Home Interview TEN LUMINOUS QUESTIONS: IF ANYTHING HAPPENS TO THE CAT.

TEN LUMINOUS QUESTIONS: IF ANYTHING HAPPENS TO THE CAT.

by Bart Verlent

Het was drie jaar stil rond de Gents postrock band If Anything Happens To The Cat, maar in maart verschijnt hun derde langspeler Kingdom Of Roots. Het nieuwe album gaan ze eerst in ons land voorstellen en daarna trekt het vijftal op tour naar China voor elf optredens. Hoog tijd dus om onze Ten Luminous Questions voor te leggen aan deze unieke band.

(c) : IF ANYTHING HAPPENS TO THE CAT

Welke rol speelt muziek in je leven?
Jasper: Moeilijke vraag, genoeg, heel veel, maar niet alles.
Bram: Ongeveer dezelfde als die van een wc-rol: je kan eigenlijk best zonder, maar het leven is aangenamer met.
Filipe: Het klinkt cheesy, maar als muziek een acteur was, speelde hij een van de hoofdrollen in de film van mijn leven.
Wouter: Dagelijks wat spelen of schrijven helpt me gewoon lekker ontspannen. Ik kan wel af en toe een radio aanzetten, maar geef me maar een strakke playlist voor de rest van de tijd. 

Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht?
Filipe: Ik kan het me niet met zekerheid herinneren. Het moet ofwel Californication van Red Hot Chili Peppers ofwel Follow The Leader van KORN geweest zijn. Allebei topplaten op hun eigen manier!
Jasper: Ik weet nog dat ik in het tweede middelbaar Ride the Lightning kocht voor 7.99EUR.
Bram: King of Skate, een verzamel-cd die er best cool uitzag en waar ik voor de rest helemaal geen idee van had. Mijn favoriete nummer was het eerste: Pennywise met Fuck Authorithy.
Pieter: Toxicity van System Of A Down en Origin Of Symmetry van Muse, toen cd-speciaalzaken nog een ding waren. Mijn eerste vinyl was een paar jaar geleden Elder, een redelijk obscure screamo band.
Wouter: History van Michael Jackson. Daar heb ik nog in m’n slaapkamer op zitten moonwalken. Hij was dan wel een beetje loco, er staat wel een solo van Slash op! Dat kunnen wij niet zeggen. 

(c) : IF ANYTHING HAPPENS TO THE CAT

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
Filipe: Zonder twijfel Sonic Youth.
Jasper: Editors heeft mij op Werchter 2012 zo murw geslagen dat ik er nog steeds van aan het bekomen zijn.
Bram: Reignwolf! Rock-‘n-roll op z’n best. En Pendulum op Pukkelpop 2010.
Wouter: Porcupine Tree. Ik had nog nooit zoiets gehoord, heeft me recht van m’n sokken geblazen.
Pieter: Ondertussen is de liefde een beetje verwaterd, maar de eerste keer dat ik Mono zag tijdens hun Hymn To The Immortal Wind tour. Ik had voordien nog maar vluchtig geluisterd maar was compleet in trance tijdens de show, waarschijnlijk letterlijk met open mond.

Noem drie bands of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden.
Pieter: Rumours brengt een nieuwe ep uit waar ik naar uitkijk, hoewel ik hun vorige plaat bijlange nog niet beu ben. Van ROOK ben ik ook fan, die doen zeer introvert hun ding zonder op voorhand bij een scene te willen horen. Op internationaal vlak is Qujaku meer dan de moeite, tenzij uitgerokken, dissonante waanzin je ding niet is.
Jasper: Over Majestic Sun en Sleepers Reign wordt te weinig geschreven, verder gaat Meskerem Mees het helemaal maken.
Filipe: Jasper en ik hebben via het JonGeduld project van Kinky Star vorig jaar Meskerem Mees leren kennen, daar ben ik het met hem eens. Meskerem is een supertalent dat potten gaat breken. Op vlak van postrock ben ik vorig jaar helemaal weggeblazen door het Franse Bruit≤, ik kijk dus uit naar hun album dat dit jaar zou moeten verschijnen. En voor wie van het hardere werk houdt raad ik Every Stranger Looks Like You aan, ook zij droppen binnenkort een nieuwe plaat.
Bram: Ik kijk ook wel uit naar de zware kletsen die Every Stranger Looks Like You zal uitdelen met hun nieuwe werk. Het Australische Ocean Alley heeft me de laatste 2 jaar stevig in zijn greep en sinds hun optreden in Kavka alleen maar meer. En Bombataz! Heerlijk verkapte, dansbare beats.
Wouter: Ik zit nu al met een overbelasting van m’n zintuigen door het huidige aanbod. Ik zie ze samen met jullie in 2020 wel verschijnen.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Jasper: Sgt. Peppers van The Beatles. Niets tegen te beginnen.
Bram: Volledig akkoord.
Wouter: Jip! Zelfs al was ze niet van The Beatles, het blijft een lust voor het oog.
Filipe: ( ) van Sigur Ros, simpel, gewaagd en tijdloos.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit?
Pieter: Zeer moeilijke vraag… Er is redelijk veel muziek waarvan ik persoonlijk niet begrijp waarom het hier geen groter mainstream bereik heeft. Jonathan Bree, Japanese Breakfast, No Vacation, Crumb, Dope Lemon, de ganse nieuwe stroming van funky jazz zoals Tommy Guerrero, het is een eindeloze lijst.
Filipe: Give me beauty… or give me death! van EF, misschien wel mijn favoriete album aller tijden.
Jasper: Wangel heeft met Freedom één van de beste synthpop platen ooit gemaakt, ik denk gewoon dat niemand ze gehoord heeft.
Bram: Ondergewaardeerd omdat ze waarschijnlijk nog niet echt de kans kreeg om gewaardeerd te worden (uit sinds 2019), maar toch: Giants Of All Sizes van Elbow.
Wouter: De snare op St. Anger van Metallica. Die verdiende een plaat op zich.

