Er breekt een spannende periode aan voor de Aalsterse Gisèle. Op 2 februari komt haar debuutep uit. Too Much Love To Give zal die heten. De avond ervoor presenteert ze die al live in de Cirque Royale Club. We hadden voldoende vragen voorbereid voor een diepere inkijk in de artiest Gisèle toen we haar opzochten in een koffiebar in Aalst. Het was 13 januari dus kwamen we met 13 stellingen de winterse kilte verdrijven.
We zagen elkaar zowat 13 maanden – uiteraard – geleden voor het laatst toen je optrad in een uitverkochte Charlatan. Waarmee hield Gisèle zich sindsdien in alle stilte muziekgerelateerd bezig ?
Ik was in hoofdzaak bezig met het maken van de ep. Bovendien ben ik nummers blijven schrijven, wekelijks, dagelijks. Schrijven, schrijven, schrijven!!! Ik heb ook veel ideetjes opgepikt, de wereld rond, met het oog op het maken van clips.
Jouw ep wordt in de bio als volgt cryptisch omschreven: “Gisèle beweegt tussen droom en werkelijkheid en brengt indiepop die aanvoelt als een zachte hallucinatie”. We vonden dit leuk gevonden omdat de ep ook wel als een trip klinkt. Het is ook een staalplaatje van best veel genres waarin je ronddwaalt. Hoe zie jij dat zelf?
Ik vind het leuk dat je dit aankaart. De hallucinatie waarover je het hebt gaat in wezen over mijn eerste stappen in deze muziekwereld. De ep is een beetje een samenvatting van wat ik gemaakt heb en ik besef dat ik veel genres heb aangeraakt. De nummers op de ep hebben logischerwijze een grote betekenis voor mij. Ik schreef de voorbije twee jaar een klein wereldje neer. Ik kan nu afstand nemen van die emoties met een gevoel dat ik het best wel kan delen met de buitenwereld. Nummers als Salvador en Screen Faces betreden verschillende universums. Ik zoek die diversiteit steevast op want wil me als artiest vrij voelen.
Ik vind het heel benauwend als iemand me zegt dat ik bewust een bepaalde specifieke sound moet nastreven. Mijn nummers moeten van mezelf zijn en niet het resultaat van een formule. Ik sta achter elk nummer dat ik schrijf en ik verkies de term indiepop omdat dat een heel breed raakvlak mogelijk maakt.
Too Much Love To Give, zit hier veel meer betekenis in dan louter een albumtitel? We leggen meteen de link met een tekstflard uit Salvador waarin je “rushing into love” zingt. Hoe wil je dat we de albumtitel begrijpen en interpreteren?
Ik heb het gevoel dat er in deze wereld steeds minder empathie is. Ik ben van nature een heel enthousiast persoon die er geen moeite mee heeft om veel liefde te geven. Ik heb dit echter al vaak als een boemerang in mijn gezicht gekregen. Dit gaat veel verder dan teleurstelling op relationeel vlak en ik verwacht dat veel mensen zich hierin kunnen herkennen. Ik worstel dus met het gevoel dat ik teveel liefde te geven heb en mijn hart teveel liefde herbergt.
Songs schrijf ik vaak met als uitgangspunt iets dat ik niet begrijp. Ik pen mijn emoties en gedachtegang neer om die zaken te proberen begrijpen of te kaderen. Dat helpt me dan echt.
Screen Faces valt op en lijkt een boeiend verhaal. Waarom schreef je dit en hoe komt het dat dit zo anders klinkt? Je klinkt als een old soul in a young body.
Ik heb een enorme haat/liefde-verhouding met sociale media. Ik heb dit nodig om mensen te bereiken want anders kan ik mijn muziek niet laten horen. Mentaal heeft me dit echter nog weinig opgeleverd. Toen ik 18 jaar was begon ik aan een periode van twee jaar zonder sociale media en zelfs zonder smartphone. Sociale media was me volledig aan het beheersen. Het werd steeds meer een gruwelijke tweestrijd want ik kon geen netwerk opbouwen op deze manier. Als je niet actief bent op sociale media val je uit de boot en mis je alle feestjes en raak je sociaal geïsoleerd.
