Home Belgisch Geert Bonne over Luc De Vos

Geert Bonne over Luc De Vos

by Didier Becu

Jij bent de originele drummer van Gorky en je hebt dus alles van bij de wieg meegemaakt. Hoe is de band eigenlijk ontstaan?
Gorky is ontstaan op café, met name ‘De Ploeg’ in Gent. Even schetsen: Luc en wij (Wout De Schutter en ik) repeteerden elk met ons bandje in hetzelfde jeugdhuis (JOB, Jeugd Oude Bareel) in Oostakker, gelegen naast de oprit van de Carrefour/Oostakker. Daar, in het JOB hebben we mekaar leren kennen. We leerden al gauw mekaars interesses kennen, vooral op vlak van muziek en daar waren toch wel wat raakvlakken.
Terug naar De Ploeg, daar was op een bepaald moment, ergens eind 1988, een optreden van Tom Wolf. Luc was daar ook aanwezig en we zijn aan de klap geraakt en we hadden het over de bezetting van Toms band, toen met drie. We zeiden dat dit toch de max moest zijn, geen compromissen, elk zijn eigen instrument, geen gezever over wie nu de gitaarsolo mag spelen enz… Onze muzikale projecten waar we beiden niet al tevreden over waren, kwamen ook ter sprake. Luc zei dan out of the blue: “Willen we samen een band opstarten, met z’n drieën? Ik zou graag in het Nederlands willen zingen. Ik heb al wat teksten.” Ik was dolenthousiast …. en verwittigde Wout zo snel mogelijk.

Nederlandstalig en Gorki, het lijkt nu zo eenvoudig. Maar was het eenvoudig om in die tijd alternatieve rock in het Vlaams te brengen?
Het was niet evident om in het Nederlands te beginnen, ik bedoel, je staat bij wijze van spreken poedelnaakt. Iedereen kan je verstaan en dus dat was even wennen, maar dat ging relatief snel. Zelfs zo snel dat Wout en ik ook Nederlandstalige teksten begonnen te schrijven. We hadden goede voorbeelden hé, Raymond Van Het Groenewoud en De Kreuners in Vlaanderen, maar toch vooral de Tröckener Kecks en The Scène uit Nederland, omdat die ook muzikaal meer aansloten bij wat wij wilden doen. Luc had dit wel tactisch (ongewoon voor hem) goed aangepakt want, op de eerste repetitie bij mijn ouders thuis boven de garage, pakte hij uit met Rij, Rij, Rij van The Scene en een eerste nummer van hem Ik Word Oud. Wij waren direct verkocht.
Daarna was het zaak ook de buitenwereld te overtuigen van ons Nederlandstalig gerock en dat was toch wat (bang) afwachten. Maar al gauw zagen en ondervonden we dat het publiek, in de eerste plaats onze vriendenkring, al even enthousiast reageerde als wijzelf, dus het treintje was vertrokken.

De teksten van Luc De Vos waren meteen typisch Vos. Vaak weten mensen niet waarover hij het had, hoe zat dat met jullie? Begrepen jullie dat allemaal en nooit gedacht “Hey Vos, zing eens normale teksten”?
Het merendeel van de teksten kwam inderdaad van Luc, en dat waren ook meestal de betere teksten, de zoals je zegt typische Luc De Vos-teksten. Ja, Luc kwam tijdens de eerste repetitie af met Ik Word Oud, dan hadden wij zoiets van ‘hallo’ we zijn amper twintig, maar verder niet te veel vragen. Het rockte gewoon veel te goed. Maar die eerste maanden van ons bestaan kwamen de teksten zowel van Luc als van Wout en van mezelf, ongeveer fifty-fifty (Luc-Wout/ik). Ons eerste concert in de Hulla Ballu in Gent was in mei 1989, en we zijn eind januari 1989 beginnen repeteren. Als ik me nog goed kan herinneren hadden we 6 of 7 eigen nummers en 2 covers. Niet veel voor een optreden maar een begin. We konden niet wachten.

