Ergens tussen een oude fabriekshal, een kapotte synthesizer en een buitenaardse radiogolf begint Miss Tetanos te vibreren. Geen muziek die netjes in een doosje zit te wachten tot iemand er een label op plakt, maar een elektronische levensvorm die zichzelf constant opnieuw uitvindt. Op 24 oktober mogen de machines weer opwarmen tijdens de tiende editie van Indietronic Fest. Tijd dus om de antennes uit te strekken en Katia Andina Kermaire (K) (theremin, zang) en Fabrice Dion (F) (synthesizers, zang) te vragen waar die elektronische koorts vandaan komt.
Wanneer begint muziek voor jullie? Met een melodie, een ritme, een geluid, of met een idee dat eigenlijk helemaal niet muzikaal is?
Katia: Voor mij kan muziek beginnen met een goed geluid of ritme. Vaak stelt Fabrice me een basis voor met een synthesizer of bas of een drumkick of gewoon drie noten. Daarna ontwikkelen we die in herhaling, als een grote alap (trage, meditatieve opening van een raga in de Hindoestaanse muziek, nvdr.).
Fabrice: We experimenteren met de vier. Het kan beginnen met een van de vier voorstellen. Het hangt af van het moment. Soms improviseren we volledig vanuit het niets en komt er niets uit, dan gebruiken we iets anders om te helpen, we voegen een ritme toe, en dan is er weer een nieuwe vraag, maar ondertussen is het de muziek die de doorslag geeft. We hebben geen magische formule, we proberen verschillende manieren uit en alle vier zijn goed om op voort te bouwen.
Katia, je bespeelt de theremin zonder het instrument letterlijk aan te raken. Is dat bevrijdend, of juist frustrerend omdat één kleine beweging het verschil kan maken tussen magie en totale chaos?
Katia: Het is bevrijdend, maar het is waar dat ik soms wel zou willen bewegen of dansen op het podium, maar dat kan ik niet. Ik moet me concentreren op mijn bewegingen.
De theremin lijkt bijna het tegenovergestelde van EBM: zwevend, ongrijpbaar en spookachtig in plaats van strak en mechanisch. Waarom werkt die combinatie zo goed?
Katia: Ik denk dat het juist die tegenstelling is die het contrast creëert. Het zweven is als een reis boven het ritme. Alsof je droomt in een trein.
Je muziek is behoorlijk repetitief. Wanneer wordt herhaling hypnotiserend en wanneer wordt het gewoon irritant?
Fabrice: Het wordt irritant als je tijdgebrek hebt, als je betere dingen te doen hebt, dan zijn zestien maten herhaling al te veel. Je moet de tijd nemen om de tijd van anderen te voelen, het is een kwestie van individuele tijdsperceptie. Het wordt hypnotiserend door de herhaling, maar ook wanneer de noten van de verschillende instrumenten harmonieën creëren die niet van elkaar afhankelijk zijn. Dan bevrijdt ons brein ons van het besef van kloktijd…
Katia: Deze vraag is meer voor het publiek. Mensen kunnen nu besluiten dat het saai is. Maar als wij denken ‘het is irritant’, dan gaan we weer aan de slag of gooien we het op de begraafplaats van de golven. Soms, in de hypnotiserende herhaling van noten, vind je magische momenten en creëert je brein nieuwe noten of spooknoten die er eerst niet waren.
Jullie hebben nummers met titels als Many Offices For Rent In Bruges en Plopsalad. Hoe belangrijk is absurditeit voor jullie? Begint een nummer soms met een compleet idioot idee?
Katia: HaHaHa. Ja! We houden van absurditeit en lachen. En ja, soms kan een nummer beginnen met een zin of een idioot idee, en dan zingen we die in de auto tijdens een tournee of in een kitscherige situatie
Fabrice: Ja, absurditeit speelt een belangrijke rol in het leven, we vinden het overal, dus waarom zouden we het daar laten? Het is ook belangrijk om muziek grappiger te maken. In het begin starten we met een geluid of een zin die grappig is, maar naarmate we eraan werken, krijgen ze betekenis. En daar maken we muziek mee. We zijn ook een beetje gek.
