Wie denkt dat hij The Mudgang kent zonder de nieuwste lp This Time te hebben gehoord, moeten we teleurstellen, want dit is toch van een heel ander – gelaagder – niveau. We spraken met the one and only Luce over één van de beste platen die we de laatste maanden hebben gehoord.
We kunnen het niet vaak genoeg zeggen, maar The Mudgang is nu eens een band die beter wordt met ouder worden.
Wij zijn in ieder geval gegroeid als muzikanten, op het vlak van songschrijven en ook als mensen. When you’re young, you’re just takin’ the piss, en da’s ook wijs. Die jeugdige onbezonnenheid, alles kan, tegen iedereen zijn schenen schoppen. Heerlijk is dat! Het zit er nog altijd een beetje in. Het verschil is, wij voelen nu meer aan wanneer we dit kunnen of moeten doen. Ervaring is kapitaal dat je op de juiste momenten kan inzetten. Dit speelt een rol bij het opnemen van songs, maar ook bij het voorbereiden van liveoptredens. Wij denken heel veel na over hoe we de sets opbouwen, welke nummers, welke volgorde. En op het vlak van performen, toen ik begon deed ik het in mijn broek op het podium. Nu is het alsof ik in mijn living sta, maar dan veel intenser.
Het kan niet anders of jullie moeten This Time ook de beste plaat van The Mudgang vinden, niet?
Ik vind het alleszins een heel goeie plaat. Veel werk ingestoken, maar we hadden de songs om dit te realiseren. We wisten dat er een aantal waren die van meet af de moeite waren om deftig uit te werken. Belangrijk voor ons was diversiteit, gelaagdheid en kwaliteit te combineren in alle aspecten van de opnames. Daarom zijn we ook in zee gegaan met professionals zoals Stephane Misseghers (mix) en Frederik Dejongh (mastering). Hun bijdrage is niet te onderschatten.
De meeste songs werden wekenlang, soms maanden onder de loep genomen. Niet goed genoeg, betekent nummer aan de kant of opname in de vuilbak. Het was werken tot wanneer er een resultaat was waar we allen achter konden staan. No slackin’… ook al lijkt het soms alsof we de gitaren ingeplugd hebben, aftikken en weg. Die spontaniteit moest er zeker in blijven en dat is ook gelukt denk ik. Andere platen van ons die ik ook nog altijd helemaal kan beluisteren zijn Travellin Man en de eerste ep. Maar toen waren we jonge snaken die het vooral moesten hebben van onze spontaniteit en energie.
Denk je in feite dat je This Timehad kunnen maken op een ander carrièrepunt van The Mudgang?
Ik denk het niet. De voorganger Goofalicious was daarvoor heel belangrijk om te maken. Alhoewel ik grif toegeef dat deze het niveau van This Time bijlange niet haalt. Toch hebben we daaruit veel geleerd qua studio technieken, songschrijven en vooral de vraag: “Waar willen we naartoe werken?“ Het merendeel van de songs, op een paar uitzonderingen na, zijn ontstaan na Goofalicious. In de winter van 22-23 begonnen met een tweetal nummers (Are You Really en Goddamn) en zo verder uitgebouwd. Aangevuld met een paar oudere nummers. Er zit zelfs één tussen die origineel dateert uit 1984 toen we nog een gammele rockabilly band waren. Waarom? Omdat het kon en omdat de song er op een of andere vreemde manier toch in het geheel paste.
Wat opvalt is de gelaagdheid en dat voor een band die jarenlang bekend stond om hun rechttoe rechtaan aanpak. Straf. Is er lang nagedacht over hoe jullie de songs precies wilden hebben?
