Floris Francis Arthur leek zijn Nederlandstalige uitstapje vooral als een tussendoortje te zien, maar het liep anders dan gepland. Wat spontaan begon, groeide uit tot een onverwacht succes dat duidelijk smaakt naar meer. Wij spraken hem over dat kantelpunt en de volledige controle die hij over zijn muziek en traject houdt.
Het was nooit een doel op zich, maar we kunnen wel zeggen dat je Nederlandstalige verhaal volledig geslaagd is. Had je dit verwacht?
Het is een onverwacht succes. Het schrijven en opnemen van de nummers voelde heel goed en spontaan aan, dus ik wist wel dat het voor mezelf goed zat, maar ik had nooit gedacht dat het zo hard zou aanslaan.
Het is bijna een verplicht nummertje om te vragen, maar bestaat de kans dat de Nederlandse taal een deel van Floris Francis Arthur zal blijven?
Ik zag de Nederlandstalige plaat aanvankelijk als een vreemd tussendoortje, maar ik merk nu dat ik al nieuwe nummers in het Nederlands aan het schrijven ben, dus ik denk wel dat er nog behoorlijk wat materiaal in het Nederlands zal uitkomen. Daarnaast heb ik ook nog een pak Engelstalige nummers liggen die ik zeker nog wil uitbrengen, dus ik ga gewoon beide talen blijven gebruiken, denk ik. Sinds ik solo ben gegaan kan eigenlijk alles. FFA is mijn muzikale speeltuin geworden zonder grenzen of hokjes waar ik in moet blijven. Heerlijk.
Hou Me Tegen is een gigantisch succes geworden. En je hebt het allemaal zelf gedaan, geen booker en geen manager. Wat zegt dat over jou en ga je dat zo blijven houden?
Voorlopig blijf ik alles zelf in handen houden, ja. Het is zo begonnen als noodzaak omdat niemand in de muziekindustrie erin geloofde en met me wou samenwerken. Ondertussen ben ik er van gaan houden om complete controle te hebben over alles wat ik doe, op creatief én zakelijk vlak. Ik weet niet of ik nog veel uit handen wil geven, we zien wel.
Ondertussen was er ook Wolfje. Wat een song! Maar kwam de release niet te vlug na Hou Me Tegen, want plots had je twee nummers om te verdedigen, terwijl Hou Me Tegen steeds hoger klom in de VOX-lijst.
Haha ja, die heb ik inderdaad veel te vroeg gereleaset. Omdat ik alles zelf doe, maak ik regelmatig van die strategische blunders. Op zich geen ramp, daar leer ik dan uit voor de volgende release. Gelukkig waren Radio 1 en StuBru zo lief om Wolfje enkele maanden na de release dan toch nog in hun playlist te stoppen en momenteel wordt het ook heel veel gedraaid en staat het ook in de VOX-lijst, heel fijn.
Misschien ligt het aan ons, maar in de meest positieve betekenis begin je steeds meer als De Mens te klinken. Poëzie die raakt, ik neem aan dat dat voorbeelden zijn?
De Mens, Gorki, Raymond van het Groenewoud,… dat is de Nederlandstalige muziek waar ik mee ben opgegroeid, dus dat zijn zeker voorbeelden inderdaad. Net zoals bij hen probeer ik geen al te concrete verhalen te vertellen, maar maak ik het iets poëtischer/vager. Dat soort teksten raakt me zelf het hardst.
En ondertussen is er de derde single (Fuck) De Zwaartekracht. Die titel moet je toch eens gaan uitleggen.
Dat nummer is geen single hoor, ik heb dat niet rondgestuurd naar radiozenders. Het is gewoon een liedje dat veel voor me betekent en dat ik daarom apart wou releasen voor de plaat effectief uitkomt. Het was het allereerste Nederlandstalige nummer dat ik vorige zomer geschreven heb, dus hiermee is het allemaal begonnen.
De titel lijkt me vrij vanzelfsprekend: fuck de zwaartekracht, even proberen ontsnappen aan je eigen zwaarte/melancholie en je gedachten laten rondzweven naar betere oorden.
Ik neem aan dat de taal er ook wel iets mee te maken heeft, maar je klinkt ook alsmaar melancholischer.
Tgoh, ik vind mijn eerste album There Never Is And Never Was A Masterplan een pak melancholischer dan wat ik momenteel maak, maar melancholie is sowieso altijd de basis van wat ik doe. Dat is de emotie die ik het liefst hoor in muziek, maar ik probeer ze wel altijd te counteren met momenten van euforie en absurde humor. Net zoals het leven dus: een onverstaanbare mix van verdriet, vreugde, schoonheid en absurditeit.
Kan je zelf de ogen droog houden bij het luisteren naar (Fuck) De Zwaartekracht?
Bij het schrijven zelf zijn er regelmatig emotionele momenten, omdat sommige stukken tekst voor mij héél persoonlijk zijn, ook al heeft de luisteraar dat vaak totaal niet door. Eens ik voorbij het proces van schrijven, opnemen, arrangeren, produceren en mixen van het nummer ben, kan ik het wel prima droog houden. Als je een nummer letterlijk 2000 keer hebt gehoord, kan je die emoties vrij makkelijk loslaten.
Naar welke plaat ben je nu aan het luisteren?
Vreemd genoeg heb ik nu pas Donovan ontdekt. De man die in de jaren 60 de psychedelische muziek heeft uitgevonden en de basis is van de huidige muziek van bands als MGMT, Tame Impala, etc. Prachtige nummers met heerlijk absurde teksten en weirde klanken. Een schatkist waar ik me de komende maanden helemaal in ga onderdompelen.