P.s.: Om terug te komen op de kantoren… er zijn echt veel kantoren te huur in Brugge!
Stel dat jullie al jullie computers, synthesizers en effectpedalen voor één avond zouden moeten inleveren. Welke twee geluiden uit de echte wereld zou je meenemen naar het podium?
Katia: Het geluid van de zee en het geluid van een goederentrein.
Fabrice: Op het podium zou het lastig zijn, maar ik zou proberen het geluid van regen mee te nemen, dat is immers al muziek. En het geluid van vallende bladeren. Ik weet dat niemand daar in de context van dit interview om geeft, maar de herfst is mijn favoriete seizoen. Als ik een derde geluid mag meenemen, in plaats van de dode bladeren, dan zou dat ook het geluid van ruitenwissers zijn. Dat is geen geluid uit de echte wereld, maar het levert ook goede muziek op.
Waar komt jullie bandnaam vandaan?
Katia: Mijn naam werd door een vriend gevonden toen ik techno-dj was, lang geleden. Nadat ik met Fabrice begon te draaien, was de naam “Miss Tetanos Und Sri.Fa”. Maar alle programmatoren vragen ons: “Dat is te lang voor een flyer, kan ik gewoon ‘Miss Tetanos’ gebruiken?” Veel vrienden noemen ons ‘Miss Tetanos’… en dan schrijven we gewoon mijn naam erbij.
Als Miss Tetanos een ziekte is – en de naam suggereert dat – wat zijn dan de symptomen, en is er eigenlijk een geneesmiddel?
Katia: Symptomen! zijn spierkrampen en wat koorts. Ik kan je na het optreden vaccineren, als je wilt. Het middeltje zit in mijn koffer!
Fabrice: De remedie is luisteren naar de muziek van Tetanos… maar let op: deze informatie is geen vervanging voor medisch advies.
Indietronic Fest viert zijn tiende verjaardag. Wat kunnen bezoekers van jullie optreden verwachten?
Katia: We spelen een liveset van 40 minuten met een filmprojectie over een rattenbijeenkomst. Het wordt een soort kruising, een geluidstrip op de grens van techno en trance.
Fabrice: Ik hoop dat we het allemaal erg naar onze zin hebben en ik wens Indietronic een fantastische verjaardagsavond!
Laatste vraag: stel dat jullie na het optreden in Lede een mysterieuze deur vinden met alleen de woorden ‘VERBODEN TOEGANG’ erop. Wie van jullie twee gaat er als eerste naar binnen? En wie of wat hopen jullie daar te vinden?
Katia: Ik! HaHaHa. Alles en niets! Eden? Een oase? De Alibaba-grot!
Fabrice: Zo’n vraag doet me denken aan Blauwbaard. Het is het dilemma van de nieuwsgierigheid: je wilt het echt zien, maar weet dat je evengoed iets afschuwelijks vindt. Maar in werkelijkheid is het de deur naar de muzikantenkamer waar we het over hebben. Je hebt me laten schrikken! Nou, we hopen daar iets te eten en te drinken te vinden, dat is alvast heel goed.
ENGLISH VERSION
Somewhere between an old factory hall, a broken synthesizer, and an alien radio wave, Miss Tetanos starts to vibrate. Not music that neatly sits in a box waiting for someone to stick a label on it, but an electronic life form that constantly reinvents itself.
On October 24, the machines are allowed to warm up again at the tenth edition of Indietronic Fest. So, it is time to extend the antennas and ask Katia Andina Kermaire (theremin, vocals) and Fabrice Dion (synths, vocals) where that electronic fever comes from.
When does music begin for you? With a melody, a rhythm, a sound, or with an idea that isn’t actually musical at all?
K : For me, the music can begin with a good noise or rhythm. Often, Fabrice proposes to me a base of synthesizer, or bass, or drum kick, or just 3 notes. After, we develop them in repetition, like a big alap.
