Home Belgisch Ivan Heyligen (CAUSENATION)

Ivan Heyligen (CAUSENATION)

by Nel Mertens

Ivan Heyligen aka Vain Sacrosanct is de bezieler van de Antwerpse EBM-band Causenation die hij samen met Rudy Van Aerschot (aka.  0.77) en Axel Wyns (aka Talking Jazz) vormt. We kregen recent de kans om enkele vragen op hem los te laten!

Welke rol speelt muziek in je leven?
Toch een belangrijke. Muziek vormt een mens en kan een even grote impact hebben op iemand als een schilderij zoals de Mona Lisa. Het is een vorm van expressie. Het uitkomen voor ideeën en meningen of van een bepaalde gebeurtenis in je leven. Muziek maakt mee onderdeel uit van je zoektocht naar je eigen identiteit. Ik luisterde in mijn jeugdjaren veel naar Gary Numan en Depeche Mode maar als ik me echt slecht voelde dan werd Lowlife van New Order heel veel gedraaid op mijn kamer, tot groot ongenoegen van mijn ouders (lacht).

Wat waren de belangrijkste albums in jouw leven?
Mijn allereerste single was Maid of Orleans van OMD. Mijn allereerste langspeelplaat was Welcome To The Pleasuredome van Frankie Goes To Hollywood. Beide platen zitten nog steeds in mijn collectie. De platenhoes van Unknown Pleasure van Joy Division vind ik de meest iconische.

Liverpool van Frankie Goes To Hollywood is volgens mij de meest ondergewaardeerde plaat. Het was de tweede en laatste langspeler van de band waar maar één hit uitkwam (Rage Hard) maar die vol staat met ongelooflijk mooie nummers zoals Kill The Pain, For Heaven’s Sake en Lunar Bay. De bassequence van dat laatste nummer diende als inspiratie voor onze eerste single The Things You Promise. Als ik vijf lp’s uit mijn collectie mag meenemen in mijn graf, dan is Liverpool er zeker één van. For the Rest Of My Life (Dead Son Rising) van Gary Numan is een plaat die me nog steeds doet wenen. En echt, als Gary het eerste refrein zingt krijg ik steeds een krop in de keel. For The rest Of My Life is een van die tracks die je naar de keel grijpt. Ik vind dit een zeer melancholisch nummer. Het roept heimwee op en doet mij ook denken aan een gevoel van verlaten worden op een moment dat heel je wereld aan diggelen gaat. Ik vind dit een van de sterkste nummers die Gary ooit al schreef.

Welke artiest of band heeft jou op het podium het meest geïmponeerd?
Depeche Mode bij hun Devotional tour. De combinatie van de muziek en de beelden door Anton Corbijn die werden geprojecteerd waren toen ongezien. Ook de drive waarmee Dave Gahan tekeer ging op het podium was fenomenaal. Sindsdien ging het alleen maar bergaf op dat vlak. Muzikaal hoor ik Depeche Mode nog heel, heel graag maar het niveau dat de band haalde tijdens die tournee werd nadien nooit meer geëvenaard.

Jij startte met Causenation in 2015. Hoe evolueerden jullie in die vier jaar als band ?
Begin jaren ’90 was ik al eens gestart met het maken van muziek. Ik kocht ooit eens een tweedehandse synthesizer van Kawai en een drummachine van Sequential. Die zaken gingen toen spotgoedkoop van de hand omdat iedereen begon over te stappen naar digitale apparatuur, verder dan wat opnames op een oude taperecorder kwam ik niet. Het materiaal om degelijke opnames te maken was extreem duur in die tijd. Dit is een van de redenen waarom ik niet mee kon springen op die Belgisch-Europese trein die toen volop op dreef kwam. Tot op de dag van vandaag heb ik daar veel spijt van want het waren kansen die ik gemist heb.