Over de teksten van Luc is nooit discussie geweest in de zin van waar heeft hij het over. We vonden dat de vrijheid van de tekstdichter heilig was (of zoiets). Omgekeerd was dat ook zo met mijn of Wout zijn teksten. We hebben ook samen teksten geschreven. Nooit Meer Winter en Eisen Van De Romantiek zijn bijvoorbeeld gezamenlijke teksten van Luc en van mij.

Voor je het wist stond je in de Rock Rally, had je dan door dat de hobbyband die het was vliegensvlug geëvolueerd was naar iets ernstig. Hoe ging de band daarmee om?
We waren daar redelijk nuchter in, misschien iets te nuchter. In plaats van ons eens goed te laten gaan. Nee, we wisten dat we goed materiaal hadden. Dat bewees onze demo, die we in oktober 1989 hadden opgenomen in Topstudio in Sint-Amandsberg en die her en der verspreid geraakte, vooral via de Chiro van Sint-Amandsberg. Zelfs nu hoor ik nog van mensen uit bijv. West-Vlaanderen die ik tegenkom van “ik heb jullie cassetje” nog van in den tijd van de Chiro, via via gekregen….

Het was voor ons wel een verrassing dat we zo ver zijn geraakt in de Rock Rally. Voor ons was de halve finale in de Vooruit een finale op zich, omdat we in die tempel zijn opgegroeid en daar nu op het podium stonden. Dus alles meer dan dat was pure winst, mentaal. Maar dit gezegd zijnde, waren we achteraf gezien toch tevreden dat we niet gewonnen hadden. Want dat zou toch wat meer stress met zich meegebracht hebben denk ik. Derde zijn was eigenlijk de perfecte plaats in ons parcours. Geen druk, toch naambekendheid en tijd om de kat uit de boom te kijken. Om platenfirma’s en dergelijke te zoeken, maar ook tijd om een manager onder de arm te nemen die zijn weg kende in het wereldje, en dat is Noelle Vanhelsuwé geworden.

Vanaf dan zat de trein “echt” op de rails en is niet meer gestopt tot wat ons betreft eind 1992. Het einde van Gorky.

Als je de teksten van De Vos hoort, ook die eerste nummers, dan zit daar een donker bijna destructief kantje aan. Voelde jij dat toen ook?
Ik weet niet precies over welke teksten of nummers je het hebt maar dat Luc toen al een destructief kantje had, kan ik zeker beamen. De drank/alcohol was een rode draad door zijn leven vrees ik. Toen, in de beginperiode dronk hij, zo zei hij me, omdat hij aan geen lief kon geraken, enfin zo heb ik eens uren met hem zitten praten in zijn auto toen hij me terugbracht van een repetitie en ik de flessen hoorde rammelen in de koffer bij het remmen, en ik er hem naar vroeg.

Maar evenzeer het verlies van zijn vader op jonge leeftijd en het internaat moeten tijdens de middelbare school Luc hebben getekend. Dus ja nummers als Ik Word Oud of Het Einde Is Nabij waren inderdaad achteraf gezien vrij zwaar, maar toen stonden we daar niet bij stil. Ook andere teksten zoals Donker Huis en De Redder en minder bekend Oude Reus zijn niet bepaald de vrolijkste teksten, maar hoe je het ook draait of keert, er zit ook iets komisch in en vooral, ze rocken. (lacht)

Hoe herinner jij je Luc De Vos in feite?
Als iemand die zich nooit kwaad maakte, introvert, eerlijk, super intelligent. Een zeer belezen iemand. Maar ook, zeker toen hij nog thuis woonde, een beetje lui. Ook naar het repeteren toe, moesten we hem altijd motiveren. Ik durf zelfs te stellen dat hij zonder ons, zonder onze motivatie en gezaag af en toe, niet bereikt zou hebben wat hij heeft bereikt. Op één of andere manier gaf hij me ook rust. Zo een vaderlijke rust. Luc wond zich nooit op. Luc was ook veel te goed en liet zich soms veel te veel doen door bepaalde mensen. Als er misschien één slechte eigenschap was, dan was het dat hij nooit het achterste van zijn tong liet zien.

