Home Belgisch TEN LUMINOUS QUESTIONS : FREDERIK DENOLF (MAROONED)

TEN LUMINOUS QUESTIONS : FREDERIK DENOLF (MAROONED)

by Didier Becu

Bijna iedereen van de Diksmuidse metalrockband Marooned kreeg van ons de tien luminous vragen onder de neus geduwd. Ook drummer Frederik Denolf ontsnapte niet aan het lot…

Wat betekent muziek voor je en kan je een leven inbeelden zonder muziek?
Ik was heel jong toen de muziekmicrobe me te pakken kreeg. Ik moet 10 jaar geweest zijn toen ik een oud speelgoedgitaartje in mijn handen nam die we liggen hadden in de speelgoedbak. De snaren waren reeds kapot getrokken door de handen der ongebreidelde jeugdigheid. Ik had er niets beter op gevonden dan me 6 stukken broekrekker uit ma’s naaikast te snijden en op het gitaartje te spannen. Een 5 frankstuk diende als plectrum. Zo begon ik nummers van een Minor Threat-lp (Out Of Step) na te spelen. Dit was het begin van een passie die me nooit meer los zou laten. Voor mij betekent muziek één der deuren naar de ziel van het bestaan. Ze heeft de mogelijkheid de tijdsbeleving los te koppelen van de klassieke perceptie. Ze is een psychische teletijdmachine die verleden met het heden verweeft, gebeurtenissen linkt in gedachten waarin we ons kunnen vinden maar ook verliezen. Ze is een bondgenoot, een gevoelsymbioot met mijn gemoedstoestand. Ze leidt me op vele momenten tot introspectie maar doet gelijk ook dienst als een veiligheidshelm door het soms harde bestaan die deze maatschappij als een vleeseter aan mijn ziel doet kleven. Eens ik het podium betreed en mijn ding kan doen valt de wereld als een doek voor mijn geesteszicht en ontluikt het echte bestaan. Ik duik door de dunne draperij der interdimensionaal gelei. Kortom ik ben weg en weg is mij. Een gevoel dat onbeschrijfelijk is, je los te kunnen laten terwijl de adrenaline zich in je lichaam mixt in synergie met het publiek. Iedereen kan mee omhoog glijden op deze ontastbare, onzichtbare en opzienbarende soort van thermodynamiek. En in het beste geval doen ze dat ook. Eén en allen, allen als één. Samen op weg, samen heen.

Marooned

Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht, en weet je nog hoe dat kwam?
Volgens mij moet dit Regulate G Funk Era geweest zijn van Warren G. Die easy beats en die groove waren cool. De gehele atmosfeer op die plaat sprak me wel aan. In die tijd was ik into a lot of things zoals o.a. Into Another, Snoop Dog, Jeff Buckley, Lil’ Kim, Pink Floyd, Janet Jackson, Michael Brook, Ween en een ruim assortiment aan andere bands. Geen zo’n vanzelfsprekende invloeden als je hardcore en metal speelde, maar het zat er wel degelijk allemaal subtiel in verwerkt. Deze plaat link ik aan mijn jonge dagen. Het was steeds de max om te hangen met mijn jeugdvrienden/skatematen op deze tunes, pétars te paffen en te partyen like shit ain’t no thing but a chicken wing yo. Good times waren het wel degelijk. Maar ik ben hier waarschijnlijk wat aan het afdwalen…

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
We waren indertijd met Spirit of Youth op een Europese tournee samen met 25 Ta Life. Die speelden op een bepaalde dag op het Dynamo Open Air Fest in Eindhoven. Volgens mij was dit in 1998. Wij hadden vrij en konden de hele dag bands checken. Daar zag ik voor het eerst Rammstein. Man, wat een show zeg. Het vuurwerk was de max, ze schoten zelfs uit zijn jas. Pyrotechnics a volonté. Die gehele industrial vibe vond ik denderend cool. Toen ze het nummer Buck Dich speelden… shit man, dat had ik nog nooit gezien moet ik zeggen. De keyboard dude liep op zijn handen en voeten achterwaarts, kont in de lucht, naar Lindemann toe waarop die een dildo uit zijn broek toverde en anale sex ten tonele bracht. Daarna begon hij nog eens zogenaamd te pissen in het publiek. Prachtig gewoon, megastraal en episch!!