Ja inderdaad. Je wilt de uren niet tellen dat we zitten sjieken hebben op songstructuren, teksten, tempo’s etc. We hebben goede opnames gewoon weggegooid omdat één bandlid er een opmerking over had. Niet goed genoeg is volledig opnieuw. Wij zijn nog altijd rechttoe rechtaan, zeer trouw aan onze initiële punk aanpak om zo veel mogelijk in eigen handen te nemen. Maar op artistiek en creatief vlak doet het enorm deugd om de horizon te verruimen, en dit zonder je eigenheid te verliezen. Want daar waken we dan ook wel weer over. In ieder geval, The Mudgang die je op This Time hoort zal ook de band zijn die je in de toekomst zal horen. Ik ben reeds bezig met songs voor de volgende en ’t is weer van dat. Misschien gaan we nog een stap verder. The future is unwritten.
Jullie nemen alles op in jullie eigen studio. Ik neem aan dat dit jullie geluid enigszins bepaalt?
Zeker! Doordat de opnameruimte in mijn eigen huis is, kan ik op gelijk welk tijdstip een idee gaan uitwerken, een gitaarsound zoeken, manieren zoeken om de vocal te leggen. Het is zelf producen hé, met de hulp van de band en de allereersten (meestal gezinsleden) die in de buurt zijn om naar iets nieuws te luisteren en feedback te geven. De drum van Kurt staat daar permanent opgesteld, Steven en Jo hun materiaal staan daar ook. Af en toe brengt Steven eens een andere gitaar mee, of een weirde effectpedaal, da’s zijn ding. We spelen op ons vertrouwd materiaal en vertrekken van onze vertrouwde sound om dan uitstapjes te maken en te experimenteren met andere sounds.
Opnametechnisch kregen we regelmatig wat tips en tricks van Stephane. Hij heeft af en toe ook productioneel ingegrepen, zonder er echt bij te zijn, maar dan telefonisch. Klinkt weird, maar het was wel zo. Bijvoorbeeld: “Liar dat tussenstuk sucks… er gebeurt daar niets. Kan je niet aan Steven vragen of hij daar wat lagen feedback over legt?” en zo geschiedde. Of Tom Derie die met het idee kwam om op Are You Really de vocal te nemen. Die heeft hij ook opnieuw ingezongen op aandringen van Stephane.
De plaat is uitgebracht op Wagonmaniac. Een logische keuze?
Jawel, Luc Waegeman is onze discografie beginnen uitbrengen sinds 2011. Het is mede door hem dat we terug op de kaart staan. We hoeven ons niets aan te trekken van op welke manier onze muziek (digitaal) naar het publiek gaat. Natuurlijk duwen we hier en daar wel mee via social media en extra contacten. En we maken ook het geheel (opnames, clips, teksten) volledig kant en klaar. Deze plaat vonden we goed genoeg om ook in limited edition op vinyl uit te brengen. Daar heeft Luc ons ook al stevig bij geholpen. Hij heeft het oor en het hart op de juiste plaats. De samenwerking is opperbest: hij wil vooruit, bruist van de ideeën. Dat treft, wij ook. En met ons vele anderen. Hij heeft heel goed materiaal in zijn stal zitten.
This Time is een zeer gevarieerde plaat geworden, het lijkt wel een ode aan al jullie favoriete genres.
Als band zijn we heel eclectisch van muzieksmaak. Met onze nummers begeven we ons in de overlapping van ons vieren. Die overlapping is best groot en breed. Natuurlijk zijn de anderen afhankelijk van hun songschrijver. Met welke nummers zal ik afkomen, dat valt vooraf niet te voorspellen. Dat ligt in handen van de inspiratie en die komt in golven voorbij. Als songschrijver moet je dan je antennes uitsteken en die inspiratiegolven proberen te vangen.
Maar wat je zegt is waar: op de 10 nummers gaan we van surf, (post)punk, soul(rock), garage, psychedelica, country naar zelfs gospel (Gimme One Good Reason) en 70’s disco (Goddamn).
We gaan steeds op zoek naar iets dat werkt. Goddamn had evengoed in de blues kunnen blijven steken, zoals het oorspronkelijk was, maar ik had daar een eigen gedacht over. We hebben er de Lust For Life bas ingestoken, maar dan trager en een Al Green beat onder gezet. Je moet maar durven als garageband. The main goal was: het moet swingen, als de heupen spontaan beginnen bewegen dan zitten we op de goede weg.