Door de druk van de platenfirma’s werd Gorky omgebouwd naar Gorki. Hoe kijk je daar nu zelf op terug? 
Blijkbaar weet jij meer dan ik. Wij zijn eind 1992 uit Gorky gezet, ook out of the blue, door Luc en we hebben nooit exact geweten waarom. Enkel vermoedens, en één van die vermoedens was dat de platenfirma Virgin, waarbij we toen onder contract lagen, er voor iets tussen zat. Nooit heeft Luc er iets over willen zeggen, maar afgeleid uit reacties en interviews, zeker na zijn dood, werd dit toch min of meer bevestigd.

Nu kan ik dat wel plaatsen. Aan de ene kant, waren wij technisch gezien niet de sterkste muzikanten, aan de andere kant is Gorki nooit Gorky geworden. Ik bedoel de chemie was weg. Hoe wij nummers maakten was misschien wel uniek. Er is geen enkele Gorky-song die 100% van één van ons is. Alles – het idee, een flard tekst of een riff waar iemand mee afkwam – werd op de repetitie in een afgewerkt nummer gegoten. Wat niet wil zeggen dat Gorki geen schitterende nummers heeft, integendeel. Ik was fan uiteindelijk.

Ongelooflijk hoe fris dat debuut van jullie nog klinkt. Hadden jullie toen door dat je een klassieker op zak had?
Niet direct, nee, maar dat het een commerciële plaat zou worden dat (helaas) wel. Je moet het in zijn tijd zien, wij waren punkers-garagerockers en dachten dat we onze muziek konden opnemen zoals wij dat wilden. Niet dus. De platenfirma betaalde, dus … Eigenlijk waren wij helemaal niet tevreden over het resultaat, ook Luc niet. Er waren veel te veel toeters en bellen ingeslopen. Ik denk, nee ik ben het zeker, moesten we nu voor dezelfde keuze staan én met wat we nu weten, het niet zou doorgegaan zijn. Maar we waren te jong, te onervaren, te braaf, misschien wel te bang om tegenwoord te bieden.

Producer Wouter Van Belle was baas, en besliste hoe alles zou worden en klinken. Het is een fantastisch goeie commerciële plaat geworden, maar hij heeft de ziel uit Gorky gehaald. Wij konden ons daar niet mee identificeren. Dus zijn we tot een compromis gekomen, namelijk heel simpel: de plaat is de plaat en we gaan promo doen daarvoor, maar live doen wij ons goesting.

Toppunt van alles: Mia is het nummer met de minste toeters en bellen (enkel piano) en dan nog live ingespeeld door ons gedrieën en is een klassieker geworden. En niet dankzij Van Belle, zoals hij steevast blijft beweren, maar wel met Van Belle op piano.

Een plaat vol hits, en ik veronderstel ook dat je meteen ook geconfronteerd werd met de harde business die muziek is. Hoe gingen jullie daarmee om?
Als je daarmee de televisie-radio optredens en dergelijke bedoelt, ja dat waren we contractueel verplicht aan de platenfirma, maar daar hadden we ons op ingesteld. Dat was een noodzakelijk kwaad, maar naar bereik van de buitenwereld (lees Limburg en de Westhoek) toe kon dit wel tellen natuurlijk. Maar al bij al bleven we daar toch redelijk nuchter bij en met de voetjes op de grond. We hadden namelijk een compromis remember, live doen we ons goesting.

Geert Bonne

Het leven van Luc De Vos is een verzameling van waarheden en verhaaltjes. Vaak lijkt Luc De Vos zelfs een opgevoerd typetje, was Luc in de begindagen ook al de vrolijke jongen die iedere Vlaming van de talkshows kent?
Neen, zeker niet, Luc steunde in het begin vooral op ons. Ik zat al een beetje in “het milieu” als roadie van The Mudgang en Wout had al zijn sporen verdiend bij Radio Toestel met alternatieve muziek. Neen dus, ik had eigenlijk vooral de indruk dat hij opkeek naar ons omdat wij ook zoveel mensen kenden.