Ik wilde dit nummer al heel lang schrijven hoewel het een buitenbeentje is in mijn liedjescatalogus. Ik flirt hier inderdaad met hiphop, wat samenvalt met het feit dat ik een tijdlang naar Doechii heb geluisterd. Het is parlando gebracht omdat ik bijna wil speechen en de wereld vragen wat we er nu in godsnaam mee gaan doen? Het is beangstigend hoe afhankelijk we zijn van onze gsm en de apps er op. We zitten ook met de druk altijd bereikbaar te willen zijn. Ik stel echter vast dat ik niets zou missen als ik een paar uur niet op sociale media zit, maar toch kan ik de drang niet weerstaan.
Wat die old soul betreft…. ik hoor dat echt vaker. Het is net alsof ik al veel miserie heb meegemaakt, wat dus niet het geval is (lachend gezicht).
We willen toch even een lans breken voor jouw betoverend mooie videoclips. Is dat het resultaat van een vast team waarmee je in de toekomst ook nog aan de slag gaat?
Dankjewel. Mijn broer heeft de clips geregisseerd en hij is ambitieus. Eva Vanassche is de art director die me ook stylet voor de concerten. Het is één van mijn beste vriendinnen die in deze sector haar weg zoekt. Lennert Nuyttens is vaste fotograaf en grafisch designer. Er is ook nog Viktor Nevelsteen die alle voorgaande clips heeft ingeblikt. En zoveel meer mensen die mij onvoorwaardelijk steunen. De laatste clip is wel met een andere regisseur ingeblikt. Het is ook in de optiek beslist om met andere mensen te blijven samenwerken om geprikkeld te blijven. Mijn vast team ervaar ik echter als erg waardevol want dat team steunt me onvoorwaardelijk. Ik ben een giga dromer en heb het geluk dat veel mensen in mijn directe omgeving dat ook zijn. Ik ben een enorme cinefiel en fan van videoclips, en ik ben er van overtuigd dat je maar iets kan schrijven als je veel dingen meemaakt.
We noteerden hier een paar namen: Martijn, Tijl, Robbe en Mathieu, zijn die nog van de partij?
Die zijn er absoluut nog altijd bij. Eergisteren heb ik met hen nog gerepeteerd. In de Cirque Royale zijn we met zes want Jolien Gebreurs voegt achtergrond zang en akoestische gitaar toe. Mijn muzikanten bulken van het talent en spelen bij me uit passie en geloof in het project. Ik steek ook veel op van mijn muzikanten. Met Tijl schrijf ik al vijf jaar nummers. Schrijven is een ambacht. In principe spreken Tijl en ik af om een nummer te schrijven en dan start dit bijvoorbeeld met een melodie wat mijn literair talent bevordert. Ik schrijf makkelijker teksten als ik een melodie hoor. Ook ik ontsnap niet aan clichés, dus ik heb inderdaad ook een boekje waarin ik teksten krabbel. Alles gebeurt heel organisch. Met de kerstperiode ben ik vier dagen gaan schrijven in de Ardennen met Martijn en Tijl. Ik geloof er echt in dat schrijftalent uitdooft als je het niet onderhoudt. We hebben een pak nummers liggen waarvan er wellicht een paar ooit uitkomen en de rest gewoon niet.
De Cirque Royale Club… Het laatste optreden dat wij daar zagen was The Last Dinner Party in 2024. Hoe komt een opkomende Belgische zangeres in zo een grote zaal terecht?
Goh, dat valt mee, ik schat dat daar zowat 350 fans binnen kunnen. Het is dus niet in de grote zaal maar in de kelder eronder. Het is echt een club. Weinigen weten van het bestaan af van die clubzaal. Ik vind ten andere dat de Cirque Royale ook perfect bij Gisèle past. Ik treed dolgraag op in zalen met een roemrijke geschiedenis zoals hier het circusverleden.
Might As Well Go Mad, jammer dat dit de ep niet haalde. De zwoele groove raakte ons diep in de Charlatan. Het klinkt echt volledig anders en smeekt bijna om een extended version. Alles lijkt te kunnen.
Je zal niet de enige zijn denk ik. Ik laat dit de muzikanten weten. We spelen het wel live in de Cirque, allee niet volledig. Dat nummer bestaat vermoedelijk al van dag 2 dat Gisèle bestond. Het heeft inderdaad een Oosterse flair. Dit nummer gaat wellicht ooit verschijnen maar het heeft nog niet de perfecte gedaante zoals ik het aanvoel of hoor. Het momentum was er nog niet om het nu op de ep te zetten maar afgeschreven is het geenszins.
