Home Belgisch POÉSIE NOIRE (JO CASTERS).

POÉSIE NOIRE (JO CASTERS).

by Didier Becu

Poésie Noire. Het is een naam die de gemiddelde Belg weinig zegt, maar de band rond Johan Casters, Marianne Valvekens en Herman Gillis vormde de basis van wat later de new beat zou worden. We hadden een exclusief gesprek met Jo waarin we de geschiedenis van deze toch wel meer dan invloedrijke band overliepen.

Hoe is Poésie Noire tot stand gekomen?
Het doel was Poésie op muziek te zetten, we begonnen concerten ook een hele tijd met het gedicht Poésie Noire op muziek.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Ik las ergens dat jullie bij aanvang met zeven waren, blijkbaar werd dat vlug drie?
Het was een organische ontwikkeling, wie niet mee kon bleef achter en werd vervangen door muzikanten die zich wel konden vinden in het nieuwe, altijd wisselende concept van de groep. Ik had een afgelijnd idee waar ik naartoe wilde met de groep, ik heb altijd wel heel sterke muzikanten rond mij gehad zoals in de begindagen Naat Deferm (bas, toetsen, sequencing) Raymond Szostek (keyboards, drummachines). Grote talenten die mijn audiodroom konden laten uitkomen, later werd dat Herman “Sherman” Gillis, de vaste waarde bleef onze main provider van teksten Marianne Valvekens.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Jullie hadden bij aanvang het geluk om met een paar zeer grote namen te kunnen spelen zoals Dead Can Dance en The Sisters Of Mercy, meteen de grote namen uit het genre. Hoe was dit voor jullie om als kleine garnaal naast zo’n iconen te staan.
We waren alleen maar met ons eigen ding bezig, ik was vooral onder de indruk van Killing Joke toen we daar mee optraden, was nog met Flood. De Sisters zijn ondanks de ego’s nog altijd één van onze favoriete groepen, maar The Mission absoluut niet. Maar de leukste vond ik de Executive Slacks en The Sound. De manager van My Bloody Valentine liet zich ontvallen “you make Captain Beefheart look like Mikey Mouse”, dus ze waren ook onder de indruk van ons.

Poésie Noire had vanaf het begin zijn eigen geluid. Ik heb zelf nooit één band kunnen vinden die muzikaal perfect in jullie straatje paste. Was dat uniek geluid ook niet tegelijkertijd een zegen en een vloek?
Een absolute vloek, als we consequent hetzelfde gedaan hadden, waren we waarschijnlijk verder geraakt, maar we wilde steeds weer nieuwe uitdagingen, lees stijlen, de onze maken. Dat heeft goede platen opgeleverd maar ook enkele draken.

(c) Xavier Marquis

Het is geen publiek geheim dat jullie beter scoorden in het buitenland dan hier. Hoe kijk je daar nu op terug. Was dat niet een beetje de schuld van de destijds bekrompen Belgische pers die zijn eigen volk in de kou liet staan?
Ach de media valt niks te verwijten, we waren moeilijk te vatten en bij de zeldzame interviews werd misschien soms wel een grote bek opgezet, zo vol van mijn eigen, ambities enzovoort. Ze begrepen ons niet die journalisten. Wij waren technology boys, die alleen maar knopjes konden induwen en geen songs konden schrijven, voor onszelf hebben we dat met Love Is Colder Than Death rechtgezet. Eeuwige dank aan de grote uitzondering Gust Decoster die The Gioconda Smile 6 maanden lang in Vrijaf op Radio 2 gedraaid heeft.

En onrechtstreeks, of eigenlijk rechtstreeks, was Poésie Noire de weg aan het voorbereiden van de new beat. Had je toen al in je hoofd het idee dat er in België een revolutie zat aan te komen met de muziek die jij met Poésie Noire maakte?
New beat is voor ons uit frustratie geboren, we werden niet gehoord, we waren geen muzikanten, we deden iets industrieels. We wilden de tijdgeest vatten, België verklanken. EBM maar dan minimal, traag maar bezwerend, we deden wat we voelden zonder stil te staan bij de impact of het succes. Sherman is een meester programmeur dus we probeerden de bakens altijd maar te verzetten, Roland liet ons doen en gaf ons de kansen en dat heeft leuke tracks opgeleverd.