Uiteindelijk heb ik de draad terug kunnen oppikken door eind 2015 een nieuwe, doch goedkope, synthesizer aan te kopen en daar ben ik dan mee beginnen experimenteren. Al snel leerde ik hoe je er indringende bas geluiden mee moest creëren en dankzij de arpeggiator was ik in staat om een soort van 8-step sequences te maken die ik nadien voorzag van een beat die uit een heel goedkoop drummachientje van Korg kwam dat ik tweedehands had gekocht. Zo zijn de allereerste demo’s ontstaan die ik dan publiceerde op Soundcloud. Omdat ik toen nog geen verstand had van mixen en masteren zijn die tracks van bedenkelijke kwaliteit. Maar die goedkope synthesizer zorgde wel mee voor de sound van Causenation. Het is nu bijna 4 jaar later nog steeds een van de belangrijkste instrumenten in de studio.

Sinds het ontstaan van de eerste demo’s kwam ik in contact met Gin Devo van Vomito Negro, wiens muziek ik toen heel vaak beluisterde en het is mede door hem dat ik echt ben beginnen doorzetten. Ook leerde ik Bill Barsby van Damage Control kennen via Facebook en er werd heel wat afgechat tussen ons. Ik aanzie Gin en Bill als mijn mentors die me bijstaan met goede raad. Gin gaf mij ooit het advies om Captain In The Sky eens anders op te nemen waardoor het nummer veel sterker en beter klonk dan de aanvankelijke demo en Bill wist altijd wel te zeggen wat ik best aankocht om ervoor te zorgen dat mijn producties beter werden. Ik heb een onmetelijk groot respect voor die twee mensen want zonder hen stond ik nu niet waar Causenation nu staat.

0.77 (Andy Van Aerschot) kende ik al langer en hij vervoegde Causenation als live toetsenman en later kwam Talking Jazz (Axel Wyns) erbij. Axel bezit veel ervaring als het over midi en cv gaat (cv of control voltage: voorloper van de midi die terug opgang maakt) en is vrij technisch aangelegd als het over live spelen gaat. Hij is momenteel bezig om de liveset volledig te wijzigen zodat we in staat zijn om meer en meer met echte instrumenten te spelen in plaats van alles op voorhand op te nemen en dan af te spelen vanaf een laptop. Wij willen daar meer en meer van afstappen. Het is interessanter voor ons als band en voor de concertganger ook, want die ziet uiteraard veel meer gebeuren op het podium.
Vorig jaar werden er twee singles uitgebracht op Bandcamp waarbij we met Claus Larsen van Leaether Strip samenwerkten en die werden door de specifieke media zeer goed onthaald. Daar zijn we uiteraard heel blij om. Die releases waren niet alleen belangrijk voor de band maar ook voor onszelf qua zelfvertrouwen en bevestiging.

Dit jaar staat er al zeker een nieuwe single in de steigers. De demo is volledig klaar en moet enkel nog gemixt en gemastered worden. Waarschijnlijk zal Claus dit terug doen voor ons. Enkele remixen van dit nummer zullen ook uitgebracht worden. Eén band zal hem zeker al onder handen nemen (tip: Hongarije). Voor een tweede remix moeten we nog op zoek gaan. In het verleden werkten we al samen met VV303 en Schwarzlicht, dus die opties liggen nog open. De derde single zal tegen de lente het daglicht zien. Ik wil gradueel werken aan een album maar meer details heb ik daar nog niet over.
In die drie à vier jaar werden er wel al veel demo’s opgenomen in uiteenlopende stijlen. Niet allemaal strikte EBM. Met die andere demo’s ga ik ook nog iets doen maar dat is een persoonlijk project dat meer wave gericht is. 2019 zal hopelijk een verderzetting zijn van vorig jaar met hopelijk ook wat meer shows en optredens en wie weet komt dit jaar dat album er wel.

