarlijks wel een handvol keer, omdat Hotel Lux in de buurt kwam spelen of omdat ik in Londen was.
Waarom zingt Lewis net op Boxing Day mee?
Op een bepaald moment begonnen we met voetbaltrips: ik ging met een paar vrienden naar Engeland om Lewis’ team Portsmouth te zien en Lewis kwam naar België om matchen van AA Gent en Union bij te wonen. In december 2024 was ik in Portsmouth om hun laatste wedstrijd voor Kerstmis mee te pikken. De sfeer was bijzonder uitgelaten omdat iedereen was teruggekeerd naar hun hometown voor kerst. De tekst van Boxing Day is deels daarop geïnspireerd: wat als ik voor kerst zou terugkeren naar mijn hometown en stevig zou doorzakken op café? Welke situaties zouden er zich dan voordoen? Het was dus maar logisch dat Lewis net op dat nummer moest meezingen. Dat gebeurde trouwens toen hij in Gent was voor het trouwfeest van goede vrienden van mij. De dag voor het feest hebben we hem uit het café gesleurd en voor de microfoon geplaatst.
Opent deze samenwerking met Hotel Lux Britse deuren?
We hopen van wel! De laatste keer dat we samen speelden, hebben we voorzichtig plannen gesmeed om de support te verzorgen als ze nog eens in hun thuisland spelen. Ik denk dat het Britse publiek ons wel zou kunnen smaken.
Binnenkort staan jullie met Tramhaus in Club Wintercircus. Na jullie rush op Boomtown vorig jaar blijft Gent toch speciaal, niet?
Zeker! We zijn heel vereerd dat we van Democrazy de kans krijgen om onze plaat te komen voorstellen in Club Wintercircus. We kijken er enorm hard naar uit. Heel cool ook dat het een double bill is met Tramhaus: wij mogen onze volwaardige set spelen en daarna kunnen we een van onze favoriete bands checken.
Het leven is als dat van een bokser, vallen en opstaan. Hoe blijven we recht staan?
Hoe je écht blijft rechtstaan, weet ik nog niet. Wel hoe je steeds opnieuw terug kan recht krabbelen: door je te laten omringen door de mensen die je graag hebt, en naast zeveren met hen ook te praten over hoe je je voelt. En door een uitlaatklep te vinden – in mijn geval is dat muziek (en voetbal, mocht je dat nog niet doorhebben).