Aan inspiratie had jij geen gebrek, soms leek het wel of je iedere week een nieuwe release bij had. Met het woord writer’s block moet jij toch gelachen hebben… En dan heb ik het nog niet over al je projecten en aliassen, kon jij dat eigenlijk zelf nog uit elkaar halen?
Het was leuk, het was zoals een comic strip, met superhelden, het bedenken was vaak het leukste, die imaginaire wereld. Mijn eigen psychedelische planeet.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

New beat is natuurlijk gestikt omdat iedereen zijn graantje wilde meepikken waardoor het genre al zijn originaliteit verloor. Een normale evolutie?
Morten Sherman & Belucci hebben er vast niet uitgehaald wat mogelijk was, we waren wel hoeren maar niet de grootste.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko/Antler

En toen kwamen de jaren 90 eraan die werden voorbereid door Poésie Noire met Love Is Colder Than Death, naar mijn mening de beste Belgische plaat ooit. Wat vinden jullie daar zelf nu van?
We zijn heel fier op dat album, een Duitse journalist schreef ooit, als ze hier niet mee doorbreken zullen ze het nooit doen, niet dus. We werden vergeleken met onze grote helden The Cure en Leonard Cohen, Lou Reed maar dat is te veel eer.

Het was ook een contrast met de vroegere Poésie Noire, even donker, maar anders donker.
We wilden laten zien dat we songs konden schrijven. Er zit een onderlaag van wereldmuziek in die plaat, wij sampleden ons eigen en alles wat los of vast zat. Ik kon geen film of plaat beluisteren zonder nota’s te nemen.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Heel lang geleden heb je me ooit verteld dat de teksten van Love Is Colder Than Death voer waren voor professoren op Amerikaanse universiteiten. Kan je daar iets over zeggen?
Correctie, dat was op een Canadese universiteit waar een student hierover zijn thesis had gemaakt. (lacht)

Na Marianne trok je de stekker er even uit. Had je er dan genoeg van?
Het was op, ik wist van geen hout nog pijlen te maken, Marianne leverde met Just To Be Me Again een nummer 1 in De Afrekening, waarschijnlijk ons bekendste nummer in eigen land, maar internationaal snapten ze niet wat we van plan waren. Zo funky, zoveel gitaren, zo dansbaar op een niet industriële manier, soul invloeden, etc. Ik wilde nog een echt funk- album maken, ik was terug saxofoon aan het spelen…

En compleet onverwacht was er The Sense Of Purpose. Waarom die comeback?
We hadden al toegezegd bij de eerste Sinners Day, uiteindelijk konden we niet meer uitstellen en moesten we het eindelijk gaan doen, maar optreden zonder nieuwe nummers vonden we helemaal not done, dus legden we ons ook nog op om een nieuw album te maken. Een nachtmerrie, ik wilde alles terug zelf opnemen, programmeren, na jaren niks meer gedaan te hebben.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Grappig dat niemand het door had dat de titel naar The Sound refereerde en dat ieder nummer an sich een ode aan de new wave was.
From The Lions Mouth, is een van onze favoriete albums aller tijden, tekstueel heel sterk. Adrian Borland heeft nooit gekregen wat hij verdiende, wij voelen ons verwant. Voordat ik aan elk nummer begon had ik een van mijn favoriete newwavenummers in gedachten, met het idee er een eigen versie van te maken, niet dat ik er iets kan of wilde aan toevoegen. Ik wilde vooral mezelf onderdompelen in de 80’s en me verplichten alle oude tricks van vroeger terug aan te leren. Wat begon als een eigen interpretatie werd al vlug iets waar de meeste mensen het origineel niet meer in herkende, dus heb ik het ook niet meer veranderd.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Wat vind je nu zelf het beste wat je muzikaal gedaan hebt?
Love Is Colder Than Death en enkele dance-nummers die nooit uitgebracht zijn, het album van Marianne (KJuTe). Misschien gaan we het ooit nog op Spotify droppen, maar daar moet eerst LICTD terecht komen, hopelijk vind ik dit jaar de energie om daar voor te zorgen.

Hoe kijk jij als oude rot dan naar de huidige Spotify-generatie?
Elke generatie heeft zijn eigenheid en zijn drager om muziek te beleven, ik stream zelf de hele tijd dus, er zijn nog altijd maar twee genres: goede en slechte muziek en dat bepaalt iedereen voor zichzelf.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Heb je ergens spijt van?
Nee waarom zou ik, ik doe nog altijd wat ik het liefste doe.

(c) : Jo Casters/Poesie Noire/Mostiko

Wat betekent de Belgische muziekscene voor je en hoe zie je zelf Poésie Noire daarin?
Ik vind het heel spijtig dat Poésie Noire niet erkend wordt in bijv. de Belpop top 100, maar ik weet hoe het draait, als je zelf niet vecht om je legacy in stand te houden zal niemand anders het voor je doen.

Welk nummer typeert jou?
I’m Your Man van Leonard Cohen, Aura Of Sadness van Poésie Noire.

En om te eindigen met het opdoeken van een mysterie, waar komt die bijnaam La Bête Noire nu vandaan?
Na ons optreden op Le Printemps de Bourges, schreef de lokale krant: “Kuifje kijkt uit over zijn land, dat verworden is tot rokend puin, waarop La Bête Noire danst”.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More