Do Some Good, het tweede album van de rootsrockers van Harvesters, ziet het licht. We gingen in gesprek met Harvesters-frontman Paul Lamont, een veteraan van meerdere muzikale veldslagen in dienst van Hitch, Grand Blue Heron en andere (inmiddels ter ziele gegane) bands. We hadden het over de nieuwe plaat, de voordelen van live opnemen in de studio, idioten aan het geopolitieke roer, Phil Collins en nog veel meer.
Do Some Good klinkt als een titel met een morele lading in deze oorlogstijden, dat is ook de bedoeling nemen we aan? Is het zoiets als een conceptplaat die oproept tot ‘goede dingen’?
Neen. En: ja, ten dele. Hah! De term conceptplaat is een brug te ver. De plaat situeert zich ergens in een niet al te nader bepaald, maar vintage Amerikaans decor en doet het los-vast relaas van twee broers die zich little man’s blues-gewijs proberen staande te houden. Veel van hun misère was waarschijnlijk niet nodig geweest, mocht The Man wat minder rechts geïnspireerd zijn.
Do Some Good heeft als bovendrijvende moraal dat je best kritisch blijft tegenover politieke vertegenwoordiging. Voor je ’t weet zit er een (circus aan) wereldvreemde malloten aan het stuur die het voor het merendeel van een publiek grondig verkloten. Stay awake, stem kritisch, dat soort boodschappen van breder algemeen nut.
De bedoeling – en wie weet valt dat wel onder de noemer conceptplaat – was om een verhaal met een duidelijke, universele boodschap te brengen aan de hand van menselijke details in het verhaal. Eigenlijk ook een beetje het concept van meer dan één boek of film. Het is wél een plaat die minder makkelijk samen te vatten is in één single, omdat ze opgevat is om ze kant na kant volledig te beluisteren. Dat is op zich weer een referentie naar de ‘goeie ouwe tijd’ waarin platen ook doelbewust zo geconcipieerd werden.
Het gaat om de ‘gevreesde tweede plaat’, de release waarop bands hun sound verder aanscherpen of – in het slechtste geval – de trappers wat beginnen kwijtraken. Waar situeert Do Some Good zich in dat euh… proces?
Time will only tell, uiteraard. Ik denk dat wij daar als band zelf geen danig objectief oordeel kunnen over vellen, maar voor ons is het een verfijning van wat we op At Rosie’s deden, maar dan bigger, better, more beautiful. Voor ons is het evolutie omdat de plaat sowieso al beter klinkt en binnenkomt, maar ook omdat we erin geslaagd zijn om veel meer coherentie in het verhaal en het artwork – massive shout out hier naar Daniel Bellon, de artiest die dit realiseerde – te krijgen, zelfs met de sporadische muzikale meanders die niet noodzakelijkerwijs nog overduidelijk in de categorie roots influenced moeten worden geplaatst. ’t Is een stap naar boven voor ons. Je meest recente plaat is niet noodzakelijk je beste plaat, maar in dit geval dus wel!
Dat zal wel! Niet dat we klachten hebben opgevangen maar, vergeleken met het debuut van 3 jaar geleden; was het schrijfproces voor het tweede album democratischer of net meer gefocust rond de frontman?
Die focus is sowieso nooit aanwezig geweest. En zat er met de vorige plaat ook helemaal niet in. Het ruwe bouwwerk van de nummers komt sowieso vooral van Miguel of van mezelf, so that much is true, maar wanneer je demo’s naast de nummers van de plaat zou leggen, wordt het wel héél erg duidelijk hoe cruciaal de invloed van Bart en Lion is. Zonder die weergaloze tandem denk ik dat we zelfs niet eens van Harvesters zouden kunnen spreken. Het was, is en blijft een democratisch beest waarin iedereen zijn zeg, invloed en persoonlijkheid heeft. En we kunnen intussen al een aantal jaar zeggen dat die constellatie een mayonaise is die goed pakt.
De sound van Harvesters balanceert vaak tussen rauwe, ongepolijste rock en meer introspectieve momenten – wordt die spanning bewust opgezocht?
Nee, behalve waar het wel zo is. Vaneigens. Het komt er meestal zo uitgerold, eigenlijk. Dynamiek (en groove) in de muziek is iets waar we sowieso wel heel hard mee bezig zijn. Zowel in de nummers zelf, als in de opbouw van de setlists en de tracklists op de albums. Onze sound is een beetje een tweede natuur geworden die eigen is aan deze band line-up en die stilaan wat signature aan het worden is. Pixies hadden loud-quiet-loud, dus bij ons zal ’t greasy-schmalz-greasy zijn, of zoiets. Ik kan in Vlaanderen of België niet meteen een andere band bedenken die dezelfde mix van invloeden op onze manier door de versterkers blaast.
Welk nummer op de nieuwe plaat was het moeilijkst om afgewerkt te krijgen en waarom?