In de Charlatan kreeg een nummer ook de werktitel Melbourne. Dat rockte fel in vergelijking met de nummers die de ep wel haalden
Dat klopt en we spelen het wel nog live. De ep was een samenvoegsel van mijn voorbije twee jaar en Melbourne komt wellicht later aan bod, eventueel als single. Ik denk erg visueel bij nummers die daardoor de rijpingstijd krijgen en kunnen ademen en verder vorm krijgen.
Het afsluitende duo Distant Rain in haar twee gedaantes is een knappe vondst. Hoe is deze niet zo alledaagse benadering tot stand gekomen? Het creëert een ‘open einde’ gevoel. Jouw nummers voelen in totaliteit erg vrolijk aan.
De ‘extended version’ is eigenlijk de eerste versie de we gemaakt hebben. Het is zoals het woord zegt een ruime versie die daardoor minder geschikt was als single, hoewel ik de teneur van het nummer perfect zag als single. Eigenlijk is de uitgebreide versie de hallucinatie van de korte versie en in principe zou ik dat bij elke single willen proberen. De tweede korte versie is het gevolg van een gitaarriff waarmee we experimenteerden. Ik zie het zo voor mij dat de mensen alleen de single versie horen en in hun hoofd het nummer laten ontsporen zoals in de lange versie. Het elektronische dat in die laatste versie zit is iets waarnaar ik uiteindelijk blijf zoeken als ik nummers maak. Gisèle maakt wel indiepop maar met een overduidelijke elektro-twist.
Ik ben heel blij dat je mijn nummers vrolijk vindt. Niemand heeft mijn nummers voorheen vrolijk gevonden. Zalig om dit te horen. Er zal dus wel een hogere reden geweest zijn toen we elkaar op Dour tegenkwamen.
Je schrijft ballads, indierock met een elektro-flair en zelfs groovy vibes en dat allemaal erg gediversifieerd. Gaat dit allemaal vanzelf? De singles zijn super catchy en passen wonderwel geweldig in het ep concept.
De achterkant van de plaat is een maquette en beschrijft het wereldje waarin ik de voorbije jaren vertoefde. Een deel van het landschap is eigenlijk telkens de visualisering van een nummer op de ep. Je ziet hier bijvoorbeeld een zwembad en dat refereert aan Bad News, en de tuin met de vijver is van de opa van Lennert Nuyttens. Hier speelt Distant Rain zich af. De serres vraag je? Dat is voor in de nabije toekomst…
Welke concerten hebben op jou een onvergetelijke indruk nagelaten in 2025?
Even nadenken toch. Ik ga weinig naar optredens wegens tijdsgebrek. Iliona schrijft geweldige nummers en teksten. Zag haar concert in de uitverkochte AB. Ze bracht ook techno-gerelateerde remixes uit en die raakt me constant. De rest ben ik precies al vergeten haha. Oh ja, Little Simz op Couleur Café was briljant. Ik was van plan om naar Raye te gaan op 1 februari, maar ik heb mijn ticket dus moeten verkopen want ik heb precies al plannen die avond hahaha. Olivia Dean staat net als Doechii en Cleo Sol op mijn verlanglijstje. Allemaal vrouwen, maar het is zoals je zegt, die maken de laatste jaren echt het verschil.
Hoe kijk je uit naar 1 februari, en de maanden die erop volgen?
Hopelijk nemen mensen de tijd om naar mijn nummers te luisteren en de emoties te herkennen. Ik vind het alvast geweldig dat het bij jou een soort vrolijkheid oproept. Als iemand na een concert bij me komt, me knuffelt en vertelt: “Ik had een slechte dag maar je hebt me terug energie gegeven”, dan is mijn doel bereikt. Ik moet daar bijna van wenen want daarvoor doe ik het. Hopelijk kan ik mensen bereiken. De muziekwereld is onvoorspelbaar en moeilijk dus mijn verwachtingen heb ik maar die zijn heus beperkt. Ik heb al geleerd mijn eigen ding te doen.
Ik droom wel maar het hart primeert en ik maak muziek vanuit mijn hart. Hopelijk kan ik veel shows neerzetten.
Bedankt voor deze heel fijne babbel Joke en laat gewoon je hart spreken.