Grint is een trio dat instrumentale muziek maakt. Zeer intense instrumentale muziek. Of het nu postmetal, postrock of iets anders post is? Maak het zelf uit op 6 juli, want dan staat het drietal in De Gouden Poort in Sint-Niklaas.
Hoe en wanneer is Grint ontstaan?
Servaas (drum) en Sebastian (gitaar) kennen elkaar al meer dan twintig jaar. In hun studententijd speelden ze vaak samen, maar dat was meer een hobby dan een project. Servaas heeft vervolgens lang in Shanghai geleefd, maar elke keer wanneer hij in het land was, pikten ze de draad op en huurden ze ergens een repetitiekot. Toen hij terug permanent naar België kwam, groeide de ambitie en startte de zoektocht naar een bassist, maar de muzikale klik met een derde man bleek niet evident. Via een advertentie op VI.BE kwam PJ in beeld. Het klikte meteen en op dat moment is Grint geboren.
Twee jaar geleden verscheen het album Democracy Manifest, maar toen werd het stil. Ik neem aan dat jullie aan nieuw materiaal werken?
Ja, absoluut. We zijn zeker niet stilgevallen na de opnames van Democracy Manifest. Ons schrijfproces begint vaak tijdens een jamsessie, waar we experimenteren en ontdekken waar we naartoe willen en welk gevoel het nummer wil oproepen. We nemen onze tijd om het nummer te vormen tot we de juiste vibe kunnen creëren. Daarbij zijn we drie werkende mensen met intensieve jobs en gezinnen. Maar we werken inderdaad ondertussen aan nieuw materiaal. Democracy Manifest omvat enkele nummers die enkel op streamingdiensten staan. Concreet mikken we op het najaar om met een nieuwe, fysieke plaat naar buiten te komen. Wie weet lichten we op 6 juli in de Gouden Poort in Sint-Niklaas een tipje van de sluier op.
Ik ben er nog niet uit of Grint nu postmetal, postrock of postindustrial is. Jullie waarschijnlijk ook niet?
Wij zijn er zelf ook niet zeker van in welk genre onze muziek zich precies bevindt. In een wereld waarin ‘postmodernisme’ de vuilbak is geworden van alles wat vernieuwend wil zijn, zijn zulke labels vooral handig. We voelen ons zeker niet beperkt door die labels. Meestal vertrekken we ook niet vanuit een genre, maar vanuit een sfeer of een riff. Dat evolueert vervolgens in de richting van een bepaald genre, maar we willen ons er nooit op vastpinnen. Dat geldt zelfs binnen één nummer. Als we er een label op moeten plakken dan zeggen we meestal ‘post-rock meets stoner’. Maar we gaan natuurlijk voor onze eigen sound.
Wat we wel horen is dat de nummers instrumentaal zijn, is dat een bewuste keuze?
In het begin zochten we of zang paste bij onze muziek, aan de hand van een hele hoop audities. Na verloop van tijd is dat vanzelf geëvolueerd naar een bewuste keuze om instrumentaal te blijven. Onze muziek beweegt zich vaak tussen verschillende sferen en moods. We merkten tijdens die audities dat zang die eerste, spontane emotie te veel inkleurt of begrenst. We sluiten zang anderzijds niet a priori uit. Dus wie zich geroepen voelt, mag zich zeker melden.
Bij instrumentale nummers kan je zelf fantaseren waarover het gaat. Is dat een voordeel?
Door instrumentale muziek te maken, geven we meer ruimte voor interpretatie. Geen tekst betekent geen taalbarrière, geen vaste betekenis, dus meer mensen kunnen er iets in herkennen en zelf invullen welke emotie of verhaal ze in een nummer horen.
Jullie schuwen noch de decibels noch de emoties. Grint is dan op één of andere manier extreem?
Als je Grint vergelijkt met metal zoals doom, sludge of death zijn wij eigenlijk vrij toegankelijk. Het is wel intens, dat klopt. Maar intensiteit is niet hetzelfde als extreem. We proberen niet per se harder, luider of emotioneler te zijn.
Net zoals alle postmetal klinkt ook Grint een beetje apocalyptisch.
Er zit zeker iets in van dreiging en gewicht, maar apocalyptisch suggereert iets fataals of uitzichtloos, maar zo voelt het niet voor ons. We zijn geen fatalisten. Onze muziek is eerder gespannen. Alsof er iets op het punt staat te gebeuren. En dat kan louterend zijn.
Wat zijn de plannen voor Grint?
We kijken enorm uit naar onze eerste fysieke plaat. Dat is voor ons meer dan een release. Je deelt iets met de wereld. Je laat iets na. Onze kinderen, opgevoed in een digitale wereld, kunnen dat product vasthouden. En als we dood zijn ligt dat vinyl hopelijk nog ergens in een kast. Dat idee vinden we heerlijk.
Op 6 juli staan jullie in De Gouden Poort in Sint-Niklaas. Wat mogen we verwachten?
Drie kerels die er zin in hebben. Een strakke set, riffs en melodieën die de ‘monday blues’ snel doen vergeten.