Er staan op de plaat heel wat gastbijdragen. Tom Derie of Naomi Sijmons zijn natuurlijk je vrienden, maar wist je op voorhand dat je die mensen erbij wilde?
Hier opnieuw, je zoekt naar wat een nummer nodig heeft. Het lijkt gek wat ik nu ga vertellen, maar het is alsof het nummer zelf vraagt naar een invulling. Ik weet nog dat ik een dubbele vocal had op het duistere country/gospel nummer Gimme One Good Reason. Ik was mezelf zo beu gehoord, ik smeekte om een oplossing in mijn hoofd. En dan dacht ik aan Rockwijk waarop ik Naomi had zien zingen bij The Whodads en hoe goed ik dat vond. Ik heb haar dan gevraagd om de dubbele vocal te leggen. Meteen kreeg de hele song een extra glanslaag. Nu de song af is, doet het me wat aan gospel denken. De Mudgang entourage hoort ook af en toe met wat je bezig bent, en soms komen de voorstellen vanzelf. Zoals Tom Derie die me zelf heeft opgebeld om Are You Really te doen. Maar dit is zeker geen vooropgesteld plan. Het is als een roadtrip: je start aan punt 0, je begint te rijden en onderweg kom je allerlei zaken tegen die je reis mooier maken. Een plaat maken is dus een beetje als reizen.
Het is bij momenten ook een vrij donkere plaat geworden. We leven wel in donkere tijden, maar toch had ik ook dat niet van The Mudgang verwacht.
Ik ben best wel veel bezig met wat er rondom mij en in de wereld gebeurt. De teksten zijn daar een neerslag van. Vergis je niet, het zat er op jonge leeftijd al in, maar ik betrap er mezelf op dat ik nog weinig teksten maakte zonder verdere diepgang. Net als de muziek die we tegenwoordig brengen, zijn die teksten ook meer gemaakt vanuit een observerend standpunt en veel gelaagder dan vroeger. Ik word onder meer geraakt en beïnvloed door lyrics van Paul Weller, John Lennon, Ray Davies en Mark Lanegan.
Muziek en tekst worden zeker niet altijd samen gemaakt. Ik heb bijvoorbeeld een mapje ’teksten die muziek zoeken’ en als ik ergens een interessante riedel heb, dan ga ik eens snuffelen in die map of er iets in zit dat kan passen. Vallen de twee samen, dan kan je verder. Vervolgens is het de song die je bij de hand neemt en vraagt om uitwerking.
Als je dan een plaat in het achterhoofd hebt, dan ga je daar geen lukrake verzameling songs van maken, wij toch niet. De eerste nummers waar we aan bezig waren, waren Are You Really, Goddamn en Gimme One Good Reason. Die nummers hebben de richting bepaald waar de plaat naartoe ging. En die nummers zijn vrij duister, donker,… Are You Really had ik zelfs nooit gedacht dat dit in een Mudgang-setting zou passen. Ik ben blij dat we het gedaan hebben. Ook onze fanbase gaat daar in mee. En daar ben ik heel blij om.
Na al die jaren The Mudgang, wat denk je dan en wat is voor jou het hoogtepunt?
Na al die jaren kan je al eens terugblikken. Er zijn zaken die beter hadden kunnen lopen, conflicten en splits die vermeden hadden kunnen worden. Maar al bij al, zijn we er nog altijd, en ben ik best trots op wat we al gedaan hebben. Hoogtepunten? Er zijn er heel wat, die gaan we dus niet opsommen. This Time is zeker een hoogtepunt. Ik ben van mening dat we heel tevreden kunnen zijn met het resultaat, de samenwerking en wat de mensen er tot nog toe van vinden. Het geeft de moed om door te trekken naar een volgend hoogtepunt. Je weet het nooit op voorhand, maar het liedje van The Mudgang is nog niet uitgezongen.