Jullie werk wordt vooral met sterke oldschool-EBM vergeleken en gelinkt aan de stijl van Vomito Negro, Absolute Body Control en Neon Judgement, maar hoe beschrijf je jouw muziek liefst zelf?
Goh, het is niet echt gemakkelijk om je eigen muziek te beschrijven, hé?
Ik denk dat die vergelijking zeker steek houdt als het over onze allereerste demo’s gaat maar na verloop van tijd is onze sound toch wel wat geëvolueerd naar wat hij nu is. De basis was er wel en zoals ik eerder al zei, is die inspiratie om zelf muziek te maken wel gekomen onder invloed van Gin Devo maar dat is meer omdat hij mij motiveerde om verder te doen en minder omdat hij de oprichter is van Vomito Negro. Maar nogmaals: ik luisterde toen heel veel naar zijn muziek, ook naar Storüng. Je kan wel stellen dat Vomito’s stijl toch iets anders is dan die van ons. Het is ook nooit de bedoeling geweest om die sound te gaan nabootsen. Dat zou ik zeer onrespectvol vinden. Trouwens de stijl van Vomito en Storüng is uniek. Dat zweeft ergens tussen leven en dood en is heel provocatief. Dat is moeilijk te vergelijken met de stijl van Causenation. Althans, dat vind ik toch.Maar dat mensen die vergelijking maken is natuurlijk mooi meegenomen.
Verder denk ik dat de stijl van Causenation zich ergens tussen de iets minder agressieve EBM stijl bevindt, gemengd met een goede dosis donkere timbres en uitgestrekte lagen van drums en synthklanken.
Hoe onze muziek klinkt en in welk vakje we behoren dat laten we aan de fans over. Belangrijkste vinden wij dat de mensen zich amuseren op onze muziek en dat wij ons ding kwijt kunnen in de studio.

Heb je een muze? Of grote voorbeelden? Waaruit kan je inspiratie halen?
Eén woord: Numan!
Wie het verhaal van Gary Webb kent, weet dat die man van heel ver is teruggekomen en dat hij is blijven knokken. Onophoudelijk. En echt, Numan bracht platen uit waar je van dacht: ‘Wat is me dat, zeg?’, maar uiteindelijk ontdekte hij zichzelf terug en kijk naar zijn laatste vier of vijf albums: parels zijn dat. Voor mij is Numan The Godfather. En ik weet dat je daar uren over kan discussiëren maar wie naar Replicas, The Pleasure Principle en Telekon luistert, weet wat ik bedoel. Het verhaal welk Numan in Android In Lalaland vertelt over zijn eerste ‘aanvaring’ met de Minimoog Model D toen hij op een van de toesten duwde… “And the whole room just shoock! Fuck me, I gotta have this thing on my record!”
Dat voorval, dat heeft de wereld van muziek maken gewoon veranderd, hé. Dat is een eyeopener geweest voor veel mensen en ook al waren andere groepen daar al eerder mee bezig, Gary deed iets magisch met die Moog. De rest is geschiedenis.
Ik ben ongelooflijk blij dat Causenation ook kan beschikken over diezelfde Moog sound want Axel heeft zelf een re-issue en dat is een absolute bom hé.
Inspiratie is iets waar ik blijkbaar weinig problemen mee heb. Meestal kruip ik in de studio en probeer ik een baslijn, sequence of arpeggio te laten rijmen met elkaar totdat ik vind dat alles wel best ok klinkt. Daar borduur ik dan op verder en begin ik met een simpele compositie. Een tekst schrijven doe ik meestal als ik de eerste strofe en refrein begeleiding klaar heb. Ik schrijf steeds een nummer met als bedoeling om het live te brengen dus als ik de tekst zing, dan sta ik meestal al met een microfoonstatief in de handen en beeld ik mij in dat ik op een podium sta. Ik heb al ondervonden dat er dan meer dynamiek in de nummers zit dan dat je alles braaf opschrijft op een vel papier om het dan nadien af te ratelen voor een microfoon. Meestal zing ik de tekst eerst in met een dynamische microfoon en wordt er veel reverb op dat kanaal gezet. Nadien zing ik alles opnieuw in met een professionele studiomicrofoon terwijl die eerste opname mee speelt.

