Ook als we naar festivals gaan, zijn het de Belgische bands die al onze aandacht krijgen. Deze keer richten we die even over de taalgrens, voor de alternatieve metalband Hope As A Weapon, het vijftal uit Luik, dat net na twaalven ’s middags The Morgue op Alcatraz in Kortrijk mocht openen. En dat leidde tot een heel fijn interview met zanger Max, gitarist Lionel en drummer KaNa. Bassist Laurent die kon er niet bij zijn, omdat ie op dat moment de merch-stand bemande.
Als ik me niet vergis is het nog maar een dik jaar geleden dat jullie een eerste live-show speelden en nu… ja, daar sta je dan, op Alcatraz, hét Belgische metalfestival, om daar één van de podia te open.
Ja, dat is fucking amazing!!
Hoe laten ze jullie zoiets weten? Via jullie booker?
Nee, eigenlijk hebben we de Alcatraz-wedstrijd gewonnen! We raakten eerst geselecteerd voor de halve finale in Brussel. We speelden daar voor de jury en waren de enige band die naar de finale mocht. Dat vonden we al fantastisch. En daarna wonnen we ook de finale, samen met Death Fury (die dus ook op Alcatraz stonden deze middag, nvdr.). Het was een verrassing voor ons, want er waren veel bands die daarop hoopten.
Jullie stonden oorspronkelijk met vijf op de planken, intussen nog met vier ?
Ja dat klopt, aanvankelijk waren we met twee gitaristen, maar Jonas had andere dingen die hij moest doen in zijn leven, dus bleven we met een gitarist over en gaan we met zijn vieren door.
Hope As A Weapon ontstond uit Beyond Horizons. Op welk moment beseften jullie dat dit méér moest worden dan een nieuwe naam?
Wel, de band ging eigenlijk in onderling overleg uit mekaar. Nadien hadden we gerust kunnen herstarten met Beyond Horizons, maar we wilden liever helemaal van nul af aan beginnen. We konden uiteraard verder groeien vanuit wat we al gezaaid hadden in de jaren ervoor, maar wilden vooral leren om er iets groters van te maken, meer coherent. We wilden allemaal samen die richting uit, meer gepolijst.
Jullie derde opreden was als opener van Durbuy Rock, nadat jullie een grote indruk maakten bij de jury met jullie metalcore.
Ja, dat was inderdaad ook een wedstrijd die we wonnen. En daar waren dan weer van onder de indruk (gelach), want we gingen gewoon naar daar om te spelen en de andere bands waren ijzersterk. We verwachtten daar echt niet te winnen en we wonnen. Er was eigenlijk nog geen enkele wedstrijd waarbij we dachten dat we een kans maakten, want elke keer keken we op naar het niveau van de andere bands. En als we dan wonnen, betekende dat dan dat wij ook dat niveau behaalden?!
Nee, wellicht nog beter, aangezien jullie wonnen! Ze zeggen dat jullie sound lijkt op die van Sleep Token, Bring Me The Horizon en Ashen. Kunnen jullie daarmee leven?
Jazeker. Dat is een richting die we wel graag willen uitgaan, artistiek, zoals Sleep Token en Bring Me The Horizon. Dat zijn bands die ons inspireren.
Zijn er nog bands of groepen waar jullie inspiratie uit halen?
Lionel: Ik ben wen een echte metalcore-jongen. In het begin hoorde je dat wel aan de metalcoreriffs die ik speelde. Invloeden van 210 Metalcore en bands als Currents zitten er bij mij dus zeker ook in. Maar met het productiewerk richten we ons toch meer op nu-metal en alt-metal.
KaNa: Er zitten ook wel wat folk-vibes in, zoals The Who dat deed, die Max binnenbrengt met zijn frasering. We proberen er daardoor ook altijd iets in te steken dat oud klinkt, tribal die we modern laten klinken. Daar maken we echt werk van, als element dat ons typeert.
Hoe zouden jullie zelf jullie muziek beschrijven aan iemand die jullie nog nooit hoorde?
Goed! (gelach) We houden echt van de muziek die we maken! En ook als muziek met een boodschap, die toegankelijk is. Het moet niet meteen mainstream worden, maar we willen dat iedereen er wil naar luisteren. Het is ook metal voor niet-metalheads.
Jullie openden deze middag – ontbijttijd op de camping – The Morgue. Straf, want jullie hebben eigenlijk nog maar 7 nummers gereleased, toch? Hoe was dat voor jullie?
