Home Belgisch LEN LEMEIRE (Implant)

LEN LEMEIRE (Implant)

by Yves Van der Straete

De sympathieke Len Lemeire van Implant en 32Crash (Front242-sideproject van Jean-Luc Demeyer) is de man van vette basstracks en pompende songs. Ideale man om onze Luminous Questions op los te laten.

Hoe zou je muziek omschrijven aan iemand die doof is?

Elektro met flink veel kapsones. Of beter nog, een flinke stomp in zijn gezicht geven. Muziek moet je voelen. Niet dat onze muziek een stomp in het gezicht is (hoogstens een klinkende oorvijg), maar het is een goed excuus om eens een dove een mep te verkopen en er mee weg te komen.

Welke plaat heeft voor jou de grootste emotionele waarde?

Er zijn nogal wat platen die een onuitwisbare indruk hebben nagelaten. Maar The downward spiral van NIN heeft wel emotionele waarde. Daar staat ook het nummer Hurt op. Een gegarandeerd kippenvel moment, bij elke luisterbeurt. Het is me altijd ontgaan waarom die Johnny Cash versie zo de hemel wordt in geprezen. Het origineel is veel beter. Reznor zat toen zwaar aan de heroïne, dat nummer is een ongelooflijke zelfreflectie van een junkie.

Welke ondergewaardeerde plaat zou iedereen in huis moeten hebben?

Agent Side Grinder – Hardware. Dat is eigenlijk een plaat die had moeten uitkomen in 1986, dan had het vermoedelijk het zelfde momentum gehad als The Sisters of Mercy of New Order.

Gary Numan – Splinter is een goede runner up. Absolute topplaat, voor mij het moment waarop hij zichzelf heruitvond. Stukken beter dan de opvolger Savage.

Wat zou voor jou de ideale concertlocatie zijn om zelf op te treden en waarom?

Space… (the final frontier). Laten we hopen dat starship Tomorrowland in 2050 een elektro podium heeft en dat de artificieel-intelligente dj zo ingesteld is dat hij een eigen interpretatie geeft van de verzamelde werken van Implant, zodat wij in onze bejaardenhome via VR kunnen meegenieten.

Wat was het meest gênante moment uit je muziekcarrière?

Ik zeg altijd al lachend, je hebt pas in een band gespeeld als je in de meeste geflipte situaties bent terecht gekomen.

We moesten ooit eens in een jeugdhuis spelen tijdens de Gentse feesten. We hadden het nummer The Creature opgenomen met vocals van Jean-Luc (Front 242). Iedereen was heel enthousiast over dat nummer. Alles was via internet verlopen, we hadden Jean-Luc nog nooit in levende lijve ontmoet. Maar hij ging afkomen naar de Gentse Feesten om elkaar te leren kennen. De dag ervoor had een buurman een kortgeding gewonnen tegen het jeugdhuis. Er was een vonnis uitgesproken dat ze niet boven de 85db mochten gaan of er moest een dwangsom betaald worden. Op een bepaald moment was Jan met zijn voeten de maat aan het tikken en dat was luider dan de ganse set. Het minste wat je kan zeggen is dat ons muziek minder tot zijn recht komt bij 85db. Mensen zijn ook niet echt geneigd om spontaan te dansen als het geluid van de kermis op het plein ernaast luider is dan het optreden.

Achteraf hebben we Jean-Luc leren kennen en die avond is de beslissing genomen om 32Crash te starten, dus al bij al viel het best mee. Maar jaren later hoor ik Jean-Luc nog steeds vertellen hoe we elkaar voor het eerst ontmoet hebben en dat doet hij telkens op zo een manier dat iedereen die het verhaal hoort ons gewoon staat uit te lachen.

Wat is uw favoriet album en nummer aller tijden?

Dat is nu eens een moeilijke vraag. Je stelt die vraag aan iemand die al zo een 30 jaar probeert op een eigenzinnige manier naar muziek te luisteren. In die tijd zijn er nogal wat goed albums en nummer uitgekomen.

Wat weinig mensen weten is dat elke muzikant eigenlijk leeft onder een vreselijke vloek. Als muzikant kan je niet meer naar muziek luisteren zonder een nummer te ontleden. Hoe meer je bezig bent met muziek, hoe meer je van elk nummer probeert te vatten hoe het gemaakt is, wat het anders maakt dan de rest etc.

Favoriete nummers en albums zijn meestal die waar je er in slaagt om het geheel te horen. Dat zijn dus bijna altijd albums en nummers van voor je echt zelf muziek aan het maken was. Want toen ging het nog om de muziek, niet om de techniek er achter.

Wat ik altijd een absoluut top nummer heb gevonden is Warm Leatherette van The Normal. Top albums, dat zijn er nogal wat. Front 242 met Front By Front, Nitzer Ebb met Showtime, Juno Reactor met Bibble of Dreams, Skinny Puppy met Cleanse Fold And Manipulate, Front Line Assembly met Tactical Neural Implant, Klinik met Sabotage, Ministry met Psalm 69, NIN … ik kan zo wel nog een tijdje doorgaan J

Wie gaf het beste concert ooit waar je zelf aanwezig was?

Nine Inch Nails in de Vooruit in Gent ergens midden jaren 90. Dat was er zo bonk op. Al die chaos en agressie samen vormde zo een perfect geheel. Ik heb ze nog veel live gezien, maar de magie van dat concert heb ik nooit meer meegemaakt.

Als je zelf een supergroep mocht samenstellen, wie kies je?

Douglas McCarthy op vocals, Trend Reznor op piano, Daniel B. en Ben Watkins achter de synths en de DAW, FN Einheit op drums, Brian Eno achter de mengtafel.

Ik zal wel voor de koffie zorgen.

Welke artiest(e) kan je absoluut niet aanhoren?

Er is nogal wat waar ik spontaan de radio van uitzet. Maar Tamino is er zo eentje waarbij de radio nog sneller uit gaat. Ik snap het wel, het is pop, maar niet mijn ding.

Van welke artiest(e) hebt u natte dromen?

Toen ik 16 à 17 jaar was had ik een enorme crush op Kim Deal van de Pixies. Achteraf bekeken niet echt ‘een prente’ maar wel ongelooflijk sexy hoe die met een basgitaar omging.

Een stadslegende onder muzikanten zegt dat vrouwelijke basgitaristen een beter geluid hebben door de natuurlijke extra galm van de baarmoeder, die meestal net achter de basgitaar zit wanneer ze die bespelen. Je moet maar eens met die kennis in het achterhoofd naar oude concerten van de Pixies kijken op Youtube.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More