Een melodie neurie ik in het begin en dat zet ik dan stelselmatig om in klanken, geen echte woorden maar wel met bepaalde eindklanken die dan rijmen op elkaar. Dan probeer ik te bepalen welke woorden het beste zouden passen als tekst en let ik vooral op eindklanken en de toonhoogte van bepaalde worden. Dat is misschien een rare vorm van werken maar de meeste mensen die ons werk al gehoord hebben weten dat ik vrij melodisch zing. Dat past ook het beste bij mijn stem, denk ik, in plaats van bv. shouting vocals. Die melodische zangstijl past ook beter bij het concept van Causenation.

Soms hoor ik wel eens een nummer dat ik echt heel goed vind, welk me dan triggert om zelf een nieuw nummer te schrijven maar meestal vindt het volledige proces plaats in de studio.
Ik hou er ook van om met andere muzikanten te discussiëren over het aspect van muziek zelf produceren, over werkmethodes en het materiaal dat men gebruikt. Daar kan je veel uit leren en het kan er zelfs voor zorgen dat je in the long run op bepaalde uitgaves kan besparen maar toch een prachtig resultaat kan bekomen.
Onlangs nog sprak ik met iemand over het modden (het zelf aanpassen en wijzigen) van een buizencompressor (Een compressor is een toestel dat gebruikt wordt om volumepieken in een geluidsopname af te vlakken zonder dat de dynamiek verloren gaat – nvdr) van het merk ART en hoe je, door het vervangen van die lampen of buizen het toestel omtovert tot wat klinkt als een compressor van duizenden euro’s. Dat zijn interessante thema’s, want naast het schrijven van muziek ben ik ook altijd bezig met het zelf mixen en masteren van onze eigen demo’s en dat is een geheel ander proces. Ik kan me wel verliezen in die zaken. Axel is daar nuchterder in. Die zet mij dan ook heel vaak met mijn voeten terug op de aarde (lacht).

Je bent politiek geëngageerd. Ook je teksten zijn er met maatschappelijk relevante inhoud. Is het je bedoeling om met Causenation ook een expliciete boodschap te brengen?
Dat veel van onze nummers politiek geladen zijn heeft te maken met de verrechtsing van de maatschappij. Het zijn wel zaken waar ik van wakker lig, ja. Belangrijk ook. Echt de bedoeling is dat niet bewust. Het is niet zo dat ik in de studio kruip en in mezelf zeg: ‘En nu ga ik eens een nummer schrijven over politiek zie!’ Nee, zo gaat dat niet. De teksten die ik schrijf komen meestal in mezelf op als ik het nummer aan het componeren ben maar ik ben wel veel bezig met nadenken over politiek dus denk ik dat het wel ergens logisch is dat ze dan over dat thema gaan.
Als het over politieke thema’s gaat, denk ik niet dat we de enige band zijn die daar nummers over schrijft. Zelfs de zwaarste hardcore EBM groepen schrijven daar al eens over. Gin Devo wijdde al eens een volledige plaat aan politiek. Luister maar eens naar Fall Of An Empire. Die plaat maakt zeer duidelijke verwijzingen naar het verval van de Europese Unie.

EBM op zich, is dat niet een beetje mee hét protest tegen het bestel, tegen het establishment? Ik heb in EBM altijd iets rebels gezien, net zoals het rebelse dat er in punk zit. Dus als je teksten dan gaan over politiek en over de maatschappij dan denk ik dat dit meestal een vorm van verzet is tegen alles wat er over ons hoofd beslist wordt.

Welke drie bands of artiesten moeten we volgens jou op dit moment in het oog houden ? 
Whispering Sons, Palais Ideal en Agent Side Grinder (in haar nieuwe bezetting met de nieuwe vocalist).

Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
Een revolutionair iemand die alle proletarische machten samen brengt. Van arbeiders, vakbonden, middenveldorganisaties tot studenten om de revolutie te starten tegen het huidige politieke en economische systeem opdat armoede, conflicten, ongelijkheid en discriminatie tot het verleden zouden behoren.

Wil je tot slot ook nog het meest gênante moment uit je artiestenleven met ons delen?
Dat heb ik tot nu toe nog niet meegemaakt maar ik ben er zeker van dat dit ooit wel eens zal gebeuren!

Facebook Vain Sacrosanct / Facebook Causenation / Bandcamp / Discogs

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More