Lionel: Geniaal! Ik heb amper geslapen vorige nacht. Mijn hoofd trilde, ook al had ik enkel water gedronken. We hadden best veel stress, maar we keken naar mekaar en zeiden: “Dit gaan we gewoon doen!” Voor een publiek dat net wakker was, waren ze vurig! Er stond al behoorlijk veel volk en ze snapten ons. Dat was zo fijn.
Jullie debuutep Mannazium verscheen vorig jaar en werd zeer goed onthaald, gevolgd door de singles The Night en The Dark. Wat onderscheidt jullie van andere metalbands?
Misschien wel dat sjamanistische folk-kantje in combinatie met de industrial-elementen.
Zelf vind ik dat jullie instrumentaal eruit springen door de sterke melodieën met wat folk- en sjamanistische invloeden en de vocals die zich onderscheiden: van melodieuze zang, tot ronkende spoken words klinken die toch wel anders dan bij klassiekere metalbands. Maar natuurlijk ook het mysterie rond het imaginaire rijk Mannazium. Wat is het verhaal daarachter?
Ja, het verhaal rond Mannazium is ook wel echt gelinkt aan ons als band. We vertellen over dat universum, dat mensen leren ontdekken via onze muziek. De ep was een eerste stap daarin, om de luisteraars uit te leggen wat Mannazium is. Nu gaan we verder op het verhaal rond De Zoeker, onze gids naar Mannazium. Wij zijn zijn boodschappers, die dat verhaal verder vertellen.
Een concept dat zich nog verder zal ontplooien, dus?
Ja, helemaal.
Nog even over jullie bandnaam: Hope As A Weapon. Metal wordt vaak als agressief beschreven qua sound. Bij jullie heb ik niet die neiging, ook al klinken jullie stevig. Ook jullie bandnaam straalt niets dan liefde uit. Klopt dat? Willen jullie muziek met een boodschap brengen?
Ja, ook dat onderscheidt ons, denken we. Classic 21 omschrijft ons als ‘positive metal’. We kunnen discussiëren over die term, maar begrijpen wel vanwaar die komt. Want we staan wel voor die strijd voor hoop en het goede, terwijl veel metalbands het hebben over “Ho, ho, I’m so sad…”. We willen met veel liefde spelen, ook al zit er woede in onze sound. Dat gaat samen als zwart en wit. We wilden een naam die goede vibes en geen zwaarte uitstraalde. We lazen een zin van Nelson Mandela, die hij in de gevangenis schreef: “Hope is a powerfull weapon”.
De band Normandie bracht ook een nummer Serotonine uit, met de prachtige zin “If hope is a weapon, love would be suicide”. En zelfs al zijn we het daar niet mee eens, het is zo’n ongelofelijk sterk geschreven zin, dat we ook daardoor ook geïnspireerd raakten. Dat bracht ons bij Hope Is A Weapon. In onze teksten vind je altijd iets van hoop terug en we hopen dat mensen met mekaar kunnen verbinden door onze muziek.
Is hoop volgens jullie iets dat zacht is, of juist iets dat strijdlust vraagt?
Wow, heerlijk, we gaan diep! Heerlijke vraag, want onze naam legt het al wat uit: er is een stukje hoop, maar tegelijk ook de noodzakelijke strijd voor hoop dat zich vertaalt in het woord ‘wapen’ in onze bandnaam. We moeten vechten voor positieve dingen in ons leven. Dat wordt niet zomaar gegeven. Hoop vind je in donkere plaatsen.
Welke Belgische band moeten we volgens jullie in het oog houden?
Nemode, een fantastische en interessante hyperpopband! Het is een duo dat zingt met drums en gitaar. Grootse productie, indrukwekkend. Vrienden van ons ook, dat helpt (gelach), maar we houden echt van hun muziek!
Wat is jullie muzikale droom?
Misschien op Graspop spelen? We durven het niet dromen, maar het zou fantastisch zijn. En er is ook natuurlijk de grote droom om te kunnen leven van muziek en alleen maar daar je energie in kunnen steken, maar de grootste droom is misschien toch wel headlinen op een groot festival als Hellfest of toeren in Amerika. Over de grenzen van België.
Tot slot: wat mag er op een festival niet ontbreken?
Water, gin-tonic en liefde. Goeie muziek ontdekken, maar vooral leuke mensen ontmoeten. Muziek is verbinding, het brengt mensen samen om vrienden te maken, liefdes te vinden.
Heel erg bedankt voor dit interview en heel veel succes!
We hebben genoten van je vragen!
Wil je Hope As A Weapon live aan het werk zien? Dat kan op:
05/09 – Mennecy Metal Fest (FR)
19/09 – Ragnarok Live Club, Maasmechelen
24/10 – Centre Culturel de Chênée, Chênée
05/12 – DVG Club, Kortrijk