We troffen de trash-/ deathmetalband Poseydon uit Beveren voor een interview, want Alain De Block (oprichter, gitaar, backings), Leander Karageorgos (gitaar), Jeroen Bonne (bas, backings), Jef Boons (drums) en Tom Lenaerts (vocals) lieten de trommelvliezen op dag 3 op Alcatraz zo net na de middag even nog wat harder trillen. Wij hadden een babbel met oprichter Alain (A) en zanger Tom (T).
Wanneer ik de mannen vraag of ik het interview mag opnemen, knikken ze bevestigend en voegen daar het volgende aan toe:
A: Je moet dat altijd vragen zeker? Tuurlijk mag je dat opnemen. Dat is toch alleen maar bij grote bands dat je daar problemen mee kan krijgen als je geen toestemming krijgt?
Van zodra je op Alcatraz speelt, mag je jezelf als ‘grote band’ beschouwen, toch?
A: Nee, nee, zo voelen we ons niet. We hebben vandaag misschien wel het gevoel dat we gedaan hebben alsof we een grote band zijn (lacht).
T: Mezelf groot voelen… nee, helemaal niet.
Maar dit is toch een belangrijk optreden geweest? Ik denk dat veel bands wel jaloers zouden zijn…
T: Ja, zeker wel, ik denk dat wij de jaren voordien diegene waren die jaloers waren op de bands die hier speelden!
Jullie muziek wordt vergeleken met die van Slayer, Sepultura, Testament, Legion Of The Damned, Lamb Of God … maar bij welke bands halen jullie inspiratie?
T: Alain is in 1992 gestart met Slayer…
A: Ja, dat is zo en die passie zit er al die jaren al ingebakken en krijg je er volgens mij niet meer uit, Dat moet ook niet.
Jullie grote kracht is dat jullie niet bang zijn om in krachtige dynamische nummers ook serene, rustige elementen te integreren. Toch straalt jullie muziek ook woede uit. Wanneer klinkt woede volgens jullie het mooist?
A: Goh, dat een goeie vraag. Een beetje een lastige ook, daar gaan we eventjes moeten over nadenken…
T: Ja, dat is geen standaardvraag!
A: Ik heb nog maar net een interview met Jef Hanneman (gitarist van Slayer, die in 2013 overleef, nvdr.) gezien – die mens is er natuurlijk nu niet meer – die zei dat hij geen vrolijke nummers maakte. Misschien valt woede daar onder. Of toch ernstige nummers, over ernstige onderwerpen. We maken geen happy metalmuziek, dus dat is een deel van de woede, maar hoe we daar toe komen? Ja, onze groepsnaam en stijl zorgt er ook een beetje voor, dat we in die branche moeten blijven, denk ik.
T: We maken inderdaad niet de vrolijkste nummers, met de vrolijkste teksten. Sowieso niet. Als je vrijdag thuis komt na een hele week werken en je gaat dan repeteren en je kan die nummers dan laten gaan… dat lucht op.
Ja en ’t is allemaal woede en de minder mooie kanten van het leven, maar alles wat de voorbije week gebeurde is dan wel weg. Alle stress is eventjes weg.
A: Maar ’t is niet dat wij woede-mensen zijn. Maar een beetje afreageren na een werkweek doet deugd. We kunnen dat kwijt in de muziek en dan hoef het er ook niet ergens anders uit te spatten.
De band werd in 1992 opgericht door Alain en sinds eind jaren negentig zaten er enkele jaren stilte tussen na wat wissels in de line-up, maar jullie herstartten met een reünie in 2007. Jullie carrière overspant meer dan drie decennia. Wat zou de Poseydon van 1992 zeggen tegen de Poseydon van vandaag?
A: Amai, jullie zijn goed bezig! Toen was het amusement, geen verplichting. Nu voelen we aan dat het goed zit. We hebben nu twee albums kunnen maken die ons echt ergens brengen en het is serieus nu. Het is niet meer van “we zien wel, we gaan op ’t gemakske nog eens een nummerke maken”, ’t Is wel wat anders nu tegenover vroeger. En dat merk je.
Welke ideeën uit de beginperiode zouden vandaag niet meer werken? Jullie muziek is wel geëvolueerd.
A: Ja. Alhoewel…
T: Ja, er zijn wel een aantal nummers die we nu uitbrachten die zo’n dertig jaar geleden geschreven werden. Mind Intrusion bijvoorbeeld, is zo’n nummer. Dat nummer stond ooit op de eerste demo van Poseydon. Onze drummer kwam met het idee om enkele oude nummers opnieuw op te nemen met de nieuwe bezetting. En dat was er één van. Ik kende dat nummer eigenlijk niet. Een vriend van Alain – die overleden is ondertussen – schreef toen de tekst. Ik vond het ook wel een mooi eerbetoon om dat opnieuw op te nemen.
Ook Thief Of Dreams was een nummer dat ooit enkel verschenen is op een verzamel-cd in de vroege jaren 2000, denk ik. Dat mocht toch ook wel een kans krijgen op een album van Poseydon, vonden we.
En zelfs bij de nieuwe nummers zitten er heel veel ideeën van Alain van vroeger die we nu uitgewerkt hebben.
A: De mensen horen dat uiteindelijk niet, dat dat van zoveel jaar geleden is.
Wat hebben jullie met de god van de zee? Of komt jullie bandnaam ergens anders vandaan?
