Jetblack Smile heeft net een eerste plaat uit. Rock-‘n-roll pur sang en wij vonden die zo goed dat we hen meteen maar gevraagd hebben om op 12 mei in de Missy Sippy in Gent te spelen. Wel eerst even goedendag komen zeggen voor een babbel natuurlijk.
Wie is JetBlack Smile en hoe is alles begonnen?
We komen uit Aalst, Asse en Gent. Ikzelf, Niels, schuimde jarenlang elk rock-’n-roll festival af en hoorde telkens hetzelfde. Zelfde riffs. Zelfde sound. Zelfde formule. Alsof iemand in 1956 op pauze heeft gedrukt en daarna de afstandsbediening in een pint heeft laten vallen. Op een bepaald moment denk je: dit is geen scène meer, dit is een museum met bier. Dus heb ik drie muzikanten gezocht met dezelfde goesting en een gezonde hekel aan middelmatigheid. Half jaar later lag er een album. Niet omdat we ongeduldig zijn, maar omdat we simpelweg niet anders kunnen.
Een coole naam overigens, een die veel zegt over de muziek. Hoe zijn jullie er opgekomen?
JetBlack Smile is die glimlach waarvan je moeder zegt: “Die gast vertrouw ik niet”, en ze heeft waarschijnlijk gelijk. Je kent die meme van het meisje voor dat brandend huis? Alles staat in de fik en zij staat daar te glimlachen alsof ze net de barbecue heeft aangestoken. Dat is een JetBlack Smile, dat is de vibe. Onze muziek doet hetzelfde. Het beweegt, het klinkt fun, maar ergens zit er iets scherps in dat je net te laat doorhebt.
Jullie hebben onlangs een plaat uitgebracht. 9 nummers in 32 minuten, is deze release representatief voor de band?
Ja: kort, direct, geen bullshit. Als een nummer iets te zeggen heeft, moet het dat doen zonder eerst een wandeling door ‘t stad te maken. Als het goed is, is het goed. Punt. Die plaat is gewoon: wij live, maar zonder dat iemand bier over de mengtafel gooit. Energie eerst. De rest kan eerlijk gezegd de pot op.
Ik neem aan dat jullie in de eerste plaats een liveband zijn, dus vermoed ik dat het ook wat zoeken was naar hoe jullie dit wilden aanpakken?
Live is een zothuis. Een mooi zothuis, maar toch een zothuis.. En dan wil je daar niet staan alsof je een IKEA-kast in elkaar aan het zetten bent. We zijn nu een half jaar live bezig en na elk optreden sleutelen we nog. Wat werkt, blijft. Wat niet werkt, vliegt eruit. Zonder afscheid. Zoals een zatte nonkel na kerst. En dat stopt ook niet. Want het moment dat je denkt “we zijn er”… ben je eigenlijk al voorbijgestoken door een coverband met te veel zelfvertrouwen.
Jullie kiezen voor weinig franjes, jullie geloven in de eenvoud die rock-‘n-roll is?
Eenvoud is geweldig… tot je het zelf moet doen. Dan blijkt het plots zo moeilijk als een dieet volgen terwijl je naast een frietkot woont. Drie à vier akkoorden en de waarheid. Dat is het. Geen rookgordijnen. Geen circus. Als een nummer niet werkt zonder toeters en bellen, dan werkt het gewoon niet. En dan mag het weg. Ongeacht hoeveel iemand er verliefd op is geworden na drie pinten.
Die rock-‘n-roll is duidelijk het basisingrediënt. Waar komt die liefde vandaan?
Dat zit diep bij mij. Muziek moet bewegen. Punt. Ik heb niets met brave artiesten die netjes binnen de lijntjes kleuren alsof ze bang zijn dat iemand boos wordt. Rock-’n-roll is geen genre. Dat is een houding. Regels zijn suggesties. Doe het zelf. Maak het echt.
Rock-‘n-roll staat ook vaak voor clichés. Akkoord hiermee en hoe vermijden jullie die?
Volledig akkoord. Rock-’n-roll zit vol clichés. Je hebt bands die eruitzien alsof ze per ongeluk in een Elvis-kostuum zijn gekropen en de tirette kapot is. Wij vermijden dat door niet te doen alsof we in 1956 leven. We pakken de energie van toen, maar we zingen over nu. Over datingapps die voelen als sollicitaties. Werk dat je ziel leegzuigt. Technologie die je vervangt. Het echte leven dus. En dat is al absurd genoeg.
Je hoort duidelijk de roots in jullie muziek met een liefde voor het verleden en toch klinkt het eigentijds.
Dat is exact de bedoeling. We nemen wat werkt uit het verleden en geven het een schop richting vandaag. De rest laten we achter. Samen met faxmachines en mensen die nog steeds denken dat vroeger alles beter was. Geen nostalgie. Geen verkleedpartij. Werkt het? Dan blijft het.
Hebben jullie een plan?
Ja: spelen, groeien. Nog meer spelen. We willen een band zijn die je moet zien om te begrijpen. Niet eentje die je één keer hoort en daarna vergeet, zoals die ene meid op dat trouwfeest. Charlatan en Summer Babe Roots hebben we al gehad. Nu is het gewoon doorgaan tot iemand zegt dat het genoeg is. En dan nog een beetje verder. JetBlack Smile is built for motion. Stilstaan is iets voor op de Belgische wegen.
Een deel van dat plan is een optreden in de Missy Sippy, waarom moeten mensen komen kijken?
Omdat je niet gewoon komt kijken. Je komt binnen met het idee “ik ga hier rustig iets drinken”… Tien minuten later sta je te bewegen of te headbangen alsof iemand je vingers in het stopcontact heeft gestoken. We sleuren je mee. En tegen het einde van de avond weet je niet meer of je naar een band hebt gekeken of dat je er per ongeluk lid van bent geworden.
Seks, drugs of rock-‘n-roll? Kies maar en waarom!
Seks en drugs zijn accessoires. Leuk… tot je de rekening krijgt. Rock-’n-roll is de motor. En zonder motor sta je gewoon stil. En dat is ongeveer het saaiste wat een mens kan doen.