De gloednieuwe plaat Lost & Found van Isaac Roux is net uit. Daarom spraken we met de man achter het project, Louis De Roo.
Op welk nummer van je gloednieuwe album ben je het meest trots?
Exit Lights, dat nummer is geen single, maar wel een heel sterke albumtrack die voor mij veel betekenis heeft. Het zat al lang in mijn hoofd en dankzij dit album is het er eindelijk uitgekomen. Het is ook een nummer dat enorm lang uitgesponnen is en waar volgens mij een heel leuke riff in zit. Het gaat over een vriend van mij die zichzelf van het leven heeft beroofd. Het is ook een oproep om af en toe eens aan je vrienden en omgeving te vragen hoe het met hen gaat en of alles oké is, want het kan de laatste keer zijn dat je hen ziet.
Wanneer had je door dat je een genreswitch wilde maken naar een iets hardere plaat met meer elektrische gitaren?
Na Troubled Waters ben ik gaan schrijven met Andrew Davie van Bear’s Den. We schreven heel wat nummers in diezelfde akoestische sfeer, maar op een bepaald moment kwam er inderdaad een switch. Toen ontstond Young Hearts, een nummer waarin meer drive zit en dat ook poppyer klonk. Dat voelde goed, dus ben ik daarop blijven voortbouwen. Young Hearts past wel binnen het geheel, maar is tegelijk ook een beetje de vreemde eend in de bijt. Qua mentaliteit is het bijna een punknummer. Het gaat over leven in een maatschappij die je niet aanvaardt en over kunnen zijn wie je wil zijn. Tegelijkertijd draait het ook om een fictieve vriendengroep waarvan iedereen zijn eigen avontuur beleeft.
Dit is dan ook de meest poppy track van het album?
Ja, maar ik vind dat niet per se erg. Ik wil ook niet in een vakje gestopt worden. Ik wil een brede artiest zijn die zich thuis voelt in verschillende genres en niet blijft herhalen wat werkt. Op het einde van mijn leven wil ik kunnen terugkijken en denken: “Wauw, ik heb een mooie tekening gemaakt met heel veel verschillende kleuren.” Die genreswitch is heel organisch gebeurd doordat ik de platenkast van mijn vader ben beginnen ontdekken, met platen van onder meer Joy Division, The Cure en The Smiths. Daarnaast ben ik naar veel Australische bands beginnen luisteren. Je hoort invloeden van onder andere Old Mervs, Pacific Avenue, Royel Otis en ook wat van The Stone Roses terug op de plaat.
Nieuwe sound, nieuwe band. Vanwaar die keuze?
Ik wil blijven groeien. Het is niet omdat ik jarenlang met dezelfde band heb gespeeld, dat ik niet met andere muzikanten kan samenwerken. Je leert voortdurend bij van nieuwe samenwerkingen. Isaac Roux blijft in essentie een soloproject met een band errond. Er zit opnieuw vrouwelijke energie in de liveband met Charline D’hoore op gitaar en backing vocals. Daarnaast hebben we met Daan Verstraete ook een gloednieuwe drummer. Jef is de enige die gebleven is. Met hem speel ik ondertussen al negentien jaar samen, dus hij kon uiteraard niet ontbreken.
Is Isaac Roux de spiegel van Louis De Roo?
Goede vraag. Ik denk dat de twee heel dicht bij elkaar liggen. Ik ben me de voorbije jaren veel beter in mijn vel gaan voelen en dat heeft zich ook vertaald in wat vrolijkere muziek. Vroeger stak ik mezelf vaker weg en was ik introverter. Dat hoor je ook op Troubled Waters. Die plaat komt vanuit een heel introverte plek en ligt dicht bij mij. Deze nieuwe plaat staat iets verder van mijn persoonlijke leefwereld, omdat ik ook een andere kant van mezelf wilde tonen. Het hoeft niet altijd sad singer-songwriter-muziek te zijn. Ik kan ook gewoon lekker rocken. Dat heeft zich vertaald in een andere sound, een andere look en eigenlijk een compleet nieuwe era.