A: Die komt niet van mij, maar we hebben hem samen goedgekeurd en ik kan wel uitleggen van waar hij komt. De eerste zanger waarmee we de band opgestart zijn, als vriendengroep, was veel bezig met mythologie en geschiedenis. En toen we een naam zochten voor de band – daar gingen enkele weken over – stelde hij Poseydon voor. Een oppermachtige Griekse god, met een drietand. We kunnen daar naar opkijken, we kunnen dus daar wel wat mee doen! Geen slecht idee. Kijk naar Amon Amarth, met hun Vikingstijl, dat werkt ook hé.
Het is inderdaad meteen een sterk beeld, dat past bij jullie muziek! In april verscheen jullie nieuwste, vierde album Time Is A River And The Water Is Red. Ook die titel roept sterke beelden op. Is tijd voor jullie een vriend, een vijand of gewoon een toeschouwer?
T: Ik denk een beetje van alles. Het licht eraan op welk moment. Soms stroomt een rivier snel, soms traag. Zoals vandaag, als je op Alcatraz mag spelen, dan gaat de tijd heel snel, want je wil dat moment wel zo lang mogelijk vasthouden. Maar twee weken wachten op ons volgende optreden zal dan weer als erg lang aanvoelen.
Vanwaar komt de titel? Waarvoor staat de titel?
A: Dit is ook een nummer dat ik meegenomen heb uit de beginperiode. Het was gelukkig muziek die ik allemaal zelf geschreven hebben, want ik zou nu niet zomaar een nummer uitbrengen waarin de originele jongens allemaal aan meegeschreven hebben. De titel was er al en is een titel die je op zo veel manieren kan interpreteren… dat is oneindig! Ook vanuit het idee van Poseydon, met dat bloed en de gruwel.
T: Maar toen moest de tekst nog geschreven worden.
A: Ja en normaal ben ik niet zo goed in het Engels en is dat iets dat ik liefst uitbesteed. Maar het probleem was, dat de muziek al van mij kwam en de titel er als was, dat ik dus al met een heel idee in mijn hoofd zat. Het idee zat al vast, om het helemaal uit te werken. En dan heb ik wel veel uit de mythologie in die tekst verwerkt, zodat het helemaal zou kloppen. Daar heb ik lang aan gezeten. Ik hoop dat het iets geslaagds is geworden, maar ik geef eerlijk toe dat ik dat liefst doorgeef aan iemand anders, teksten schrijven.
Schrijf jij meestal de muziek, Alain, of doen jullie dat samen?
T: De meeste nummers komen van Alain. En als Alain afkomt met een nieuw nummer, dan is de muziek er al, is het opgenomen en zijn de zanglijnen er in grote mate ook al. Of Jeroen komt met volledige nummers, of Leander. En dan wordt er samen wat bijgeschaafd.
A: Het sleutelwerk gebeurt altijd samen.
Handig wel, of voelt het soms als een beperking?
A: Nee, maar ik zou ’t wel verstaan als dat voor iemand anders moeilijk is.
T: Goh, onze neuzen staan altijd wel in dezelfde richting. We kunnen er op vertrouwen, dat als iemand met een nummer afkomt, dat het in onze stijl is. En dan is het samen nog wat bijschaven, wat goed is. Want als je een nummer maakt, dan kom je soms in een tunnelvisie terecht en is het goed om de frisse ideeën van de anderen erop los te laten.
A: Het wordt eigenlijk ook verwacht van mekaar, dat het binnen ons concept past.
T: Het vorige album was al af als ik als zanger startte, maar ik kreeg wel de vrijheid en het vertrouwen om in de zanglijnen er ook mijn ding mee te doen.
A: Dat is echt een pluspunt aan deze bezetting. Want vijf mensen zijn wel vijf verschillende meningen. Maar we zitten in dezelfde richting.
T: Ja, straf eigenlijk, zeker omdat er ook een groot leeftijdsverschil is tussen de oudste en de jongste van 14 jaar. Toch, werkt het.
A: Ik voel mij jong en de jongere gasten voelen zich wat ouder en zo komt dat goed, hé! Leander kan mijn zoon zijn, zo jong is die!
Op de nieuwe plaat hoor je zowel klassieke als moderne invloeden. Was dat een bewuste keuze of een natuurlijk proces?
T: Eigenlijk allemaal natuurlijk. Soms denken we “Oh, dat nummer heeft precies iets meer nodig” en dan steken we er een sample bij.
A: Nee, we doen dat helemaal volgens hoe wij het willen en kijken niet naar hoe andere bands het doen.
Vandaag stonden jullie voor het eerst op Alcatraz. Wat betekent dit voor jullie?
T: Ik vind het raar.
A: Je wil dat al lang en als het er dan is, denk je “Wow!” Er zat toch meer spanning dan dan we in een klein cafeetje gaan spelen.
T: Een optreden voor 50 man is vaak intenser, omdat alle ogen dan echt op u gericht zijn. Heel persoonlijk. Dit voelde heel anders. We kregen de kans om hier te spelen en dat is een grote stimulans om er nog harder tegenaan te gaan.
A: Het is iets dat we kunnen aanvinken en ons misschien nog verder kan brengen.
Jullie mogen één historische figuur uitnodigen voor de eerste rij van een concert. Wie wordt het en waarom?
A: Poseydon mag daar wel staan. En ons dichtstbijzijnde mensen natuurlijk. Onze fans, vrienden, familie.
T: Wij spelen graag voor iedereen. Ze hebben allemaal betaald om je te zien, of de moeite gedaan om af te komen.