Ken je Lucy Djoanna al? Neen? Wel, dan zal het niet lang duren vooraleer dat wel het geval is. Deze Gentse dame heeft soul door haar aderen lopen. Dat vind ze overigens zelf ook. Een praatje.
Je maakt muziek als Lucy Djoanna, maar live speel je met een band. Is het nu een soloproject of een band?
Ik zou zeggen een soloproject. Ik schrijf en maak de nummers. De band heeft wel inbreng om te spelen hoe ze het horen.
Eigenlijk heet je Lucy Evans, waarom koos je voor Lucy Djoanna?
Joanna is de naam van mijn mama. Het betekent: Love (=God) is Merciful. Mamamamuzic is de muziek die ik schrijf, het is een ode aan the Mother’s (and Fathers 😉 ) of music. Ik schreef een tijdje geleden een nummer waarin ik dit zing. Dat was in de periode dat ik over mijn definitieve artiestennaam moest beslissen. Ik vond het passen en het heeft een zeer mooie betekenis.
Ik las ergens dat jij eigenlijk harpiste bent, toch ga je voor een zangcarrière?
Ik heb als kind heel lang harp gespeeld, en ik was er ook best goed in. Toch voelde ik altijd dat er iets ontbrak, dat ik me niet volledig kon uitdrukken via dit instrument. Toen ik op mijn zeventiende voor het eerst mijn eigen teksten begon te zingen, heb ik daar geen seconde meer aan getwijfeld. Zingen voelt compleet voor mij. Het is mijn manier om me te verbinden met het hogere en dat gevoel te uiten via mijn stem.
Ik neem aan dat muziek in je bloed zit, wanneer begon je met muziek te componeren?
Muziek zit inderdaad in mijn bloed. Mijn eerste liedje dat ik zelf schreef was toen ik ongeveer 5 jaar was, we hadden een oude, valse piano thuis en daar schreef ik een nummer op, ik weet nog exact hoe het gaat! (lacht)
Je raakte ook geselecteerd voor Sound Track. Een interessante ervaring?
Jazeker, het was heel leuk om op te treden voor Sound Track. Jammer dat we er niet door waren, but with or without them I will make it through. (lach)
Voor je eerste ep die binnenkort uitkomt, ging je in zee met Reinhard Vanbergen, hoe ben je bij hem terechtgekomen?
Ik volgde zangles bij zijn vrouw Charlotte. In die periode werkte ik met een andere band en producer, maar dat liep niet super vlot. Reinhard is toen mee ingestapt. Ik denk dat ik op dat moment nood had aan een al iets oudere figuur, iemand met ervaring, rust en overzicht.
Ondanks zijn ontelbare violen ademt Reinhard dansmuziek uit, heeft hij een invloed gehad op jouw muziek?
Ja, sowieso. Onze samenwerking heeft zeker invloed gehad op het eindresultaat. Soms botsten onze meningen wel, maar uiteindelijk ben ik enorm dankbaar voor wat we samen hebben gemaakt.
I Don’t Know is je eerste single. Is die representatief voor je sound?
I don’t know. (schaterlach) Deze ep voelt heel sterk aan als een beginpunt. Toen we de studio indoken, was ik nog volledig nieuw in het opnameproces. De algemene sound en vibe had ik eigenlijk anders voor ogen. Ik zou dus zeggen dat deze ep niet volledig representatief is voor mijn toekomstige werk, waar ik al meer ervaring zal hebben.
Jij hebt het over r&b. Ikzelf hoor veel Selah Sue in je muziek en ik zeg dat met groot respect, want ik ben een grote fan van haar.
Veel mensen zeggen Selah Sue, ikzelf heb nooit veel naar haar muziek geluisterd, maar bon, ‘t is niet dat ik het erg vind. Ze kan mooi zingen, al zie ik mezelf niet als een tweede Selah Sue. (lach)
Vele muzikanten vertellen in hun muziek dingen over zichzelf, doe jij dat ook?
Ja, sowieso, al mijn nummers gaan over situaties die ik meemaak en hoe ik die beleef. Op deze ep mag je dat zeer letterlijk nemen. Op mijn debuutalbum, waar ik aan bezig ben, gaat het iets breder en mysterieuzer zijn.
Wat mogen we in de toekomst van jou verwachten?
Oooo, veeeeel! Mijn debuut album is nu meer en meer vorm aan het krijgen. Een tijdje terug herontdekte ik mijn liefde voor djembe. Vanuit deze herontdekking groeide vanzelf het idee om ritme een meer centrale rol te geven in het schrijfproces van mijn eigen muziek, where soul meets rhythm and rhythm meets soul.
Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Oh God, dat is echt moeilijk. Ik luister vaak heel intens naar één artiest gedurende een bepaalde periode. Op dit moment is dat D’Angelo, dus dan zou ik Black Messiah zeggen. Maar aller tijden, dan kom ik toch uit bij The Miseducation of Lauryn Hill.