De titel van het album is Lost & Found. Kan je daar iets meer over vertellen?
Die titel kwam er eigenlijk pas toen de plaat volledig af was. Het is een coming-of-age-album dat gaat over de overgang van puber naar jongvolwassene en stilaan richting de dertig gaan. Dat is altijd een zoektocht geweest van verloren lopen en jezelf proberen terugvinden. Ik ben zelf ook een tijd verloren geweest, vandaar de titel. Toen ik de outro Thank You schreef en de woorden “Lost & Found” neerpende, dacht ik meteen: “Wauw, dit vat de hele plaat perfect samen.” Elk verhaal op het album heeft wel iets te maken met opgroeien en verloren zijn. Je kunt jezelf verliezen in liefde of verdriet, maar jezelf ook terugvinden in vrienden of mooie herinneringen. Die gedachtegang gaf uiteindelijk de doorslag om de plaat Lost & Found te noemen. De inspiratie voor Thank You kwam trouwens uit een scène van de serie Normal People, waarin Hide and Seek van Imogen Heap speelt. Meteen daarna ben ik in de pen gekropen en ontstond het nummer.
Het nummer Good Times werd op BBC Introducing uitgeroepen tot Track of the Week. Opent dat deuren naar de Britse scene?
Dat weet ik momenteel nog niet (lacht). Young Hearts werd daar ondertussen ook al gedraaid, dus hopelijk blijft het daar niet bij. Omdat ik in Liverpool heb gestudeerd, heb ik er wel een mooi netwerk opgebouwd, maar ik was toch enorm verrast toen Good Times daar Track of the Week werd.
Met deze plaat sta je binnenkort in de grote zaal van de legendarische Ancienne Belgique. Wat mogen we verwachten?
Een show waarin we de nieuwe nummers uitgebreid gaan voorstellen. Ik wil eigenlijk elk nummer van de plaat spelen, dus de focus ligt volledig op Lost & Found. Het is ook de eerste keer dat we het album integraal brengen, dus dat is best spannend. Dat we dat mogen doen in de AB maakt het natuurlijk extra bijzonder. We stonden er eerder al, maar nu met een compleet nieuwe sound. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Mensen zullen op een andere manier moeten luisteren, maar ze zullen ook kunnen dansen. En stiekem hoop ik dat er hier en daar zelfs eens gemosht wordt.
Voor dit album werkte je samen met Peter Katis, bekend van onder meer The National. Hoe verliep die samenwerking?
Peter heeft het album gemixt. Hij was meteen overtuigd van de demo’s die we hem hadden gestuurd. Met Bert Vliegen hadden we bovendien een sterke partner aan onze zijde. Laurens Grossen heeft op zijn beurt stage gelopen bij Peter en hij heeft de plaat gemasterd. Doorheen het hele proces heb ik enorm veel van Peter geleerd.
De plaat werd bovendien op een heel DIY-manier opgenomen, namelijk in een huisje in Frankrijk dat we volledig ombouwden tot studio. In drie weken tijd hebben we daar op een erg ontspannen manier alles ingeblikt. Enkele dagen later hebben we de plaat verder afgewerkt in Hoofdplaat, in Nederland, samen met Bert. Daar voegden we nog extra synths en backing vocals toe. Vervolgens vertrok het album naar New York, waar Peter Katis het mixte in de legendarische studio waar ook The National werkt. De samenwerking verliep bijzonder vlot. Peter had een sterke visie en heeft uiteindelijk mee de kleur van de plaat bepaald.
Wat was de grootste inspiratiebron voor het album?
Ik denk vooral de platenkast van mijn vader en de bands die ik eerder al heb vermeld.
Isaac Roux stelt op 6 februari Lost & Found voor in de Ancienne Belgique in Brussel.