Hij noemde ons ook dikwijls zware of coole gasten. Maar na verloop van tijd begon hij zijn draai te vinden. In tv-interviews uit de begindagen zie je nog de echte Luc De Vos, niet het typetje, het typetje is pas later ontstaan, maar toen waren wij allang niet meer “aanwezig”.

We willen dit gesprek respectvol houden. Maar het was duidelijk, Luc De Vos wilde leven volgens de wetten van de rock-‘n-roll. Hoe ging jij daarmee om, ten slotte was Luc je vriend en het destructieve kantje zat er duidelijk in.
Luc zag Gorky als ‘zijn’ laatste kans om iets te bereiken in de muziek. Hij was tenslotte al 5 jaar ouder dan ik. Dus het was nu of nooit. Maar ik weet niet wat je precies bedoeld met de wetten van de rock-’n-roll? In ieder geval waren er bij ons geen uitspattingen, geen druggebruik, enz… Zelfs het drankgebruik was binnen de perken, toch het zichtbaar drankgebruik.

Wij waren ‘serieus’ bezig met muziek maken en van enige destructieve handelingen was helemaal geen sprake. Ik kan echt niets bedenken of me voor de geest halen wat met enige destructie zou te maken hebben. Wij zaten in een flow, of die rijdende trein zoals ik al zei, en muziek maken en spelen was prioritair voor ons.

Natuurlijk werd Luc, door het succes van de eerste plaat, weleens gevraagd voor een interview of talkshow, maar dat vonden wij super. Ik ging, als ik kon, zelfs mee om hem te steunen omdat ik wilde dat hij wist dat we hem steunden. Hij was daar zeer dankbaar voor.

Hoe heb je de dood van Luc vernomen en wat dacht je toen?
Ach, ik weet het nog zeer goed. Ik was thuis, net geopereerd aan de knie en liggend in de zetel, toen ik een telefoontje kreeg van een vriend of ik het al had gehoord. Het was verschrikkelijk, ik kon het niet geloven. Ik dacht dat kan niet, Gorki is nu zo goed bezig.

Ik was hem een maand eerder nog tegengekomen met zijn zoon Bruno. Als ik daar achteraf aan terugdenk dan tja, hij zag er niet goed uit maar wist ik veel dat hij toen heel diep zat.
Ik was wel blij dat ik het bijgelegd had met hem enkele jaren daarvoor en dat we mekaar niet meer moesten ontlopen zoals we jaren hadden gedaan na de split. Het jaar 2014 was zo goed begonnen. Ik was erbij toen ze hun eerste optreden, na lange tijd, gaven in de 4AD in Diksmuide. Terug van in het begin mee van bij Luc thuis, samen met de auto naar Diksmuide, soundcheck, backstage, lachen en eten en drinken. Deze herinnering is mij heel dierbaar en ben ik dankbaar voor.

En dan plotseling na zijn dood werd hij de volksheld. Wat vond je daar zelf van, per slot van rekening moest Luc voor zijn dood vrede nemen dat 99% van de Vlamingen alleen Mia en Lieve Kleine Piranha kende….
Misschien was dit wel wat overdreven. Ik bedoel, zou hij dat zelf zo gewild hebben? Ik denk het niet, hij zou veel liever gehad hebben dat zijn plaatjes werden gedraaid op de radio en niet alleen de Mia’s en de Anja’s. Maar het volk kiest zijn helden zeker en als er iemand het verdient dan is het zeker Luc.

Wat is voor jou de mooiste herinnering die je hebt van Luc De Vos?
Zijn ongelooflijke podiumpresence, zo naturel, terwijl de meesten ofwel de verkeerde woorden uitstotteren of gewoon niets zegden, vloeide het er bij Luc heel gewoon uit en soms zei hij dingen waarvan wij achteraf dachten waar haalt hij het. Op het podium voelde hij zich het best denk ik. Onbereikbaar en toch weer niet.

En laten we maar afsluiten met die vraag, wat is het beste Gork(y)i-nummer?
Moeilijk, ik krijg het nog altijd koud van Samen In Het Donkere Huis, maar dan wel de demoversie uit 1989.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More