(C) : IF ANYTHING HAPPENS TO THE CAT

Wat is volgens jou de meest overgewaardeerde plaat ooit?
Filipe: In de postrock wereld moet dat Tunnel Blanket van This Will Destroy You zijn. Hun eerste ep en eerste album kan ik nochtans wel goed smaken, maar nadien zijn ze hun magie kwijtgeraakt. Het concert dat ik van hen zag na de release van die plaat was nog slaapverwekkender dan de plaat zelf.
Jasper: Ed Sheeran verdient nog steeds veel te veel geld. Dance Monkey van Tones and I heeft mij op de valreep van het decennium ook nog een maagzweer of vijf bezorgd.
Bram: Alles van Muse.
Wouter: Correctie, al het recente werk van Muse. Die eerste vind ik behoorlijk tijdloos, die latere zijn inderdaad een paar grijze muizen.
Pieter: Om eerlijk te zijn alles wat grijsgedraaid wordt op de radio ten koste van wat ik bedoel in het antwoord hierboven. Nieuwe Muse bijvoorbeeld (lacht).

Welke plaat doet jou wenen?
Jasper: I Forget Where We Were van Ben Howard snijdt stukjes van mijn hart telkens ze hier gedraaid wordt.
Bram: Ik durf wel eens mee wenen met Jasper en Ben Howard. Maar als ik alleen moet wenen, gebeurt dat bij de nummers Mothers van S. Carey (drummer bij Bon Iver) en The Mighty Rio Grande van This Will Destroy You.
Wouter: Okey ja het is een volwaardige huilcirkel. Potverdomme Ben!
Filipe: Het nummer I’ll Get By van Pianos Become The Teeth, dat een ode is aan de overleden vader van de zanger, bezorgt me steeds een krop in de keel.
Pieter: Veel van Keaton Henson, dat blijft toch koning sadboi. Enjoy Eternal Bliss van Yndi Halda, The Quiet Lamb van Her Name Is Calla,…

(c) : Jeroen Jacobs

Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
Jasper: Ik zou best graag Jan Jambon willen zijn en mijn hoofd finaal enkele keren tegen de muur zwieren. Als dat niet kan, ga ik voor Brad Pitt, ik vraag me af wie die allemaal in zijn telefoonlijsten heeft staan.
Filipe: Ik zou spits bij AA Gent willen zijn en een hattrick maken in de titelmatch tegen Club Brugge (lacht).
Bram: Jack White. En vervolgens Jordan Cook (Reignwolf), Michael League (Snarky Puppy) en de drummer van If Anything Happens To The Cat uitnodigen om een plaatje op te nemen bij Third Man Records.
Wouter: Donald Trump. Ik zou een vergiet opzetten, m’n kleren uittrekken, 20 rondjes lopen op het gras van het Witte Huis, en als er nog tijd overschiet een pinguinkostuum aantrekken en me laten repatriëren naar de Noordpool, want daar zijn geen andere pinguïns om lastig te vallen.
Pieter: De baas van Universal Music. 24 uur is wel genoeg om een platencontract rond te krijgen neem ik aan?

Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
Jasper: Mijn eerste jaren als ‘zanger’ zijn sowieso al gênant. Verder ben ik al een paar keer stevig de drum ingevallen tijdens het klauteren.
Bram: Lang geleden, in een van de jeugdhuizen in de buurt speelde een coverband. Ze brachten hun versie van Mr. Brightside en op het einde van de show vroegen ze het publiek welk nummer ze opnieuw moesten spelen bij wijze van bis. Ik scandeerde: “Mr. Brightside!” De band stemde in, op voorwaarde dat ik kwam zingen. Geen idee waarom, maar ik sprong op het podium. Eens het nummer was ingezet, realiseerde ik me dat ik de tekst niet kende. Pittig gênant. Gelukkig is Jasper me komen redden door de micro uit mijn handen te trekken en zelf te zingen.
Jasper: Ik heb dat toen wel gênant slecht gezongen…
Filipe: In mijn tienerjaren ben ik Lou Reed tegengekomen terwijl hij zijn hond uitliet in een park. Hij was toen in Gent omdat zijn vrouw een behandeling kreeg in het UZ in Gent. Ik had echter geen idee wie de man was, maar vond zijn hond wel leuk. Pas toen ik enkele dagen later op het nieuwsbeelden van Lou Reed in Gent zag viel mijn frank.
Wouter: Met mijn onfeilbaar geheugen vonden ze het plezant om de set te beginnen met een nummer dat ik moet inzetten. Da’s het horror equivalent van alleen in een donker bos gaan lopen. Dan is het wel eens (ÉÉN KEER!) voorgevallen dat m’n motorisch geheugen – en de rest – het even liet afweten. De set is toen 6 minuten korter geworden, maar met die postrock merk je daar gelukkig toch niks van. Ik heb er nog nachtmerries van. Géén tweede keer hoor

If Anything Happens To The Cat kan je aan het werk zien op:
14/02 – Den Drummer, Gent
29/02 – Moby Dick, Antwerpen
07/03 – De Kleine Kunst, Gent
13/03 – Stam X, Denderleeuw
27/03 – Muntpunt Grand Café, Brussel
28/03 – Den Hemel, Waregem

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More