Het titelnummer zelf. Enfin, ’t is te zeggen: dat nummer – Do Some Good – was eigenlijk al volledig in kannen en kruiken demogewijs en we waren ’t al aan ’t warmdraaien in de studio. Goed bezig dus tot Cedric en Alessio er ons fijntjes op wezen dat de main riff een nagenoeg vlekkeloze kopie was van Custard Pie van Led Zeppelin. ’t Was dus kiezen: het titelnummer de vuilbak in, en met een nummer minder naar huis komen of het ter plaatse volledig vierendelen en de stukken opnieuw aan elkaar naaien zodat het 100% Harvesters werd. Op zes uur was de zaak dan wel gepiept, maar de “aaaaah, faaakkk nooo! Really?!” in het begin was er toch even niet naast. Wel zeer content met hoe het uitgedraaid is. We vinden het eigenlijk beter dan die Zep-riff, haha. Alhoewel, ’t was wel een beestige riff!
De plaat werd zowat ‘live in de studio’ opgenomen, een bewuste zet, of een kostenbesparende operatie, of allebei?
Zeer zeker en dat was trouwens ook al de filosofie op At Rosie’s Palace. Wanneer je instrument per instrument trackt, dan moet je al met click track beginnen werken en voor ons is dat toch een redelijke soul sucker. Goeie, oude rock en soulplaten hebben hun feel voor een groot stuk te danken net aan het feit dat tempo’s en samenspel niet 100 procent op mekaar zitten.
Voor cleane, perfecte shit hebben ze AI uitgevonden. Of Phil Collins. Werkt ook hé, daar niet van, maar wel veel minder goed. Voor ons is die imperfectie perfect. Om een voorbeeld te geven: Bart zat op één van de tracks wat verveeld met het feit dat zijn backing niet boenk op de main vocal zat en wou dat initieel aanpassen, maar ik vond het nét door het feit dat er wat ruis op zat zo freakin’ goed dat we dat niet ‘beter’ hebben ingezongen, want dat ging volgens mij een stuk meer generic geklonken hebben. Bovendien is live in de studio spelen ook een dik pak plezanter dan instrument per instrument, want dan zouden Lion en Bart er na al na dag vanaf zijn en moeten kijken wat ze nog niet op Playstation gedaan hebben, terwijl de gitaristen de volgende vier dagen de studiotijd zouden staan verbeuzelen, hahaha. Live tracking is the way to go!
Als je één nummer van Do Some Good zou moeten kiezen dat de essentie van de plaat samenvat, welk zou dat dan zijn?
Dat is volgens mij dan wel Do Some Good. Jaja, er is nagedacht over wat en waarom we een titel gaven.
Hoe ziet de concertkalender voor de nabije toekomst er uit?
Busy, maar eigenlijk nog net niet genoeg, naar onze goesting. Er staan er nog een stuk of twaalf op het schema, waarvan de meesten al aangekondigd, maar we zijn nog aan het zoeken op welke andere plaatsen we onze blijde boodschap kunnen verkondigen. Ik zal het de recente golf van Jehova’s die de straat weer aandoen een keer vragen.
Hallelujah en oké! Je bent al langer dan vandaag bezig, de laatste 6 jaar met Harvesters, waar hoop je dat de band tegen de tijd te staan dat de derde plaat
Dan kijken we waarschijnlijk toch alweer drie jaar in de toekomst en zijn we stilaan de dertig voorbij. Althans, Lion dan toch! De rest van ons is al iets ouder tegen dan, dus als antwoord: liefst op een niveau waarop aanvragen regelmatiger naar ons toe komen dan dat we er zelf moeten voor kijken. Begrijp het niet verkeerd: we spelen regelmatig, altijd met veel plezier en in goede omstandigheden en bookings zijn geen werk teveel, maar het is en blijft voorlopig hoofdzakelijk bij DIY-bookings. Het zou ons toch vooruit helpen, mocht een booker eens op een doordeweeks optreden terechtkomen van ons om te zien hoe onze shows voor een publiek werken. Voor niet gesigneerde band in onze leeftijdscategorie zijn er toch niet veel happig als ze de constellatie op papier zien. Begrijpelijk maar ten onrechte, de kaalslag situeert zich enkel ter hoogte van mijn kruin. Niet op het niveau van de muziek of de energie van onze shows.
Dat is dan duidelijk, afrondend: message to the world?
Ja: boek ons voor uw zaal, club, communiefeest of Bar Mitzvah. ’t Zal u niet berouwen. We zijn vriendelijke en zindelijke muzikanten. En op een nog welgemeender manier: luister naar de plaat. Op vinyl of op een streaming platform naar keuze, dat maakt niet uit. We hopen gewoon dat luisteraars er evenveel aan hebben als wijzelf. En do some good. Werkt voor alles.