Wie heb je ooit als kind voor de spiegel staan imiteren?
André Hazes met Een Beetje Verliefd. Ik moet waarschijnlijk 7 jaar geweest zijn. Ik herinner me ook een sketch van André Van Duin die ik stond na te zingen waarvan ik wel degelijk een foto heb. Dit was volgens mij de eerste maal dat ik de kledingdracht van het patriarchale systeem in twijfel trok en niet blindelings accepteerde wat men als norm voorschotelde.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
De coverart van Tool’s Lateratus vond ik immens impressief. Het transcendente pad van de mens weergegeven in een boekletje. Alex Grey is dan ook een diepzinnige artiest met verbluffend visuele werken. Maar voor mij persoonlijk is de inside sleeve van het album Music For The Jilted Generation van The Prodigy geverfd door Les Edwards toch het meest iconisch. Less is more zeggen ze dan, en deze floot wel degelijk vond ik. Voor mij representeert dit het gegeven muziek als antwoord, wapen, geneesmiddel tegen het grauwe, maatschappelijke bestaan donker doorspekt met de misgroeing der mensheid. Zo ver verwijderd zijn we van het organische leven in symbiose met de natuur. Verzonken in een complex, digitaal, gedistorteerde versie van wat ooit poepsimpel was als het plukken van een vrucht. Een wereld waar vrijheden en humaniteit ingeruild zijn voor een vals gevoel van veiligheid die uiteindelijk maar één doel dient: vervulling van de hebzucht der grootmachten op deze wereld. Ikzelf ben er van overtuigd dat het antwoord om een etablissement van macht te destabiliseren heel simpel is: stoppen met erin te geloven. Schenk aandacht aan je geliefden, maak muziek met je hart en zie de dystopie vervagen. Dit is mijn voornemen tenminste. Maar ik denk dat ik terug wat aan het afdwalen ben…

Met welk nummer kunnen we je doen wenen?
Way To Fall van Starsailor. Voor mij is dit het gesprek van mijn vader die ik nooit gehad heb. Hij heeft zich van het leven ontnomen toen ik erg jong was. Het doet me steeds denken aan hem als ik het beluister. Lilac Wine gebracht door Jeff Buckley is nog zo’n lied die me in mijn ziel raakt. Op dit nummer hou ik het meestal ook niet droog.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat, en welke de meest overgewaardeerde?
Ondergewaardeerd: Pink Floyd’s The Division Bell. Keep Talking is mijn meest geliefde nummer aller tijden en kan mij ook zwaar in vervoering brengen. Overgewaardeerd: Alles van politiek. (steeds hetzelfde liedje)

Wat is jouw mooiste muzikale moment in je leven?
Mijn mooiste muzikaal moment was het eerste optreden dat ik deed met onze band Spirit of Youth in ART Vort’n Vis in Ieper. Dit moet ergens in 1991 zijn geweest. Ik was toen 13 en speelde bas. Ik begon oorspronkelijk op gitaar maar onze bassist werd buitengekegeld en moest zijn schoenen vullen. Enkele jaren later was dit hetzelfde scenario bij de drummer waardoor ik van dan af drummer werd. De basgitaar die ik indertijd mocht lenen was bijna groter dan mezelf. Het was dan ook heel moeilijk dat eerste fret te bespelen. Naarmate de tonen hoger de ladder opschoven werd het mij wat gemakkelijker. Het gevoel voor de eerste maal het podium te bestijgen was magisch. Dit situeerde zich in de beginperiode van de hardcorebeweging in Belgie. De punk-, crustpunk- en hardcorescene waren toendertijd nog met elkaar verweven. Ik was maar een klein manneke. Het bleek dan ook gemakkelijk voor het publiek om me op hun handen te nemen en me van de ene naar de andere kant van het café te werpen. Ik liet me hierdoor niet van de wijs brengen en bleef vastberaden op mijn bas spelen. Ik zal niet beweren dat ik alle noten nog deftig kon spelen maar dit was van minder belang. It was fun as hell and that’s what it was all about. Ik zong toen ook twee covers van Minor Threat in onze set. Hier moest ik mezelf toch wel wat overwinnen. Het was heel confronterend met je bakkes zo voor het publiek te staan met een micro in de hand. ‘t was een magische tijd.

Als je moet optreden, wat doe je de vijf minuten daarvoor?
Wachten tot de vijf minuten om zijn, haha. Neen, even serieus. Mijn drum bijstellen. (Want bestellen of bestelen zou zot zijn.) En ook even bedenken wat ik eerst in frieten ga slaan.

Frederik (c): Andy Vandamme

Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
Wel, als gênant ervoer ik het persoonlijk nu niet zo meteen maar misschien mijn bandleden wel. Hier gaat ie. We speelden met Solid (als ik het me correct herinner) op het H8000 fest te Roeselare. Door mijn intens drumspel zweette ik liters en speelde toen steeds in mijn boxershort want ik wilde niet met natte kleren naar huis. Je zou kunnen argumenteren waarom ik niet gewoon een extra setje kleren meenam, en terecht. Ik deed dit een paar keer maar vergat geregeld de helft van mijn kleren. En daarbij, heel die drum telkens meeslepen en bespelen was me al cardio genoeg. But I digress. We kwamen aan het laatste van onze set en moesten nog een tweetal nummers spelen. Toen ging er plots een stemmetje af in mijn hoofd. ‘Je hebt nog nooit naakt gespeeld, this is your chance, let’s do this shit!’ Ik stripte mijn boxershort naar beneden en schopte die het publiek in. Er stond redelijk wat volk op het podium van het optreden te genieten. Volgens mij moeten die toch raar gekeken hebben. Daar was ik me eigenlijk niet zo bewust van want ik had andere eitjes te pellen (geen chocolade). Ik hield totaal geen rekening met het feit dat mijn gat zo bezweet was als een kwal op sterk water. Het was dan ook een kunst om mij zittende te houden op mijn drumstoel en er niet van af te glijden. Nu, dat hadden we dan ook weer eens meegemaakt dacht ik toen ik mijn boxershort ging zoeken.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More