Home Interview TEN LUMINOUS QUESTIONS : SAM DE BOCK (DRIFTWOOD).

TEN LUMINOUS QUESTIONS : SAM DE BOCK (DRIFTWOOD).

by Bart Verlent

Op 28 februari verschijnt het debuutalbum, Only Fighters Left Behind, van Driftwood. We kregen al twee sublieme singles te horen van dit eigenzinnige project van Sam De Bock, Patricia Vanneste en Sam Pieter Janssens. Op 29 februari stelt het trio het debuut voor in Juri in Zele, dit zal tevens ook het eerste concert zijn van Driftwood. Wij legden onze Ten Questions voor aan de stichter van dit project, Sam De Bock.

(c) : SAM DE BOCK

Wat betekent muziek voor je en kan je een leven inbeelden zonder muziek?
Muziek betekent voor mij; duiken in een andere wereld. Een wereld die tot de mijne kan behoren of net helemaal niet. Mezelf verliezen of vergeten en een moment grijpen.
Het voelt even noodzakelijk als eten en drinken. Het is misschien een beetje zwaarwichtig uitgedrukt maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet bewust naar muziek heb geluisterd.

Wat is de eerste plaat die je kocht, en weet je nog hoe dat kwam?
Dat moet een muziekcassette geweest zijn. Ergens begin jaren 90. Een verzameling van toenmalige hitjes. Wat ik vaak deed, toen ik 11 à 12 jaar oud was, was zelf muziekcassettes samenstellen met een verzameling liedjes en die uitwisselen met mijn toenmalig liefje.

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
Ik zou nu een show kunnen zeggen van iemand die wereldberoemd is maar ik hou het liever dichtbij huis. Ik herinner mij een show van Moondog Jr. (vroege Zita Swoon) die keigoed was. Weinigen wisten toen nog wat precies te verwachten, de show begon ook zittend, maar na de tweede song was iedereen volop aan het dansen. Een openbaring.

Wie heb je ooit als kind voor de spiegel staan imiteren?
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een persoon zou geïmiteerd hebben voor de spiegel.
Eerder een karakter gespeeld of een eigenschap vertolkt dan wel een persoon. En dan moet dat eerder iemand ‘verstoten’ zijn geweest of iemand die na lange tijd terug thuis komt.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Ok Computer van Radiohead. Omwille van de muziek die de hoes vertegenwoordigt.

Met welk nummer kunnen we je doen wenen?
Muziek alleen kan me maar moeilijk doen wenen. Dat kan de combinatie van beeld en muziek wel. Wat Gustavo Santaolalla doet in de film 21 Grams van Inarittu is ontroerend mooi. Hoe hard die film ook is.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat, en welke de meest overgewaardeerde?
Ik ga me niet uitspreken over platen of bands of muzikanten die overgewaardeerd zouden zijn. Ik vind wel dat er te weinig diversiteit gebracht wordt waardoor veel muzikanten met hun platen helemaal niet in de aandacht komen terwijl hun muziek dat zo erg verdient. Want er worden veel goeie dingen gemaakt, zeker ook in Vlaanderen.

Wat is jouw mooiste muzikale moment in je leven?
Ik, alleen, jaren geleden, op de stranden van Dyrholaey (IJsland) met de eerste plaat van Sigur Ros in de oren. Een branding van ettelijke kilometer en stormwinden van meer dan 150km/u. Het oceaan ‘waterstof’ dat inbeukt op het eiland en een oceaandeining die voelt alsof de wereld verzwolgen werd. Er zijn nog mooie momenten geweest maar dat is één van de mooiste. Ik betekende helemaal niets.

Als je moet optreden, wat doe je de vijf minuten daarvoor?
Dat moment moet nog komen. Ik kreeg onlangs goeie whisky cadeau. Ik denk dat ik daar een heuse teug van zal drinken. Hoewel mijn mede bandleden dat misschien minder leuk gaan vinden.

Wat is het meest gênante moment uit je carrière?
Dat zal ik jou misschien binnenkort kunnen vertellen. Als die fles whisky vooraf blijkt leeggedronken te zijn.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More