Home Belgisch TEN LUMINOUS QUESTIONS : STEVEN DE BRUYN.

TEN LUMINOUS QUESTIONS : STEVEN DE BRUYN.

by Didier Becu

The Eternal Perhaps, dat is de titel van het tamelijk indrukwekkende album van Steven De bruyn waarmee de mondharmonicavirtuoos momenteel rond toert. Steven vond tijd om onze lumineuze vragen te beantwoorden.

Wat betekent muziek voor je en kan je een leven inbeelden zonder muziek?
Muziek is een healer, je kan er instant blijer of gelukkiger van worden. Ik vind het aartsmoeilijk om me een leven in te beelden zonder muziek, maar meer en meer hoor ik tegenwoordig heel wat muziek zonder dat ik er per sé zelf moet opzetten. Bijvoorbeeld op straat in de stad, wanneer er gewerkt wordt aan een gebouw en je hoort geklop dat terug keert via een muur met een beetje natuurlijke delay, en er ontstaat een ritme, heerlijk vind ik zo iets.

(c) Björn Comhaire

Wat is de eerste plaat die je kocht, en weet je nog hoe dat kwam?
Dat was een maxi-single van Bronkski Beat, Smalltown Boy, omwille van de klank van de elektronische drum en die doordringende kopstem van Jimmy Sommerville. Voorheen kreeg ik soms platen van een maat als ik in ruil zijn verhandelingen schreef, goeie deal. Daarvòòr fietste ik regelmatig van Zolder naar Heusden om vijf platen uit te lenen in de mediatheek en die dan op cassette te kopiëren.

Welke artiest of band heeft jou op het podium het meest geïmponeerd?
Heb je een uurtje of vijf? Qua muzikanten is dat een hele lijst, maar qua band Wilco misschien wel en daarin zeker hun formidabele gitarist Nels Cline.

Wie heb je ooit als kind voor de spiegel staan imiteren?
Aangezien ik op mijn 14de regelmatig hardrock-platen ging lenen in de mediatheek vrees ik dat het wel eens Angus Young van AC/DC zou kunnen geweest zijn.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Mijn visueel geheugen voor hoezen werkt niet zo goed vrees ik, want ik denk nu spontaan een een vrij recente plaat, nl. The Epic van Kamasi Washington. Niet alleen een schitterende hoes, maar ook een fantastisch album.

Met welk nummer kunnen we je doen wenen?
Dat zijn er héél wat, maar het hangt er ook van af waar en wanneer je het hoort. Stabat Mater bijv. van Pergolesi of Goodbye zoals Art Pepper het speelt op Thursday Night In The Village Vanguard, dat komt binnen. Nummers van Sparklehorse ook vaak. Het gebeurt me de laatste jaren ook wel eens bij een optreden, wanneer ik zelf aan het spelen ben, ik vind dat nooit erg. Soms denk ik dat we als muzikant een kanaal zijn voor de gevoelens van iedereen die in de zaal staat en dat gaat op dat moment door je door.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat, en welke de meest overgewaardeerde?
Bijna alles wat je vandaag de dag in een tankstation of supermarkt kan kopen is overgewaardeerd, terwijl er bij een goede platenwinkel of op een rommelmarkt honderden ondergewaardeerde pareltjes op de kop te tikken zijn.

Wat was het mooiste muzikale in jou leven?
Er zijn er zovele, maar wat er nu spontaan binnenvalt was die keer dat Toots Thielemans een workshop gaf in het Lemmens en ik tijdens de pauze een nummer op harmonica speelde dat hij normaal op gitaar deed, Dunderklumpen, en toen zei Toots: “Laat ons dat seffens na de pauze samen spelen?”. En ineens stond ik daar als autodidact met Toots Dunderklumpen te spelen voor de studenten van het Lemmens. Nadien gaf hij me een dikke hug en die herinnering alleen al geeft me vandaag weer een boost wanneer het eens wat minder gaat.

Als je moet optreden, wat doe je de vijf minuten daarvoor?
Eigenlijk probeer ik gewoon helemaal niets te doen en focus te vinden. Soms doe ik dan ook wel eens héél langzaam een zonnegroet achter het gordijn (lacht).

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More