F: We experiment the four, It can start with one of the four propositions. It depend of the moment, sometimes we improvise totally on the nothingness and nothing comes J , then we use something else to help, we’ll add a rhythm, and the first call for something else, but meanwhile it’s the music that decides. We don’t have magical formule to work, we try on different ways and all the four are good to build.
Katia, you play the theremin without literally touching the instrument. Is that liberating, or actually frustrating because one small movement can make the difference between magic and total chaos?
K: It’s a liberation but it’s true that sometimes I’d like to get moving or dance on the stage, but i can’t. I must stay concentrated on my movements.
The theremin seems almost the opposite of EBM: floating, elusive, and ghostly as opposed to tight and mechanical. Why does that combination work so well?
K: I think it’s that opposition that creates the contrast. The floating is like a trip above the rhythm. Like you dream in a train.
Your music is quite repetitive. When does repetition become hypnotic and when does it just become annoying?
F : It becomes annoying when you are pressed by time, when you have better things to do, then sixteen bars of repetition is already too much J You have to take some time to feel the time of others, it’s a matter of individual perception of time. It becomes hypnotic with the repetition but also when the notes from the various instruments create harmonics that don’t depend of each, Then our brain free us from the notion of clock time …
K: This question is more for the public. People can decide now it’s boring. But for us, if we think “it’s annoying”, we work again or put it in the cemetery of waves. Sometimes in the hypnotic repetition of notes, you find some magicals moments and your brain creates new notes or ghost notes that didn’t exist before.
You have tracks with titles like “Many offices for rent in Bruges” and “Plopsalad”. How important is absurdity to you? Does a song sometimes start with a completely idiotic idea?
K: HaHaHa. Yes! We like absurdity and to laugh. And yes, sometimes a song can begin with a sentence or an idiotic idea, then we sing in a car on tour.or in a kitsch situation.
Fa : Yes, absurdity have a significant rôle in life, we can find it easily everywhere, so, Why let it there alone ? It’s important also to make music more funny,. At the beginning we start with a sound or a sentence that it was funny but after working on, it takes meaning, some sounds become ready for music … And we make music with. J We are also a bit stupid.
Ps : To get back to the offices: there really are alot of offices for rent in Bruges!
Suppose you had to hand over all computers, synthesizers, and effect pedals for one evening. Which two sounds from the real world would you take with you to the stage?
K : The noise of sea & the sound of freight train
F : On stage it would be difficult but i’d try to bring the sound of rain, it’s already music, and the sound of fallen leaves. I know that nobody cares in the contexte of this interview but Automn is my favorite season. If i can bring a third, instead of the dead leaves, that would also be the sound of wipers, it’s not a sound of the real world, but they makes good music too.
Where does your band name come from?
K: My name was found by a friend when I was D.J (techno.), a long time ago, after I began to play with Fabrice the name was ‘Miss Tetanos Und Sri.Fa’. But all the programmers askes us: “It’s too long to write on a flyer, can i put just ‘Miss Tetanos’?”
A lot of friends call us ‘Miss Tetanos’… and we finish by just write my name.
If Miss Tetanos is a disease — and the name suggests so — what are the symptoms, and is there actually a cure?
K: Symptoms are muscles contractions and some fever! I can vaccinate you after the live, if you want. The potion is in my suitcase!
F : The cure is to listen Tetanos’ music … but, please note : this content is not a substitute for medical advice.
Indietronic Fest is celebrating its tenth anniversary. What can visitors expect from your performance?
K: We’ll play a 40min. live with a film projection about the rats assembly. It will be like a crossing, a noise trip at the boundary of techno trans.
F : I hope we’ll have a great time all together and I wish a wonderful evening for the birthday !
Last question: suppose that after the performance in Lede, you find a mysterious door with only the words ‘DO NOT ENTER’ on it. Which of you two goes inside first? And who or what do you hope to find there?
K: Me ! HaHaHa. All & nothing! Eden? An Oasis? The Alibaba Cavern !
F : A proposition like that makes me think to Bluebeard, It’s the dilem of curiosity, you want really see but sometimes you can find someting horrible. But in reality it’s the door for the musicians’ room you’re telling us. You scared me ! Well, we hope to find something to eat and drink there, that’s already very good.